Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ


Θα μπορούσε να είναι ταινία, σίγουρα μοιάζει με σενάριο ταινίας που όλοι έχουμε δει και μπορεί να έχουμε αγαπήσει. Προσωπικά έχω πολλές αγαπημένες ταινίες με παρεμφερή είδος.
Θα μπορούσε να είναι ένα ημερολόγιο που να γράφει ο ήρωας ή η ηρωίδα μιας ταινίας ή και ενός βιβλίου, αν θέλετε. Θα μπορούσε να είναι η πρώτη νότα ενός μουσικού και το μόνο όπλο για κουράγιο και υπομονή για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε καραντίνα, μόνος, σπίτι του ή και κάπου αλλού…
Πόσες ταινίες και βιβλία και πίνακες και ποιήματα και κάθε μορφή τέχνης θα στηριχτεί και θα δημιουργήσει αξιοθαύμαστα έργα επάνω στην κατάσταση που επικρατεί, άραγε; Είναι δεδομένη η δημιουργία κάτω από αυτές τις συνθήκες και είναι δεδομένο και το συναίσθημα που μπορεί να μας δώσει καθώς επίσης και τη δύναμη και το κουράγιο, ενίοτε.
Νιώθω, και εύχομαι να πέφτω έξω, πως οι δύσκολες μέρες δεν έχουν έρθει ακόμη. Παρακολουθώντας τη διασπορά και την εξάπλωση του ιού στις χώρες του εξωτερικού και τον τρόπο που έρχονται τα ποσοστά από αυτές τις χώρες με βάση τις ημέρες και τα κρούσματα, όλα δείχνουν πως το δύσκολο κομμάτι της εποχής δεν έχει έρθει ακόμη.
Εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, τα έκτακτα μέτρα της κυβέρνησης  να πιάσουν τόπο και ομολογώ πως για πρώτη φορά βλέπω τους Έλληνες να προσπαθούν να επιτύχουν κάτι που να αφορά έκτος από τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπο και βλέπω πως προσπαθούν το κάνουν σωστά.
Δεν θέλω να σταθώ στη μειοψηφία που δεν υπάκουσε διότι η πλειοψηφία κάνει ότι μπορεί και στην παρούσα φάση έχω την ανάγκη να πω ότι νιώθω όμορφα που η Ελλάδα δείχνει αποφασισμένη να νικήσει τον ιο. Στην πόλη που μένω, παρόλο που δεν έχουμε κρούσμα, βλέπω πως πραγματικά προσέχουν όλοι πολύ και θέλω να το επισημάνω αυτό. Και μέρα με τη μέρα, πιστεύω πως θα προσέχουν ακόμη περισσότεροι.
Λέγονται τόσα, ακούγονται τόσα, κρύβονται τόσα και σίγουρα ξέρουμε ελάχιστα από όσα θα έπρεπε και πιθανόν  να μη μάθουμε και ποτέ. Ότι και να είναι, δεν είναι για καλό, οπότε ας βοηθήσουμε στην μη εξάπλωσή του και προς Θεού, ψυχραιμία, όχι τσακωμοί, όχι «καρφώματα» ο ένας στον άλλο, όχι βρισιές ο ένας στον άλλο, όχι κράξιμο και ούτω κάθε εξής. Δεν θα αργήσει να γίνει εμφύλιος. Βλέπετε στο εξωτερικό τι γίνεται; Πλακώνονται στο ξύλο για ένα προϊόν στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Αν είναι δυνατόν. Μη πω, που αν ακούσουμε βήξιμο κοντεύουμε από την καχυποψία να στείλουμε τον άλλο εξορία, ακόμη κι αν έχει πνιγεί μόλις από ένα ποτήρι νερό. Ψυχραιμία φίλοι.
Είναι δύσκολος ο εγκλεισμός, η λεγομένη καραντίνα. Ενώ σου ζητάνε να κάνεις κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα σου φαινόταν Παράδεισος, το δέχεσαι και αντιδράς παράλληλα. Ξέρεις πως αυτό πρέπει να κάνεις, δεν γίνεται να πράξεις διαφορετικά, αυτό είναι το σωστό και παράλληλα, δεν αντέχεις τον εγκλεισμό, μην ξεχνάτε μάλιστα πως υπάρχουν και άτομα με τάσεις φυγής. Είναι δύσκολο φίλοι, πραγματικά το λέω και το πιστεύω αυτό αλλά επειδή το νιώθω και ξέρω πόσο δύσκολο είναι, έχει για εμένα άλλου είδους βαρύτητα.
Προσωπικά, αν πριν λίγο καιρό μου έλεγες μείνε σπίτι, θα πετούσα στα σύννεφα, δεν ξέρω αν ήξερα τον λόγο πως θα ένιωθα αλλά σίγουρα το να μείνω σπίτι τότε, φάνταζε ιδανικό. Τώρα μου στοίχισε φίλοι αλλά το προσπαθώ. Περιμένεις να σκ να κάνεις κάτι, να νιώσεις πως είσαι άνθρωπος, πως μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο από την συνηθισμένη ρουτίνα και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως το χάνεις αυτό και δεν ξέρεις πότε έγινε και πώς, αλλά ξέρεις το γιατί και αυτό έχει σημασία. Λες θα το αντέξω κι ας είναι δύσκολο γιατί είναι δύσκολο. Να μην μπορείς να πας πουθενά, να φοβάσαι, να τους βλέπεις όλους τρομοκρατημένους και  να μην ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Τι ισχύει και τι όχι. Υπάρχει μια αβεβαιότητα, φίλοι. Είναι άλλο πράγμα να είναι επιλογή σου να μείνεις και άλλο να αναγκάζεσαι γιατί αναγκάζεσαι έστω κι αν ξέρεις ότι είναι για καλό. Σίγουρα παίζει ρόλο το πώς το βλέπει ο καθένας μας αλλά εγω θεωρώ πως για να αντιδρώ μέσα μου σε αυτό, το νοιώθω σαν εξαναγκασμό. Είναι περίεργο ενώ επιλέγω να μείνω μέσα, μέσα μου πνίγομαι που το κάνω αυτό. Δεν ξέρω τι μου φταίει, το ότι είναι αβέβαιο το πότε θα βγούμε από όλο αυτό, το ότι αν ήταν η τελευταία μου μέρα στη Γη, δεν θα ήθελα να ήμουν σπίτι ή μπορεί και να ήθελα αλλά να ήταν δική μου επιλογή. Και ενώ κατά μια έννοια είναι δική μου επιλογή κάτι «κλωτσάει» μέσα μου. Είμαι μπερδεμένη.
Νομίζω πως φοβάμαι δυο πράγματα. Το πρώτο πως η μόνη μας ευχαρίστηση για όσους πρέπει να δουλεύουμε ακόμη, είναι το να πάμε στη δουλειά για να νιώσουμε πως μπορούμε να βγούμε έξω, να νιώσουμε πως κάνουμε κάτι, πως παίρνουμε αέρα, πως φεύγουμε από τους τοίχους μας τέλος πάντων και  που η μόνη μας «διασκέδαση» είναι τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Το ότι έχουν πλουτίσει πολύς κόσμος (μεγαθήρια) από όλο αυτά, είναι γνωστό ήδη! Και το δεύτερο που φοβάμαι είναι μην ξυπνήσουμε μια μέρα και μας πουν πάει περάσει, επιστρέψτε κανονικά στην καθημερινότητα σας και εμείς αντί να χαρούμε ζητάμε κι άλλη καραντίνα, κι άλλη καραντίνα, κι άλλη καραντίνα… ή ακόμη χειρότερα, συνεχίσουμε να πάμε μόνο στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ και στα φαρμακεία.
Ξαναλέω, είμαι μπερδεμένη αλλά αυτό που νιώθω βαθιά είναι η ανάγκη να γράψω. Να γράψω χωρίς να ξέρω τι, χωρίς σκέψεις, χωρίς έννοιες, χωρίς γιατί, χωρίς αναστολές, χωρίς τίποτα. Απλώς να γράψω και πολλές φορές να γράψω χωρίς να φαίνονται τα γράμματα. Να μπορώ να τα διαβάζω μόνο εγώ και εγώ να τα σβήνω και εγω να τα ξεχνάω. Μα θα νικήσει εδώ η εξωστρέφεια. Σας είπα, θέλω να γράψω. Ποίημα; Ανάρτηση; Ιστορία; Ημερολόγιο; Δεν ξέρω αλλά θέλω να γράψω κι αυτό θα κάνω και κάνω ήδη.
Θυμάστε που έγραφα παλιά στο μπλοκ μου ιστορίες με συνέχεια; Τις έγραφα εκείνη την ώρα, όπως τις ένιωθα, όπως μου έβγαιναν, πήγαινα όπου ήθελαν να πάνε, ας τις ακούσω λοιπόν.

Και σαν flash back, ας πάμε από την αρχή.

Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

Πρώτη μέρα καραντίνας


(Όχι σήμερα εκφραστικοί…. :) )
Να μου προσέχετε!

Σχόλια

  1. Εγώ περίμενα ομορφούλα ένα ποίημα σου με αυτό το τίτλο. Άντε σκάρωσε ένα να με επιβεβαιώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή μου Κική! Είσαι τόσο τυχερή που δουλεύεις και βγαίνεις έξω. Γέλασα οταν είπες οτι αου στοίχισε που κάθισες λίγες μέρες μέσα. Εγώ το κάνω συνέχεια εδώ και καιρό. Πραγματικά δεν είναι κι ότι καλύτερο. Μακάρι να δούλευα κι εγώ. Είναι το μαράζι μου, αλλά προσπαθώ να συμβιβάζομαι, άλλωστε δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Να σπουδάζεις, να είσαι σίγουρος ότι θα δουλεύεις στη ζωή σου και να μένεις άπραγος τελικά σπίτι. Τουλάχιστον μεγαλώνω η ίδια το παιδί μου. Σύντομα όμως θα πάει σχολείο, θα μαραζωσω παλι... Έμεινα σε αυτό γιατί... Χτύπησες φλέβα, χιχι,. Φιλιά πολλά καλή μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν έχω πολλά να πω και σε τίποτα να διαφωνήσω Κική μου.
    Με ευλάβεια όμως θα σταθώ στα "ψιλά" λεγομενα γράμματα που αναφέρεις ως φόβους ή και επερχόμενους εφιάλτες.
    Τι διακυβεύεται, ποιος θα καρπωθεί τον "θησαυρό" της κρίσης (ήδη υπάρχουν φορείς που θησαυρίζουν ήδη), τι μακροχρόνιες επιπτώσεις θα έχει όλο αυτό σε αυτό που λέμε χειραφέτηση του ανθρώπου. Και εκεί οι "ειδήμονες" δεν βγάζουν άχνα!
    Φοβάμαι. Πολύ περισσότερο από τον ιό αυτούς που θεσμικά τον "πολεμάνε".
    Καλησπέρα Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπερα Κικη μου!
    Δυστυχως και γω πιστευω οπως και εσυ οτι τα δυσκολα δεν τα εχουμε δει ακομα....
    Υγεια και υπομονη και ολα θα φτιαξουν σιγα σιγα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κική μου, όλοι μας τους ίδιους φοβους έχουμε!
    Και ναι πιστεύω κι Εγώ πως τα χειρότερα και τα δυσκολότερα δεν τα έχουμε δει.
    Είμαι ψύχραιμη, ευλογώ και προσευχομαι καθε μέρα που είμαι καλά κι Εγώ και οι δικοί μου άνθρωποι... λυπάμαι που χάνονται τόσοι άνθρωποι από κάτι τέτοιο... με ανησυχούν μερικά πράγματα για το μετά που (εύχομαι) τελειώσει όλο αυτό... αλλά δεν σκέφτομαι αρνητικά απλώς το ότι πρέπει να είμαστε μακριά από τους ανθρώπους μου λόγω της καραντίνας για προστασία είναι κάτι που με επηρρεάζει θα έλεγα αλλά και πάλι προσπαθώ να σκέφτομαι πως σύντομα όλα θα πάνε καλύτερα.... ελπίζω και εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπέροχη γραφή...θαυμάζω όπως καί πολλοί φίλοι μας την ακεραιότητα του χαρακτήρα σας.Δυσκολες ημέρες αλλά σίγουρα με υπομονή και επιμονή θα τα "βγάλουμε" πέρα... 😍😇😍😇

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΓΑΠΗ!

    Έως το τέλος του κόσμου λοιπόν... Έως.... Και μεταφορικά και κυριολεκτικά Σαν επιφώνημα... Πάντα ένα επιφώνημα.. Ένα επιφώνημα θαυμασμού, απόγνωσης, πολλών συναισθημάτων και ένωσης... Πάντα Ένωσης! ~~ Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω - Κική Κωνσταντίνου Εκδόσεις Ανατολικός Η πανέμορφη φωτογραφία μας έρχεται από τα τρυφερά και δημιουργικά χεράκια μιας γυναίκας που αγαπώ και θαυμάζω! Κι όπως η ίδια μου είπε, άργησε αλλά έχει τη θέση που του αξίζει, επειδή περίμενε, υπομονετικά και καρτερικά! Ευχαριστώ ολόψυχα αγαπημένη μου, Alexandra Mouriopoulou !         Η κατανομή του χώρου ήταν άρτια μοιρασμένη και δομημένη στις δύο πλευρές με σκοπό και τα δύο μέρη να είναι ίδια. Ότι υπήρχε στη μία πλευρά υπήρχε και στην άλλη. Ακόμη και οι πετρούλες που στόλιζαν τις ρίζες των μεγάλων δέντρων ήταν ίδιες μεταξύ τους. Ήταν προφανές! Το πρόσωπο που είχε αναλάβει την φροντίδα και την επιμέλεια του κήπου εκτός από το ότι αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο σε αυτόν, για κάποιο ιδιαίτερο λόγο ήθελε και τα δύο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΚΟΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ

Κρατώ στα χέρια μου το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2020 απο το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς "Κέφαλος" , όπου συμμετέχω με τρία έργα μου. Ξεφυλλίζοντας το, ανάμεσα σε τόσους δημιουργούς και έργα, νιώθω υπερήφανη και ευγνώμων. Τα συγχαρητήρια μου, σε όλους! Eπίσης, ΕΔΩ, μπορειτε να διαβασετε μια υπέροχη συνέντευξη του δικού μας "Σκρουτζάκου"  Giannis Koutris !! Συγχαρητήρια αγαπημένε μου φίλε! Ακόμη, σας έχω δύο εξαιρετικές προτάσεις, δικών μας πάλι, αγαπημένων προσώπων! "Στα παπούτσια των άλλων¨" το νέο βιβλίο της Μαρίας Κανελλάκη, εκδ. 24γραμματα Ανατομικές ιστορίες παντός καιρού και εδάφους, σε ποικιλία δερμάτων και χρωμάτων, για όλες τις (χ)ώρες και για όλα τα πέλματα. Η νέα τάξη υποδημάτων θέλει έντονες αντιθέσεις και άτολμους βηματισμούς. Σ’ αυτό το καλαπόδι κατασκευάστηκαν και οι ιστορίες του βιβλίου. Ψηλοτάκουνες γόβες για «φλατ» ήρωες και παπούτσια γδαρμένα για ανθρώπους-λουστρίνια. Ολοκαίνουργια