Είναι δυο χέρια

 Είναι δυο χέρια. Το ένα με μαχαίρι, το άλλο με τριαντάφυλλο.
Αυτό με το μαχαίρι λέει στο άλλο: «Θα κάνω τα πάντα να μείνεις αδειανό».

«Μα γιατί;», ρωτά το χέρι σε μια κίνηση, προσπαθώντας να σώσει το λουλούδι του. «Τι σου 'χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις. Δεν ανήκουμε στον ίδιο άνθρωπο».

«Γι’ αυτό ακριβώς θα φροντίσω να μείνεις αδειανό. Αν ανήκαμε στο ίδιο άτομο μπορεί να σε λυπόμουν ή έστω να σ’ αγαπούσα», λέει το χέρι που κρατά το μαχαίρι.

«Ή και να με ζήλευες», λέει το χέρι με το τριαντάφυλλο. «Να με ζήλευες τόσο, που με χαρά μεγάλη αλλά και κόπο, θα έπαιρνες το περιεχόμενο που κρατάω. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση; Έλα να προσποιηθούμε πως ανήκουμε στον ίδιο άνθρωπο».

«Κι αν στο τέλος σε αγαπήσω», επιμένει το οπλισμένο χέρι. «Αν καταφέρω να σε αγαπήσω, τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;»

«Ω, μη φοβάσαι», λέει το χέρι της Αρετής.«Αδειάζει κι η αγάπη. Και τότε γίνεται ακόμη πιο μεγάλη, η θυσία της σιωπής».

~~ Είναι δυο χέρια - Κική Κωνσταντίνου