Λεύτερες και παραπλανητικές στοές

 

 

Η ηχηρή σιωπή αποκαλύφθηκε ένδοξα,

πίσω από ένα απύθμενο θράσος.

Η γυναίκα μετρούσε χιλιόμετρα.
Διεξοδικά μονοπάτια, που όλα, στην μοναξιά κατέληγαν.

Πίσω από ανίερα χαμόγελα, είδα απόγνωση​
και πίσω από λανθασμένες αντιλήψεις, είδα νόημα υπαρκτό.

Μέμφασε το τίποτα, για να πει κάτι σπουδαίο
μα λυπήθηκα όταν κατάλαβα, πως ο δρόμος του "έκλεισε" νωρίς.

Πως να συμπάσχεις με έναν άνθρωπο που λέρωσε τα όνειρά του;
Πως να συμπονέσεις έναν άνθρωπο, αμφιλεγόμενα αιρετικό;

Πίσω από ξεχασμένους απόηχους αντίκρισα το Ποίημα,
εκείνο το ποίημα, το απάνθρωπα σεβαστό.

Είπες αντιπαθείς τα μελαγχολικά ποιήματα, μα ο στίχος μου μοιάζει σαν εμβατήριο ερωτικό.

Συρρικνώθηκες.
Στα μάτια, στη σκέψη, στο πιθανό.
Συρρικνώθηκες.

Οδεύω,
με το μυαλό οδεύω.
Συνεχίζω να οδεύω.

Μέσα στις στοές αναζητώ θαλπωρή
Κι ενθυμούμαι:
"το θολό πρόσωπο με κοιτούσε με αποστροφή πίσω από το θολό τζάμι"

Μα τώρα ξέρω.
Ήταν καθρέπτης και ήσουν εσύ.

Είναι διεξοδικές οι στοές, όταν είναι παραπλανητικές και λεύτερες.

Μονίμως λεύτερες

- Λεύτερες και παραπλανητικές στοές - Κική Κωνσταντίνου