ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

" Αχ, Στεναγμέ μου! Αν ήσουν ζωγραφιά θα απεικόνιζες ένα κόκκινο γαρύφαλλο στη μέση μίας στάνης! Μίας στάνης να μου θυμίζει πως εκεί γεννήθηκε ο Χριστός και χαμογέλασε μετά τον πρώτο πόνο η Παναγία. Το δικό μου μοναδικό χαμόγελο που ακολούθησε τον πόνο της εκάστοτε Μαρίας. Όλες οι μητέρες μία Παναγιά! Όλος ο πόνος, ο πόνος της δοξασμένης Παναγίας. Αχ, Στεναγμέ μου! Αν ήσουν βιτρίνα καταστήματος, θα ήσουν ένας κενός, λευκός χώρος με ένα καρτ ποστάλ σε έναν τοίχο ενός, δήθεν, ελληνικού ταχυδρομείου. Τίποτα δε θα υπήρχε γύρω σου και όσο μικρό κι αν έδειχνες, τα λόγια της αποστολής, που μόνο εγώ θα συγκρατούσα, θα έμοιαζαν αβάσταχτα σε όσους μπορούσαν να διακρίνουν τη λέξη Σ’ αγαπώ, που «έτρεμε», σαν δάκρυα αναφιλητών σε προσωπάκια μικρών αγγέλων. Αχ, Στεναγμέ μου! Αν ήσουν κάποιο μαγικό ξωτικό, θα ήσουνα μια μικρή νεράιδα μωβ, που ξέχασε το μαγικό ραβδί της μέσα σε μια σπηλιά καφέ και έκλαιγε μέρα νύχτα μέρει να θυμηθεί πως το ραβδί στην ουσία δεν ήταν ποτέ ...

      "Που να πάει αυτή η αγάπη (η απούσα), άραγε; Και δε μιλάω για την αγάπη που μπορεί να συνδέει δύο ανθρώπους, μιας και που περισσότεροι στη λέξη «αγάπη», σκέφτονται σχεδόν κατά αποκλειστικότητα τα ζευγάρια, αλλά αναφέρομαι στο μεγαλειώδες συναίσθημα της Αγάπης, με την πλήρη και ουσιώδη έννοιά του! Αυτή την αγάπη που έχει να κάνει με όλο τον κόσμο. Που δεν ξεχωρίζει ή μάλλον δεν διαχωρίζει ζευγάρια, οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, αντικείμενα και άλλες, άχρηστες κατηγορίες που κάποιοι άμυαλοι δημιουργούν, αναίτια θα έλεγα. Μιλάω για εκείνη την αγάπη που θα έπρεπε να πλαισιώνει και να αγκαλιάζει όλους μα όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως φύλου, ιδιότητας, χρώματος κτλ Τελικά μήπως αυτή η αγάπη δεν υπήρξε ποτέ στους ανθρώπους; Μήπως ποτέ δε την άφησαν να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει γιατί ήξεραν τη δύναμή της και φοβήθηκαν πως σε έναν κόσμο με αγάπη, το μίσος θα συρρικνωθεί και θα εξαθλιώσει όσους ονειρεύτηκαν να κατακτήσουν τα πάντα; ...

Θέλω όλα να τα εξερευνήσω εδώ και τώρα. Όλα Εδώ Τώρα Σήμερα Χθες Που το χθες, ήταν το λεπτό που πέρασε. Όλα εδώ Τώρα Δικά μου Δίχως υπεκφυγές και δίχως ανακαλύψεις Δίχως ζωή και δίχως θάνατο Σαν σε μια κλωστή να ονειροβατώ και σαν - σε μια γνώριμη αλάνα - να παίζω ποδόσφαιρο, σαν να έγδαρα τα γόνατά μου χθες. Και θέλω κι άλλο… κι άλλο… κι άλλο.. Δίχως ντροπή και δίχως έλεος. Δίχως μνήμες, μόνο με σκέψεις και ενίοτε με υπεκφυγές. Πονάω, μ’ ακούς; Ο θώρακάς μου καίει, με λιώνει, νιώθω το μέτωπό μου σαν να έχει βγάλει ρίζες και οι φλέβες, σαν τέρατα καραδοκούν και επιμένουν. Επιμένουν να με θυσιάσουν για το τίποτα. Κι όλα σοβαροφανή, δίχως αιτία και δίχως συνέπεια. Όλα να σφάζουν το τέμενος μια ξεχασμένης χώρας που εδώ και χρόνια αναζητώ. Κουρσάρος είμαι και ενίοτε ναυαγός. Τι θες εσύ; Τι σε ενοχλεί; Το δάκρυ; Ο φόβος; Ο θυμός; Είναι η ζωή μου μια ξεχασμένη παροικία. Παροικία, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Μπορείς να δεις τι κρύβουν οι λέξεις; Βλέπεις τ...

"Γιατί αγαπώ σημαίνει ΔΙΑΔΙΔΩ! και ένας ανθρώπινος παλμός μπορεί ακόμη και τώρα να διαδοθεί. Δεν είναι αργά, ποτέ δε θα είναι αργά για όσους ζήσουν αύριο, για όσους όμως ζούνε τώρα, το αύριο θα είναι αργά αν δεν αρχίσει η διάδοση απο σήμερα. Και για να διαδόσεις την πράξη της αγάπης δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, ούτε να κάνεις κάτι που δε μπορείς αυτή τη στιγμή, το να βγεις όμως και να πεις καλημ έρα στον ηλικιωμένο που κάθεται στο παγκάκι της γειτονιάς, το να δώσεις λίγο από το ψωμί σου στο παιδί που πεινά, το να προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο σε όποιον αγαπάς και να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε κάποιον που δείχνει να το έχει ανάγκη είναι μια αρχή αυτής της διάδοσης! Και πιστέψτε με όταν διαδίδεις κάτι καλό, εξαπλώνεται γρήγορα ως κάτι καλό!!!!" " Μα κατέχεται στ’ αλήθεια η Αγάπη; Ονειροβατεί στα σύννεφα, στα αστέρια, στην άμμο. Κοιμάται, ανασαίνει, κλαίει, γελάει, νιώθει. Στο χώμα, γράφει για ακόμη μια φορά το όνομά της. " ~~ Η Αγάπη Δηλ...

" Ο Αρκτούρος ομιλεί Ευλογεί την Αγάπη σαν ένα παθιασμένο σύννεφο. Μελοποιεί την Αγάπη σαν ένα ματωμένο φεγγάρι. Υμνεί την Αγάπη σαν ένα λευκό ερπετό." Moυσική επένδυση βίντεο:  The Cinematic Orchestra Arrival of the Birds & Transformation     " Τον ήθελαν, διακαώς τον ήθελαν. Νομίζω πως τον ήθελαν περισσότερο από ότι εγώ. Τον ήθελαν τόσο πολύ που ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν για να τον αποκτήσουν. Και ποιόν θα σκότωναν άραγε, εμένα ή εκείνον; Εκείνον! Αυτός ήταν ο στόχος, η πολύτιμη λεία. Αυτόν ήθελαν! Θα τον σκότωναν μόνο και μόνο για να τον έχουν, έστω και νεκρό. Οι αλήτες!   "Πρόβατο επί σφαγή" ακούστηκε μια αδιόρατη φωνή από κάπου. ''Λύκος σε κοτέτσι" απάντησε κάτι πηγαία μέσα μου."

Σε περίμενα.. κάτω από το φως των κεριών, σε περίμενα. Ξεχάστηκε η καρδιά μου, σε εκείνον τον βυσσινί καναπέ το βράδυ, που έμελε να ξεχάσω το όνομά σου. Προσπάθησα, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, προσπάθησα, να πετάξω από πάνω μου κάθε είδους μελαγχολική υπόνοια, που αποσκοπεί σε χαλασμένους δείκτες που γυρίζουν το χρόνο πίσω, σε κάθε υποδουλωμένη​ στιγμή, που πασχίζω, σφίγγοντας τα δόντια να ξεπεράσω. Προσπάθησα, μα δεν τα κατάφερα. Σου ζήτησα, σε παρακάλεσα, ναι, αυτό ήταν παρακαλετό και ικεσία. Σου ζήτησα λοιπόν, να με αφήσεις να ταξιδέψω πίσω, στη στιγμή που οι ζωές μας ενώθηκαν κάτω από ένα χλωμό, μελαγχολικό​ φεγγάρι, μα δε με άφησες. Γιατί αγάπη μου, γιατί δε με άφησες; Το μόνο που ήθελα ήταν να αποκοιμηθώ. Μια αγκαλιά, και το ταξίδι μου θα ξεκινούσε. Είχα ήδη οραματιστεί την κουβέρτα της επιβίβασης. Θα ήταν εκείνη η πράσινη η φλις. Θυμάσαι; Εκεί πετούσαμε τα σπόρια, βλέποντας ταινία. Εκεί σμίγανε οι κάλτσες μας, οι καφέ. Εκεί η αγάπη, θάφτηκε στο πρώτο...

Μου λείπεις απόψε Μου λείπεις πολύ​ Δεν είναι το φεγγάρι, τα άστρα, οι μνήμες, η γνώριμη προσταγή. Δεν είναι τα συνήθη ξεσπάσματα είναι κάτι άλλο, πιο βαθύ. Κάτι δικό μου Κάτι δικό σου Κάτι δικό μας Κάτι ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα Κάτι ανάμεσα σε εμάς Μου λείπουν τα μάτια σου Η αφή σου Το χαμόγελό σου Οι λανθασμένες λέξεις σου Όλα μου λείπουν, όλα. Όλα όσα είσαι εσύ. Κάποιες στιγμές σε αισθάνομαι μα άλλοτε σε χάνω. Κάποιες άλλες μάλιστα, σε διαπερνώ και διαπερνούμαι. Έπρεπε να ματώσει το φεγγάρι για να μάθω τι θα πει Αγάπη σε μια ανασφαλή υφήλιο. Ας είναι! Τα βράδια τραγουδούν οι πλανήτες, τους βλέπεις άραγε; Κινούνται σαν άλλες πέτρες του σύμπαντος, οι λευκές μαργαρίτες. Ο ήχος έρχεται από ένα ξεχασμένο Πλωμάρι. Το Δελφίνι έγινε σύμμαχός μας. Σε αυτή την παραλία όλα είναι αναίτια. Κι όμως, εμείς χαρτογραφία. Μου λείπεις απόψε Μου λείπεις πολύ Σε φέρνω κοντά μου Μείνε ακόμη λίγο, για λίγο ακόμα μαζί. Μείνε τουλάχιστον έως να κοιμηθώ. Υπόσχο...

#εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου

#εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου