ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

  «Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…» Umberto Eco - «Το Όνομα του Ρόδου» - μτφρ: Έφη Καλλιφατίδη Η τοιχογραφία βρίσκεται στο Μεταξουργείο, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 2 - Kαλλιτέχνης: SimpleG   Πηγή:  https://www.facebook.com/poiitikivivliothiki     Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, εν μέσω πανδημίας   Η UNESCO προσφέρει δωρεάν πρόσβαση σε σημαντικές μελέτες Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου είναι και γιορτή των εκδοτών και των π...

    Ποτέ δε κατάλαβα γιατί σε ντύνουν με μαύρα πέπλα και μαύρους μανδύες. Ποτέ δε κατάλαβα γιατί μοιάζεις τοσο γαλήνια και αέρινη, μέσα στον τόσο έντονο δυναμισμό που κρύβεις και γεννάς. Ποτέ δε κατάλαβα γιατί σε παρουσιάζουν σαν μια μυστηριώδη, μαυροφορεμένη γυναίκα που συνοδεύετε πάντα από κάποιον τυχάρπαστο τυχοδιώκτη. Για μένα σήμερα φόρεσες σακάκι μαύρο και πουλόβερ βαρύ! Έπιασες κότσο ψηλό τα καστανά μαλλιά σου και τα σκέπασες με ένα μεγάλο, μαύρο, δαντελένιο καπέλο. Με ένα σκουρόχρωμο παντελόνι φαρδύ φρόντισες να καλύψεις τα λευκά ακροδάχτυλα των ξυπόλητων ποδιών σου. Βαριά και κουρασμένη δείχνεις καθώς περπατάς και βαδίζεις μέσα και πάνω απο ξένα περβάζια. Δε μπορώ να μη διακρίνω το κόκκινο που στάζουν τα ματωμένα σου δάχτυλα. Οι τρυπημένες πατούσες σου! Μια κόκκινη γραμμή που λάμπει μέσα στο σκοτάδι σέρνεται ξοπίσω σου και νοιώθω τον πόνο βλέποντας το σώμα σου να τρέμει, να σπαράζει. Σε κοιτάζω σα θολή εικόνα να ξεμακραίνεις μπροστά μου και νοιώθω να μου κόβετ...

          Ένα μπουμπούκι μου είπε κάποιος να του χαρίσω και το ξέχασα! Δε θυμάμαι αν προσπάθησα κάποια στιγμή να κόψω ένα, μα θυμάμαι πως όταν ήμουνα μικρή είχε τρυπηθεί το δάχτυλό μου από ένα αγκάθι. Το κόψιμο ήταν αρκετά βαθύ που κατάφερε να με κάνει να ξεχάσω την όποια ευωδιά τους. Ακόμη και η όμορφη εικόνα τους θόλωσε μπροστά μου γιατί η θέα του αίματος που έτρεξε από την πληγή ήταν ικανή να ξελογιάσει την όποια δειλία ή φοβία μου. Και κάπως έτσι έφτασα στο σημείο να μισώ τα λουλούδια. Όχι όλα τα λουλούδια φυσικά. Μόνο τα τριαντάφυλλα. Μόνο εκείνα τα υπέροχα άνθη που με εκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τόσο κόσμο να χαμογελάει. Έχεις δει τα μωρά πως κοιτάνε τις τριανταφυλλιές; Τα έχεις δει πως ανοιγοκλείνουν τα ματάκια, όταν η μαμά τα πλησιάσει για να μυρίσουν ή να αγγίξουν τα ροδοπέταλά τους; Ευφραίνεται η παιδική τους ψυχούλα, το ξέρω. Φαίνεται στην λαμπρή, μωρουδιακή τους όψη. Ρώτησα μια φορά ένα αγκάθι γιατί υπάρχει στις τριανταφυλλιές και εκείνο...

    Μια εικόνα, μόνο μια εικόνα! Μια εικόνα χαμένη από το παρελθόν! Αυτό είσαι! Αυτό έμεινε! Αυτό μου άφησες, μα πάνω απ’ όλα αυτό επέλεξα να κρατήσω μέσα μου, για να έχω τη δυνατότητα να το «σκοτώνω» Χίλιες Φορές Εγώ… και να μ’ Αρέσει! Να μ’ αρέσει πολύ και να παίρνω δύναμη και ικανοποίηση από σένα! Μια εικόνα, μια φιγούρα μακρινή, που δυσκολεύομαι να καταλάβω ακόμη και το τι μπορεί παρ’ ελπίδα να απεικονίζει. Κι ύστερα, λένε, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Και ισούται, το ξέρω καλά. Όπως ξέρω καλά ότι η δική σου εικόνα ισούται με χίλια καταστροφικά συναισθήματα και το περίεργο όλων είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό! Μου αρέσει! Πολύ! Δε μου αρέσει τόσο ο πόνος μου, που προκαλείς, όσο η δράση που με διακατέχει στην μάχη για να σε αντιμετωπίσω. Για πρώτη και ίσως για τελευταία φορά νιώθω πως είμαι μια μαχήτρια με τεράστια δύναμη και πολλές δυνατότητες σαν τις ηρωίδες που πρωταγωνιστούν στις ταινίες δράσης και ξεσηκώνουν εκδηλωτικά το κοινό τους. Δεν ξέρω αν θέλω ν...

  για να διαβάσεις το πρώτο μέρος, πάτα εδώ:  https://ekfrastite.blogspot.com/2021/04/blog-post_15.html     Αν! Αν είχα την ευκαιρία να σε έχω και πάλι πίσω θα τα άλλαζα όλα! Σου είπα και πριν το Εγώ μου θα ήτανε πάντα κάτω από εσένα μα βαθιά μέσα μου ξέρω ότι δε θα το επέτρεπες ποτέ αυτό. Αν κάτι θαύμαζες πάνω μου ήταν η Ελευθερία, που οι άλλοι και εγώ πολλές φορές την είχα ονομάσει Εαυτό. Μα εσύ ήξερες! Αμέσως κατάλαβες! Ίσως γι’ αυτό φρόντισες να μου εμπιστευτείς εφόδια της ψυχής σου, πριν ο δρόμος πίσω σου να κλείσει. Τότε δεν μπορούσα να τα αποδεχτώ, σήμερα όμως αποφασίζω να τα ανασύρω, να τα ανοίξω και να συνεχίσω να πολεμώ και να μάχομαι για αυτά, που εσύ πρώτος μου έμαθες! Σου άρεσε να βοηθάς ουσιαστικά τον κόσμο, μου χάρισες την ιατρική σου ρόμπα. Σου άρεσε να προσφέρεις, μου χάρισες ένα αμάξι, που μετακινούσες φάρμακα σε σπίτια ανθρώπων, που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν Σου άρεσε να χαμογελάς, μου χάρισες μια μαριονέτα – κλόουν, που νιώθω πως είχα αν...

      Φοβάμαι! Τρέμω στην ιδέα πως θα μου φύγεις, πως θα σε χάσω! Πως θα ξυπνήσω ένα πρωί και το σεντόνι θα εχει πάνω του χαραγμένο και τσαλακωμένο το γκρίζο της σκιάς σου. Νιώθω σαν ένα σκληρό όνειρο με χαμένες αυταπάτες που φεγγοβολάει ανελέητα πίσω από ένα πυρακτωμένο και συνάμα θαμπό χθες. Μια κλειδαρότρυπα ο φόβος μου, μια κλειδωνιά με ένα χιλιοσπασμένο αύριο, που επίμονα αποζητούσες μα ο κουτός, δεν κατάλαβες ότι στο είχα ήδη δώσει! Ακόμη το θυμάμαι! Σαν ένα απατηλό όνειρο που διήρκησε μόλις χθες! Έκλεισα σφιχτά στις χούφτες μου ένα λευκό σπίτι με μια πόρτα θαλασσιά, τόπος κατοικίας μόνο για τους δυο μας και όταν στο προσέφερα προσεκτικά, άνοιξες διάπλατα τη χούφτα σου και εκείνο δίχως να καλοσκεφτεί, «πήρε» τη μορφή λευκού περιστεριού και πέταξε ψηλά! Σε έναν απέραντο ουρανό το είδαμε να ξεμακραίνει…. Προσπάθησα να το φέρω πίσω μα ήταν τόσο περήφανο και ευτυχές στον ουρανό που σκέφτηκα ότι εκεί ανήκει. Εξάλλου εξαγνισμός δεν είναι ο Έρωτας; Ευφορία και πίστ...

      Δεν ξέρω πόσα ευχαριστώ πρέπει να σας πω (υποπτεύομαι μόνο ένα, εφόσον είναι από την καρδιά μου) αλλά  εξαντλήθηκαν τα αντίτυπα της πρώτης έκδοσης του νέου μου βιβλίου "Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω".  Το ήξερα ότι σας είχα λείψει "συγγραφικά" (και εμένα) αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα. Μέσα σε λίγες μόλις μέρες... Οι πρόσφατες και τελευταίες παραγγελίες που δόθηκαν και προχθές, θα ετοιμαστούν και θα σταλούν μαζικά με την κούριερ, τέλος ή αρχή της επόμενης εβδομάδας. Εννοείται πως όσοι μου έχετε ζητήσει μέχρι στιγμής το βιβλίο σας το έχω κρατήσει, απλώς ενημερώνω για όσους ήθελαν να το παραγγείλουν σήμερα ή μία από τις ακόλουθες ημέρες. Εάν υπάρξει κάποια ακύρωση της τελευταίας στιγμής, θα ενημερώσω όσους δεν προλάβατε.  Ωστόσο, σύντομα και πιθανόν μετά τις γιορτές, η δεύτερη ανατύπωση θα είναι κοντά σας και θα μπορώ να δεχτώ τις παραγγελίες σας.  Εύχομαι να υπάρξουν οι ευνοϊκές εκείνες συνθήκες, που θα μας επιτρέψουν άμεσα, να βρεθούμε ...

    Θα ερχόσουν πάλι! Το ήξερα, δεν το επιζητούσα σαν άλλος κλέφτης, κλέφτης καρδιάς. Θα ερχόσουν… Θα ερχόσουν… Να με διεκδικήσεις Να με παραπλανήσεις Να μου πεις τι σημαίνει: ζω χωρίς όρια Χωρίς αύριο Χωρίς γιατί Χωρίς ανθρώπους Χωρίς ζώα Χωρίς φυτά Χωρίς αναμνήσεις Δεν μου είπες, όμως Δεν μου είπες, τι γυρεύεις από εμένα; Τι ζητάς; Τι θέλεις να μου πεις; Να μου δείξεις; Να προσφέρεις; Μπορείς, άραγε, να μου προσφέρεις κάτι; Μπορείς; ή το μόνο που ζητάς από μένανε, είναι το οξυγόνο μου; την ελπίδα, τη ζωή μου; Και στ’ αλήθεια; Εγώ, τι γυρεύω από εσένα; Τι ζητάω; Τι σου δίνω; Τι κρατώ φυλαχτό; Ποιος είσαι; Δεν σε ρώτησα! ~~ Άντρας Δίχως Όνομα - Κική Κωνσταντίνου

        Αντιγράφω από το λευκό μας, οπισθόφυλλο: ~~ Το Τετράδιο των Ονείρων: Μία κοπέλα, προσπαθώντας να βρει τον εαυτό της, βαδίζει σε γνώριμους δρόμους… μα όλα, εκείνη τη στιγμή, της είναι τόσο διαφορετικά. Τυχαία, αν και υποψιάζεται πως τίποτα από όσα της συμβαίνουν εκείνη την ημέρα, δεν μπορεί να είναι τυχαία γεγονότα, «πέφτει» στα χέρια της ένα τετράδιο. Ένα τετράδιο γεμάτο εικόνες, στιγμές, ανάσες, ένα τετράδιο «ζωντανό». Μέσα από αυτό «ξεπηδούν» πολλές ιστορίες, ανάμεσά τους ένα παραμύθι, ένα ποίημα, ένα δοκίμιο. Όλες ζωντανές, όλες ανθρώπινες, όλες δικές της. Όλα, ο εαυτός της. ~~ Το Τσίρκο των Χρωμάτων: Τη λένε Βενεδικτίνη, ή Βενεδί, ή «τσίρκο». Λατρεύει τα χρώματα, τόσο επάνω, «μέσα» και γύρω της. Η πρώτη της ανάμνηση, ήταν μία μεγάλη, ροζ ντισκομπάλα. Τον λένε Γιώργο, απλώς Γιώργο. Μινιμαλιστής, απρόσιτος, απόμακρος, μουσικός. Αγαπά τις γήινες αποχρώσεις, λάτρης του ασπρόμαυρου. Τόσο διαφορετικοί, καθόλου ίδιοι. Όμως η αγάπη, σε κάνει παιδί...