διαβάζοντας τες, μπροστά μου περνούσαν εικόνες... χρώματα... ομιλίες... μυρωδιές...

"H αγάπη δηλώνει παρών" της Κικής Κωνσταντίνου.
Ένα βιβλίο από μία αξιόλογη συγγραφέα η οποία "ήρθε για να μείνει" και να μας ταξιδέψει στη θάλασσα της λογοτεχνίας.
Τρεις ιστορίες, οι οποίες με άγγιξαν και με συγκίνησαν-η καθεμία με τον τρόπο της... διαβάζοντας τες μπροστά μου περνούσαν εικόνες... χρώματα... ομιλίες... μυρωδιές...
Κοινός παρονομαστής τους: Η αγάπη...
Κική μου, συνέχισε, με κάνεις υπερήφανη...!!!
Καλοτάξιδο κι ευλογημένο το βιβλίο σου!!!

"Μα τι στο καλό είχε πάθει;

Τι του συνέβαινε;

Απλώς ξύπνησε κατά τη διάρκεια του βραδινού του ύπνου. Δε ηταν δα και η πρώτη φορά που του συνέβαινε αυτό. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που οι άνθρωποι ξυπνάνε τα βράδια. Ίσως απλώς να ήθελε ένα ποτήρι νερό….

Μα δε διψούσε….

Άναψε το φως του δωματίου και με γοργά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Αφού έβρεξε με κρύο νερό το πρόσωπό του επέστρεψε ξανά στο κρεβάτι. Μετά λύπης του διαπίστωσε πως ήταν δύο τα ξημερώματα.

«Μόνο τόσο λίγο κοιμήθηκα;» μονολόγησε. «Περίεργο, ξαφνικά δε νυστάζω καθόλου», συνέχισε.

«Τώρα τι κάνουμε;» Αναρωτήθηκε.

Ένοιωθε έντονα την ανάγκη να καταφύγει στο πολύτιμο περιεχόμενο της φωτογραφικής μηχανής του αλλά ήξερε πως αν το έκανε αυτό, όλο το βράδυ θα σκεφτόταν πως χανόταν στα βαθιά πελάγη μαύρων, σκιστών ματιών και δε θα έκλεινε μάτι από την αγωνία μήπως κάποιος του πάρει άξαφνα αυτά τα μάτια από μπροστά του.

Κάτι του συνέβαινε! Δε μπορεί να ένοιωθε έτσι!

Ήταν αδικαιολόγητα συναισθήματα όσα ένοιωθε! Δε μπορεί να αισθανόταν έτσι εκείνος!

Τι στο καλό; Ήταν ερωτευμένος;

Μπορούσε να είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα που δεν είχαν καν ανταλλάξει ένα «γειά»;

Κι όμως, γιατί ένοιωθε πως είχαν ανταλλάξει πολύ περισσότερα;

Τα μάτια της έφταιγαν! Ναι το ήξερε! Τα μάτια της έφταιγαν! Εκείνο το βλέμμα της, το εκφραστικό της βλέμμα, του μιλούσε! Τον άγγιζε βαθιά στη ψυχή του!

Ήταν ερωτευμένος;

Θα μπορούσε να είναι ερωτευμένος;

Έτσι; Με αυτό το τρόπο; Τόσο γρήγορα; Τόσο σφοδρά; Τόσο δυνατά;

Θα μπορούσε;

Όχι, δε θα μπορούσε.

Κι όμως, θα μπορούσε!

Ναι, θα μπορούσε! Φυσικά και θα μπορούσε!

Ποιός είναι αυτός που μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα, άραγε; Ήταν ανίκανος να πάει κόντρα σε έναν χείμαρρο, καθάριων συναισθημάτων που πήγαζαν βαθιά, μέσα απ’ τη ψυχή του.

Ήταν ερωτευμένος, Ναι!

Ήταν αλήθεια, είχε ερωτευτεί! Είχε μάθει πλέον πως είναι να σε διακατέχει ένα τέτοιο συναίσθημα. Πρώτη φορά το αισθανόταν και ήταν τόσο δυνατό ώστε να τον κάνει να ξεχάσει τα πάντα από τη ζωή του, κάνοντάς τον παράλληλα να θυμάται μόνο τη σημερινή μέρα.

Η μαλλον όχι! Όχι, όλη τη σημερινή ημέρα, μόνo κάποιες στιγμές, εκείνες τις στιγμές που μοιράστηκε μαζί της.

Μόνο αυτή σκεφτόταν. Μόνο εκείνες οι στιγμές υπήρχαν πλέον στη σκέψη του.

Κάποτε δε μπορούσε να αποχωριστεί τη φωτογραφική του μηχανή, τώρα ευχαρίστως θα τη πέταγε στο γκρεμό μόνο και μόνο για να μπορέσει, ως αντάλλαγμα, να δει εκείνη. Έστω κι αν ήταν για λίγο. Έστω κι αν ήταν μόνο για μια στιγμή! Το ήθελε! Το ήθελε τόσο πολύ!"

 Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην αγαπημένη Γυναίκα, Ποιήτρια, Συγγραφέα Smaragdi Mitropoulou για τα τόσο καλά λόγια και την συνολική της αγάπη!

Τιμή και χαρά!