Ο ήχος των λέξεων

 

Έτσι τη νύχτα

ανταμώνεις απ' τη μέρα

τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου

και όπως είθισται,

είναι η αλήθεια.

 

Έκανα μια προσπάθεια ζωγραφίσω.

Μάταιη η τόλμη μου.

Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο.

 

Λένε,

πως η σιωπή είναι η καλύτερη συντρόφισσα,

μα τα λόγια, τα απαγορευμένα,

μοιάζουνε με έναν άνθρωπο

που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο

μα στην αφετηρία,

χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου

που τόσο είχε ποθήσει.

 

Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα

και να μη μιλάς για αυτά.

Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι.

Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος.

 

Τίποτα δεν μας ανήκει.

Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται

γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο.

 

Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο.

Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει.

Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη

μόνο με όνειρα και συνείδηση

γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή.

 

Στόχος το χθες,

γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται.

 

Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο

όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή

γιατί στα μάτια μου κατοπτρίζονται οάσεις

και η φυλακή του νου

είναι το αιώνιο πέρασμα

στη λίμνη των συναισθημάτων.

 

Κι όταν δεν με καταλαβαίνεις, παιδεύομαι.

Κι όταν δεν με ακούς, σε εξουσιάζω.

Κι όταν δεν με ακολουθείς, παρασύρομαι.

Κι όταν δεν μου μιλάς, σε πονάω. 

 

Και κάπως έτσι τη μέρα

ανταμώνεις απ' τη νύχτα

τα όσα είσαι και όπως είθισται,

είναι παροδικά.

 

Έκανα μια προσπάθεια να γράψω.

Λάθος κίνηση, καμιά διδαχή,

κανένα τέλος συνετό.

 

Λένε, πως μόνο λίγοι, οι σοφοί

μπορούν να ακούσουν τον ήχο των λέξεων.

 

-- Ο ήχος των λέξεων - Κική Κωνσταντίνου