Κυβέλη, το δέρμα που μιλά - Κεφάλαιο 5: Το σώμα ως εχθρός

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. 

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Κυριακή σήμερα, βρίσκομαι εδώ ακόμη φορά, για να μοιραστώ μαζί σας τη συνέχεια της "Κυβέλης". 

Για να γνωρίσεις ή να θυμηθείς το εγχείρημα αυτό πάτα εδώ: Κεφάλαιο 1 για να βρεις το πρώτο κεφάλαιο και το εισαγωγικό μου σημείωμα,  εδώ: το Kεφάλαιο 2, εδώ: Το Κεφάλαιο 3 και εδώ: το Κεφά΄λαιο 4. 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: Το σώμα ως εχθρός

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πως το ίδιο μου το σώμα ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Όχι απλώς ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί, αλλά κάτι που με πρόδιδε, κάτι που με εμπόδιζε να είμαι ο εαυτός μου, να ζήσω χωρίς φόβο. Ένιωθα μια βουβή ενοχή, μια καυτή πληγή μέσα μου, επειδή «δεν είμαι όπως οι άλλες». Σαν να υπήρχε ένας αόρατος κανόνας, ένας αμείλικτος καθρέφτης που μου φώναζε: «Δεν είσαι σαν τις άλλες!» Κι όμως, εκεί ξέχασα, πως το νόημα αυτής της φράσης ήταν στην ουσία αυτό που με έκανε ξεχωριστή! Αυτό που έπρεπε να θυμάμαι... εγώ το είχα ξεχάσει! 

Το σώμα μου έγινε ένα βάρος που δεν ήθελα και δεν άντεχα να κουβαλήσω. Μια φυλακή από δέρμα που έκρυβε τις πληγές μου, αλλά που ταυτόχρονα, με κρατούσε φυλακισμένη.
Ένιωθα πως κάθε κοκκινίλα, κάθε σπυράκι, κάθε ανωμαλία του, ήταν ένα στίγμα που έπρεπε να κρύψω, να συγκαλύψω, να καταπιέσω. Να φροντίσω να μη φαίνεται, να μη μείνω «εκτεθειμένη» στον κόσμο που ζητούσε τελειότητα.

Στον καθρέφτη, το βλέμμα μου γινόταν ολοένα και πιο σκληρό. Δεν έβλεπα πια την Κυβέλη. Έβλεπα μια ξένη που προσπαθούσε μάταια να κρύψει τις ατέλειές της, που φοβόταν κάθε ματιά, κάθε σχόλιο.Κι αυτή η ξένη με καταδίωκε μέσα στη σκέψη μου. Με έκανε να πιστεύω πως δεν ήμουν αρκετά καλή, πως έπρεπε να αλλάξω για να αγαπηθώ.

Κάθε μέρα ήταν μια μάχη με τον εαυτό μου. Μια μάχη ανάμεσα στην επιθυμία να γίνω αποδεκτή και την αδυναμία να σταματήσω να κρίνω το ίδιο μου το σώμα. Να το βλέπω σαν εχθρό, σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί, να θεραπευτεί, να εξαφανιστεί. Όταν το σώμα πονούσε ή φλεγμονές έκαναν την εμφάνισή τους, ένιωθα πως δεν με άφηναν να είμαι ελεύθερη. Σαν να μου φώναζαν πως κάτι μέσα μου ήταν λάθος.

Η ενοχή με έπνιγε. Συνέχεια σκεφτόμουν πως αν ήμουν διαφορετική, πιο «καθαρή», πιο «τέλεια», ίσως όλα να ήταν πιο εύκολα. Ίσως να μην ένιωθα τόσο μόνη, τόσο διαφορετική, τόσο απορριπτέα. Αλλά όσο κι αν ήθελα να αλλάξω, να ξεφύγω από το σώμα μου, δεν μπορούσα. Ήμουν φυλακισμένη μέσα σε αυτό, σε αυτό το δέρμα που με πρόδιδε και που ταυτόχρονα ήταν το μοναδικό μου σπίτι.

Η πιο σκληρή αλήθεια ήρθε όταν συνειδητοποίησα πως η πραγματική μάχη δεν ήταν με το σώμα. Ήταν με τις φωνές μέσα μου... Τις φωνές της ντροπής, της ενοχής, της αυτοαπόρριψης, που με έκαναν να βλέπω το σώμα μου ως εχθρό. Ήταν το βάρος των προσδοκιών που εγώ η ίδια είχα βάλει πάνω μου, και που ο κόσμος γύρω μου φρόντιζε να ενισχύει. Έμαθα να κρύβω τον πόνο μου πίσω από χαμόγελα και φιγούρες, να φοράω τις μάσκες της κανονικότητας, ακόμα κι όταν μέσα μου έκαιγε η φωτιά της ανασφάλειας.

Αλλά όσο κι αν έκρυβα το σώμα μου, εκείνο μιλούσε.
Με κοκκινίλες που δεν μπορούσα να καλύψω.
Με φαγούρα που με ξυπνούσε τα βράδια.
Με σημάδια που δεν μπορούσα να κρύψω, όσο και αν προσπαθούσα.

Και τότε κατάλαβα πως έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο που το κοιτούσα.
Όχι να το πολεμήσω ή να το μισήσω, αλλά να το ακούσω.
Να δω τις πληγές μου όχι σαν αδυναμίες, αλλά σαν σημάδια που μιλούν για τη ζωή μου, για τις μάχες που έδωσα.
Να το δεχτώ, να το αγαπήσω! Όχι παρά τις ατέλειές του, αλλά μαζί τους.

Η αποδοχή αυτή δεν ήρθε μέσα σε μια στιγμή.
Ήταν μια πορεία, μια διαδικασία γεμάτη φόβο, δάκρυα, και μικρές νίκες.
Ήταν το βήμα προς την αγάπη προς τον εαυτό μου, την αγάπη που τόσο είχα στερηθεί.

Και σήμερα, ακόμα και όταν τα σημάδια είναι εκεί, ακόμα και όταν το σώμα πονάει, προσπαθώ να του μιλάω με αγάπη. Να το χαϊδεύω απαλά, να του λέω πως το καταλαβαίνω, πως είμαστε μαζί σε αυτή τη μάχη.
Γιατί τελικά, το σώμα μου δεν είναι εχθρός. Είναι το σπίτι μου, το καταφύγιό μου, ο πιο αληθινός σύντροφος σε κάθε μου στιγμή.

Αυτή είναι η πιο δύσκολη μάχη που δίνω και η πιο σημαντική.
Να μάθω να αγαπώ τον εαυτό μου, ολόκληρο και αληθινό.
Με όλες τις ατέλειες και τις πληγές του. 

Και είναι μια πράξη ιερή που κρατάει για πάντα!

 

 

 __________ Συνεχίζεται____________

 

 

Αυτό ήταν το πέμπτο κεφάλαιο, εκφραστικοί μου.  

Εύχομαι να σας αρέσει και να ταξιδέψετε μαζί του.

Σας φιλώ και σας εύχομαι μια όμορφη Κυριακή. 

Να περνάτε όμορφα και να ζείτε την κάθε στιγμή!