Ντεν, το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος / Το πρώτο μου παραμύθι που γίνεται βιβλίο

Καλημέρα και καλό μήνα, εκφραστικοί μου.

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Ξεκίνησε ο μήνας του κόκκινου και του πράσινου, και ομολογώ πως χαίρομαι κάθε φορά που βλέπω στολισμένους χώρους γιατί μου φτιάχνουν τη διάθεση. Κι όμως, όσο όμορφοι κι αν είναι, όταν μένουν άδειοι από ανθρώπους, κάτι λείπει. Η μαγεία γίνεται πραγματική μόνο όταν μοιράζεται και αυτή η σκέψη με συντροφεύει έντονα αυτές τις ημέρες, μιας και έχω ευχάριστα νέα.

Με απέραντη χαρά και συγκίνηση σας ανακοινώνω τη συνεργασία μου με τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές για την έκδοση του πρώτου μου Χριστουγεννιάτικου παραμυθιού, με τίτλο «Ντεν, το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος».

Για μένα, το παραμύθι αυτό δεν είναι απλώς μια γιορτινή ιστορία. Είναι ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου, εμπνευσμένο από την πίστη ότι κάθε παιδί -και κάθε μεγάλος- κρύβει μέσα του έναν μικρό ήρωα που μπορεί να μεταμορφώσει τα όνειρά του σε πραγματικότητα.
Ο Ντεν μας θυμίζει ότι με θάρρος, επιμονή και αγάπη μπορούμε να φτάσουμε εκεί που θέλουμε, ακόμη κι αν στην αρχή μοιάζει δύσκολο.

Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη και περήφανη που αυτή η ιστορία θα πάρει ζωή μέσα από το όμορφο έργο των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές και θα μπορέσει να ταξιδέψει στα χέρια μικρών και μεγάλων αναγνωστών. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει αυτό τον μήνα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού και ανυπομονώ να το μοιραστώ μαζί σας!
Ελπίζω να σας ζεστάνει, να σας συγκινήσει και πάνω απ’ όλα, να σας θυμίσει να μην εγκαταλείπετε ποτέ τα όνειρά σας.

Ευχαριστώ από καρδιάς για την αγάπη, τη στήριξη και την εμπιστοσύνη σας τόσα χρόνια, αλλά και τον νέο μου εκδοτικό για την εμπιστοσύνη, τη στήριξη και την αγάπη που έβαλαν στο παραμύθι από την επιμέλεια μέχρι το εξώφυλλο και το στήσιμό του. Ειλικρινά είμαι πολύ ενθουσιασμένη.  

Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω παιδικό παραμύθι... στην πραγματικότητα, από εκεί ξεκίνησε όλο το ταξίδι μου. Τα παραμύθια ήταν για μένα πάντα μια κρυφή πόρτα προς κόσμους που χωρούσαν περισσότερη καλοσύνη, περισσότερη φαντασία, περισσότερη αγάπη απ’ όση βρίσκουμε συχνά στην καθημερινότητά μας.
Κι αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα από αυτά θα γίνει βιβλίο, θα πάρει σχήμα και μορφή και θα φτάσει σε ανθρώπινα χ΄έρια και σε ανθρώπινη αγκαλιά. Και όπως κάθε πρώτη φορά, κουβαλά μια συγκίνηση αλλιώτικη, μια αξία μοναδική, σαν το πρώτο χιόνι του χειμώνα που ποτέ δεν μοιάζει με τα επόμενα. Ίσως γιατί έχω καιρό να δω εκείνο το χιόνι που θυμάμαι από παιδί, εκείνο που σκέπαζε τα πάντα με έναν τρόπο αθώο, απαλά μαγικό, κάνοντας τον κόσμο γύρω μου να μοιάζει για λίγο παραμυθένιος.

Αγαπώ τα παραμύθια –και ειδικά τα γιορτινά– με έναν τρόπο παιδικό και ταυτόχρονα βαθιά δικό μου. Κάποια από τα γιορτινά ήδη τα ξέρετε:

Η Μπέλα, Χριστουνέλλα, που είναι ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι με ζωντανή, χαρούμενη και παιχνιδιάρικη προσωπικότητα. Έχει περάσει έναν ολόκληρο χρόνο κλεισμένη σε ένα κουτί στο πατάρι και ανυπομονεί κάθε Δεκέμβρη να ξαναβγεί στο φως, να στολίσει το σπίτι και να ξυπνήσει την παιδική μαγεία των Χριστουγέννων. Πέρυσι μάλιστα είχε παρουσιαστεί στον Πολυχώρο Τέχνης 4Dance στην Απόλλωνος 113 στην Κάνηθο, από το εργαστήρι θεατρικής έκφρασης Amorphous Dance Theater Company με είσοδο δωρεάν για το κοινό και πραγματικά ήταν από τις πιο όμορφες και ξεχωριστές στιγμές της ζωής μου: https://ekfrastite.blogspot.com/2024/12/blog-post_18.html

Επίσης, η Μπέτυ το Μελομακάρονο, με το άρωμα κανέλας και μέλι που πάντα με ταξιδεύει στην πιο γλυκιά εποχή του χρόνου, η οποία γεμάτη καλοσύνη που θύμισε το πολύτιμο της απλότητας των πραγμάτων και φυσικά, ο Μικρός Κουτσός Χαρταετός ,  ο Πρασινούλης, ο οποίος πέφτει άτσαλα από τον ουρανό και βρίσκεται πληγωμένος κάτω από μια μεγάλη ελιά. Τρυπημένος από τα βάτα, λερωμένος και με μισή ουρά, νιώθει μόνος, αβοήθητος και έτοιμος να τα παρατήσει. Προσπαθεί να φωνάξει για βοήθεια, αλλά κανείς δεν τον ακούει μέχρι τη στιγμή που τον ακούει ο κατάλληλος άνθρωπος.

Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα παραμύθια, γιορτινά και μη, που περιμένουν ήσυχα στη γωνιά τους, έτοιμα να κάνουν σύντομα το πρώτο τους βήμα στον κόσμο. Ανάμεσά τους και ο Τσίτσο το πασχαλινό αυγό, ζωηρός, χαρωπός και ανυπόμονος να βαφτεί στα πιο λαμπερά χρώματα της άνοιξης. Ένα μικρό αυγό που λαχταρώ να σας το συστήσω, όταν έρθει η κατάλληλη ώρα.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά τα μικρά, χαριτωμένα πλάσματα που κατοικούν στο μυαλό και στην καρδιά μου, υπήρχε και ο Ντεν, το ελαφάκι που ήθελε να γίνει τάρανδος για να σύρει το έλκηθρο του Άη Βασίλη. Μια παλιά ιδέα, που όμως δεν έσβησε ποτέ. Έμεινε εκεί, ζεστή και φωτεινή, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή της.
Κι όταν τελικά αυτή η στιγμή ήρθε, ένιωσα πως ο Ντεν ταξίδεψε μόνος του, σαν να γνώριζε από πάντα που ανήκει, δηλαδή στις αγκαλιές όσων θα τον υποδεχτούν, στα μάτια των παιδιών που θα τον συναντήσουν, στις καρδιές εκείνων που εξακολουθούν να πιστεύουν στα μικρά θαύματα.

Το ελαφάκι αυτό, φέρει μαζί του όνειρα επίμονα, ευχές που μοιάζουν να ψιθυρίζονται από χιονονιφάδες και λίγη από τη μαγεία που όλοι κάποτε κρύβαμε και μερικοί εξακολουθούμε να έχουμε μέσα μας...  μια μαγεία που, ευτυχώς, κανένα παραμύθι δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε.

Και πριν κλείσω την ανάρτηση αυτή, η οποία στάζει όνειρα και μαγεία, θέλω να μοιραστώ μαζί σας και ταυτόχρονα να ευχαριστήσω κι από εδώ   τη συγγραφέα, δημοσιογράφο και ποιήτρια Κατερίνα Γιαμά για τη φιλοξενία στην «Ανήσυχη Πένα» και για την υπέροχη συνέντευξη που είχα την τιμή να δώσω. Η εμπειρία αυτή ήταν γεμάτη έμπνευση, δημιουργικότητα και όμορφες στιγμές συζήτησης για τη γραφή, τη φαντασία και τα βιώματα που μας συνδέουν.

 Αν θέλετε να ταξιδέψετε μαζί μου και στις σκέψεις πίσω από τα βιβλία μου, διαβάστε τη συνέντευξη πατώντας ΕΔΩ.

Να είστε όλοι καλά και να παλεύετε για τα όνειρά σας!

Σας φιλ΄ω και σας στέλνω αγάπη!