Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο (μέρος τρίτο)

Εκφραστικοί μου καλημέρα και χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα. Με υγεία και χαρά!

Ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε στη "Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο"

Εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_89.html για το πρώτο μέρος του παραμυθιού.

Εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_21.html 

για το δεύτερο. 

Και πιο κάτω, η συνέχεια της..


Φιλιά σε όλους!

 

 

 

                                           Πηγή φωτογραφίας

 

            Για καλή της τύχη και αφού ο κύριος Νίκος, περπατούσε αρκετά σιγά, λόγω ορισμένων προβλημάτων υγείας του, κατάφερε με ευκολία να σκίσει τη σακούλα σκουπιδιών και να πηδήσει στο πεζοδρόμιο.

            Ήταν αρκετά δυνατή και καμία γρατσουνιά δεν υπέστη από την απότομη προσγείωσή της στο έδαφος.

Κοίταξε τον κόσμο, μαγεμένη.

Πράσινο και καφέ, τριγύρω. Κόσμος, λουλούδια, φυτά κι ένας τεράστιος Ήλιος να της χαμογέλα. Ο καταγάλανος ουρανός της φάνηκε μεγάλος όσο άλλοτε. Πόσο ήθελε να αγγίξει ένα σύννεφο. Ίσως κάποια στιγμή – ακόμη κι αυτό – να το καταφέρει.

Χαμογέλασε και ρίχτηκε στο ρυθμικό χορό που έβλεπε από πολλά μικρά και χαρούμενα παιδιά να απλώνεται μπροστά της.

Ήταν ιδιαίτερα μικροσκοπική και κατά κάποιο τρόπο, αόρατη.

«Εκτός από νόστιμη και μαγική» Ξαναφώναξε από ευτυχία και ξαφνικά, ένα χρυσό κασκόλ, προφύλαξε από το κρύο, τον λαιμό της.

Γεμάτη ενέργεια, άρχισε να τραγουδά και να χορεύει.

Πέρασαν ώρες, ώσπου κουρασμένη πια, βρήκε καταφύγιο κάτω από ένα πέτρινο άγαλμα.

Θορυβήθηκε όταν ένας λευκός, αδέσποτος σκύλος, τη πλησίασε.

Ήταν έτοιμη να του επιτεθεί, όταν εκείνος της χαμογέλασε. Τα μεγάλα του δόντια, της έφεραν αστείρευτο γέλιο. Εκείνος στην αρχή, έδειξε να παρεξηγείται αλλά στη συνέχεια, γέλασε μαζί της.

«Μα μοιάζεις με γάιδαρο» του είπε φωναχτά.

«Κι αυτό είναι κακό;» Έμοιαζε περισσότερο να αναρωτιέται παρά να ερωτάει.

«Όχι απαραίτητα»

«Δηλαδή;»

«Ζώο το ένα, ζώο και το άλλο. Ποια η διάφορα;»

        «Ίσως στην υπομονή»     

«Δεν διαθέτεις;» 

«Όταν πρόκειται για φαγητό και χάδια, καθόλου».

«Πώς σε λένε;» Τον ρώτησε με την αφέλεια ενός μικρού παιδιού.

                        «Σκύλο» Απάντησε εκείνος λες και ήδη το γνώριζε αυτό η Μπέτυ.

                        «Δεν έχεις όνομα;»

            «Αυτό είναι το όνομά μου. Δεν θυμάμαι πότε να άκουσα να με φωνάζουν αλλιώς, μόνο κάποιες φορές “παλιόσκυλο”, αλλά προτιμώ το «σκύλο». Εσύ έχεις όνομα;

            «Εγώ είμαι η Μπέτυ»

            «Έχουν τα μελομακάρονα, όνομα;»

            «Υποτίθεται όχι, αλλά και οι σκύλοι υποτίθεται δεν έχουν δόντια, όμοια, με αυτά των γαιδάρων»

            Η Μπέτυ και  ο σκύλος γέλασαν δυνατά. Κατανοούσαν ο ένας τον άλλον και απολάμβαναν ο ένας τη συντροφιά του άλλου.

            «Περίεργος είναι ο κόσμος» Είπε η Μπέτυ, με σοβαρότητα.

            «Και είσαι μόνο τόσο λίγο καιρό σε αυτόν. Ρώτα και 'μένα που τον έχω φάει με το κουτάλι.»

            «Πόσο χρόνων είσαι;» Ρώτησε με δυσπιστία.

            «Είμαι οχτώ χρονών αλλά θεωρούμαι μεγάλο αγόρι πια»

            «Γιατί είναι τόσο απαθής ο κόσμος σας; Πίστευα πως θα είναι πιο καλός, πιο αγαπησιάρης, πιο συμπονετικός. Χόρευα μαζί τους και δε με έβλεπαν» Συνειδητοποίησε πως ένιωθε πληγωμένη.

            «Είναι λογικό, είσαι μελομακάρονο. Δεν μπορούν να σε δουν»

            «Μπορούν όμως να με φάνε»

            «Άλλο αυτό»

«Και τι κανείς εσύ, στον κόσμο αυτό; Έχεις κάποια αποστολή;»

«Να αγαπώ»

«Και ποιόν αγαπάς;» Ρώτησε γεμάτη απορία.

«Αυτόν που με ταΐζει και με φροντίζει»

«Και ποιός είναι αυτός;»

«Ενίοτε πολλοί. Ενίοτε, κανένας»

«Ακούγεται κάπως λυπηρό»

«Ευτυχώς, αγαπώ τη μοναξιά μου»

«Μάλλον είσαι ξεχωριστός»

«Όπως κι εσύ»

«Είμαι;»

«Μα είναι δυνατόν να αναρωτιέσαι;»

«Τότε γιατί δεν ακούγομαι και δεν είμαι ορατή στους ανθρώπους; Και δεν λέω… στην αρχή μου άρεσε, τις πρώτες ώρες, από και έπειτα όμως, είχα ανάγκη τη συντροφιά τους. »

«Θα σου πω αυτό και να το θυμάσαι. Οι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο, συνηθίζουν να συμπεριφέρονται σε άλλους ανθρώπους, ζώα και αντικείμενα σαν να μην υπάρχουν, ενώ  υπάρχουν και είναι ορατά ανά πάσα ώρα και στιγμή, οπότε στη δική σου περίπτωση, που δεν είσαι ορατή από όλους, ίσως να είναι πιο παρήγορο αυτό. Θα σου πω όμως με βεβαιότητα ότι ακούγεσαι και φαίνεσαι εκεί που αξίζει, σε μαγικά πλάσματα σαν εμένα και εσένα και αυτό το πλάσμα που περνάει μόλις μπροστά μας...»

Ένα χαριτωμένο ξανθό μωρό με πράσινο μάτια, έγνεψε το χέρι του προς το μέρος του. Κάτι ακαταλαβίστικες λέξεις έφτασαν στη καρδιά τους και το μελωμένο του χαμόγελο τους έκανε να νιώσουν ευτυχείς. Κοιταχτήκαν ξέροντας και το πνεύμα των Χριστουγέννων έλαμψε στη ψύχη τους.

«Θέλεις να παίξουμε;» Ρώτησε γεμάτη ενθουσιασμό.

«Τι παιχνίδι»

«Κυνηγητό»

«Είμαι κάπως μεγάλος για αυτό»

«Έλα τεμπελούλη»

Πέρασε αρκετή ώρα, κουρασμένοι πια, κάθισαν στην αυλή ενός σχολειού.

«Τελικά δεν είσαι και πολύ γέρος, αντέχεις»

Ο σκύλος λαχανιασμένος, άκουγε τη κοιλιά του, να παραπονιέται.

Ήρθε η ώρα να πάω να βρω φαγητό και να κοιμηθώ. Κουράστηκα. Μεγάλωσα και δεν είμαι για τέτοια. Θα έρθεις μαζί μου;

Η Μπέτυ τον κοίταξε με στοργή και αυθορμήτως χώθηκε στην αγκαλιά του.

«Σ’ ευχαριστώ σκύλε αλλά θέλω να εξερευνήσω ακόμη, τον κόσμο αυτό»

«Μα το βράδυ είναι επικίνδυνα, μπορείς να κοιμηθείς να ξεκουραστείς και να συνεχίσεις τη περιπλάνηση σου, αύριο»

«Καλέ μου σκύλε, αυτή είναι η δική μου αποστολή. Να προσέχεις και ελπιζω να βρεθούμε πάλη. Να ξέρεις πως είσαι πλέον, ο καλύτερός μου φίλος»

Στα μάτια του σκύλου, ένα δάκρυ συγκίνησης, έκανε τη Μπέτυ να λιώσει.

«Τι πλάσμα κι αυτό» σκέφτηκε, καθώς τύλιγε στο λαιμό του, το μαγικό της κασκόλ.

Και πριν προλάβει ο σκύλος να αντελήφθη τι συνέβη, άκουσε κάτι απότομα φρεναρίσματα και τη Μπέτυ να «στολίζει» με ωραίες λεξικές κάτι ασυνείδητους οδηγούς.

«Καλώς ήρθες στο κόσμο μας» φώναξε δυνατά και άκουσε τη Μπέτυ να τον χαιρετά,αποκαλώντας τον "δόντια γαϊδάρου".

 «Τι πλάσμα κι αυτό» αναρωτήθηκε τυλίγοντας το κασκόλ της στο λαιμό του. Το άρωμα της κανένας, του μελιού και του καρυδιού τον έκανε να νιώσει ευτυχισμένος.

 

 

                                

 

_______________ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ______________

 

 

Καλή συνέχεια στην εορταστική περίοδο.

Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.

Εμείς, θα τα πούμε με το νέο έτος!

Σας φιλώ και σας εύχομαι κάθε καλό!

 

 

                     

Σχόλια

  1. Ωραία και η συνέχεια. Στο νέο έτος θα σε δούμε λοιπόν. Εύχομαι χρονια πολλά και καλά.Να περάσεις όμορφα και να είσαι γεμάτη δύναμη και δημιουργικότητα
    Φιλιά ΄πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του σκύλου. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι διάλογοι και τα μηνύματα από αυτούς. Κική μου πολύ ωραίο. Καλά Χριστούγεννα κορίτσι μου και καλή χρονιά. Να περάσεις καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Περνάς όμορφα μηνύματα έστω και με σκύλο, γάίδαρο και μελομακάρονο. Καλά Χριστούγεννα ομορφούλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Κική μου!! Χρόνια σου πολλά κοπέλα μου!! Καλά Χριστούγεννα να έχεις!! ���� Να περάσετε όμορφες γιορτινές στιγμές με τους αγαπημένους σου!! Πολλά πολλά φιλιά!! ����

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω ότι ήρθα την κατάλληλη μέρα για να διαβάσω την περιπέτεια της Μπέτυς, του περιέργου μελομακάρονου, που ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο..
    Διάβασα και τις τρείς συνέχειες μαζεμένες Κική μου και... ναι γράφεις πολύ ωραία και τα παραμύθια
    Τα συγχαρητήρια μου και για την πρωτιά σου στο συμπόσιο της ποίησης ..
    Καλές και αγαπησιάρικες γιορτινές μέρες να περάσεις Κική μου με υγεία και πολλά χαμόγελα!! 🧡✨🎄🎁

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...