Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Καραντίνα

 

 

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω, την αγάπη θέλησα.
Μη μου μιλάτε για περιορισμούς και απαγορεύσεις,
είμαι εγώ που ξεχειλίζω αγάπη

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω, τη φιλευσπλαχνία ελευθέρωσα.
Μη μου λέτε που να πάω, πως να κινηθώ,
εγώ με τα χνουδωτά μου γάντια, αγγίζω την τελειότητα:
μια μπάλα χιόνι – λευκό - στα χέρια μου, και έτοιμος, ο συνεπιβάτης της ελπίδας.

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω… Μ’ αρέσει να κοιτώ τον ουρανό με τ΄ αστέρια.
Να μη τυφλώνομαι από γυαλιστερές αυταπάτες, να μην προσδοκώ τίποτα, πέρα από την αλήθεια.

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω… την ανθρωπιά αναζήτησα
μέσα σου, κανείς
γύρω σου, όλοι

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω… ανήμπορος υποχώρησα
ακούς πως τραγουδούν τα τζιτζίκια;
πως χορεύουν οι νεράιδες στην αντίπερα όχθη;

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ δεν ξέρω…
μου αρκεί που για την ώρα, έχω συντροφιά, τα ποιήματά μου.

Τι είναι η καραντίνα;
εγώ ξέρω….

~ Η Καραντίνα – Κική Κωνσταντίνου

Για το "Παιχνίδι ποίησης" της ομάδας " Ποιητική έλξη "

Σχόλια

  1. Πολύ μου αρέσει αυτό το ποίημα. Καλή του επιτυχία.
    Φιλάκια πολλά Κική μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στίχοι βγαλμένοι μέσα απ' τις σκέψεις των ημερών. Πολύ όμορφο με σειρά ερωτημάτων.
    Καλησπέρα Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κική μου βρισκόμαστε στα πρόθυρα..σαλέματος! Εσύ όμορφα τα λες και τρυφερά μα η καραντίνα ΕΙΝΑΙ καραντίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.

Καλημέρα και καλό μήνα! Εύχομαι ολόψυχα αυτός ο μήνας και όχι μόνο αυτός φυσικά, να έχει χαρμόσυνες ειδήσεις για όλους μας. Και επειδη σήμερα είναι η αρχή ενός νέου η μήνα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας και γιατί όχι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας καποια αποσπάσματα από ένα δοκίμιο που έγραψα μόλις αλλα για διάφορους λόγους δε θα το αναρτήσω ακόμη ολοκληρωμένο. " Η ψυχή των ανθρώπων φαντάζει στο νου μου ως ένα μικρό (εξωτερικά) θησαυροφυλάκιο. Η καρδιά είναι το κουτί του θησαυρού, το μυαλό είναι το λουκέτο του και τέλος τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων είναι τί άλλο; Μα φυσικά το περιεχόμενο του θησαυρού! Ο ίδιος ο θησαυρός αν θέλετε." " Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προσφέρει και εμείς νομίζουμε πως υπάρχουμε για να λάβουμε. Ναι να λάβουμε, μόνο όταν μάθουμε να προσφέρουμε. Και προσφορά δεν είναι «δίνω» ότι υλικό αγαθό μου περισσεύει, είναι μαθαίνω να μάχομαι, να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να βοηθάω τον συνάνθρωπό μου. "

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων...

  Προσπαθώ να βρω λέξεις για να ξεκινήσω να γράφω, να βγάλω από μέσα μου όσα αισθάνομαι, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ. Ζούμε σε μια κοινωνία που φοβόμαστε να ζήσουμε. Νιώθω πως δεν ξέρουμε από που να προστατευθούμε. Σεισμοί, βροχές, κεραυνοί, κρύο, φωτιά. Όλα, πλέον, σε σκοτώνουν. Σαφέστατα και ευθυνόμαστε για τα περισσότερα. Ξυπνούν μνήμες στο μυαλό μου από όταν έκαψαν τη Βόρεια Εύβοια, το πράσινο στολίδι που μεγάλωσα. Όπως θα έχετε μάθει, καίνε τώρα την Νότια Εύβοια. Να μην αφήσουν τίποτα όμορφο. Να μην αφήσουν οξυγόνο για τις επόμενες γενιές. Στεναχωριέμαι τόσο πολύ... Έρχεται το καλοκαίρι και φοβάμαι να πλησιάσω περιοχή με πράσινο, με έντονη βλάστηση γιατί   φοβάμαι ότι θα βάλουν φωτιά και θα εγκλωβιστούμε και θα καούμε ζωντανοί (μνήμες Μάτι, δεν ήμουν εκεί αλλά δεν ξέχασα).   Το είχε πει.....     "Θ α ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγο