Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μητέρα σου και εγώ το είχαμε, είχαμε ρίζες που μεγάλωναν από κάτω μας, και όταν όλα τα φύλλα έπεσαν από τα κλαδιά μας, ανακαλύψαμε ότι ήμασταν ένα δέντρο και όχι δύο.

 

Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι


CoreliMandolinPoster.jpg
 
ΣκηνοθεσίαTζον Mάντεν
ΠαραγωγήΤιμ Μπέβαν
Κέβιν Λόντερ
ΣενάριοΛουί Nτε Mπερνιέρ (Νουβέλα)
Σον Σλόβο
ΠρωταγωνιστέςΝίκολας Κέιτζ
Πενέλοπε Κρουζ
Τζον Χερτ
ΜουσικήΣτίβεν Γουόρμπεκ
ΦωτογραφίαΤζον Τολ
ΜοντάζMick Audsley
Εταιρεία παραγωγήςStudioCanal και Working Title Films
Πρώτη προβολήCountry flag 17/8/2001
Country flag 28/9/2001
Διάρκεια127 λεπτά
ΠροέλευσηΗνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά, ελληνικά, γερμανικά, ιταλικά

Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι (Captain Corelli's Mandolin) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 2001. Πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Κέιτζ και Πενέλοπε Κρουζ.

Υπόθεση

Η υπόθεση του ρομαντικού δράματος διαδραματίζεται στα 1942. Στο πλαίσιο της κοινής ιταλογερμανικής κατοχής, μια διμοιρία Iταλών στρατιωτών φθάνει στην Κεφαλονιά για να ενισχύσει την τυπική στο νησί παρουσία των λιγοστών ναζιστικών δυνάμεων. Tο ξέγνοιαστο μεσογειακό ταμπεραμέντο της φρουράς σύντομα θα αμβλύνει την αρχική δυσφορία των χωρικών, ενώ ένα παθιασμένο ειδύλλιο θα πλεχτεί βαθμιαία ανάμεσα στον φιλόμουσο λοχαγό των Iταλών (Νίκολας Κέιτζ) και τη μνηστευμένη κόρη του τοπικού γιατρού (Πενέλοπε Κρουζ). Ωσπου, αναπόφευκτα, τα σύννεφα του πολέμου θα φτάσουν μέχρι τις ακτές του νησιού, απειλώντας την ηρεμία τόσο των κατοίκων όσο και των ανυποψίαστων κατακτητών.

Κριτική

Όλα είναι όμορφα και «φωτογενή» σε τούτο το ρομαντικό έπος - ακόμη και ο πόλεμος. Aυτό, άλλωστε, ήταν το πρόβλημα και στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του Λουί Nτε Mπερνιέρ, το οποίο ωστόσο διατηρούσε κάποια δόση ρεαλισμού, στα κομμάτια κυρίως που έχουν αφαιρεθεί κατά τη σεναριακή προσαρμογή. Mέσα στη γενικευμένη υπεραπλούστευση, εννοείται πως «την πληρώνει» και η ελληνική αντίσταση, η δράση της οποίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη όταν δεν είναι... γραφική. Τα γυρίσματα έγιναν στην Κεφαλονιά που είχε γίνει μεγάλη διαφήμιση του νησιού τότε. 

 

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF_%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%BB%CE%BF%CF%87%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D_%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B9

 

 

ΤΟ ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΧΑΓΟΥ ΚΟΡΕΛΙ

ΤΟ ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΧΑΓΟΥ ΚΟΡΕΛΙ

BERNIERES LOUIS. DE


Παρουσίαση

Στο όμορφο νησί της Κεφαλλονιάς, η κόρη του γιατρού, η Πελαγία, είναι αρραβωνιασμένη με ένα νεαρό ψαρά. Όταν οι Ιταλοί, το 1940, καταλαμβάνουν το νησί, ο ψαράς μπαίνει στην Αντίσταση ενώ το σπίτι του γιατρού επιτάσσεται για να μείνει εκεί ο λοχαγός Κορέλι. Ο Κορέλι είναι πολιτισμένος, εύθυμος, αγαπά τη μουσική και ασχολείται πιο πολύ με το μαντολίνο του παρά με τον πόλεμο η Πελαγία νιώθει να την τραβά ο Ιταλός λοχαγός.
Τα πράγματα με τον καιρό δυσκολεύουν και ο πόλεμος παρουσιάζει το πραγματικό, δυσάρεστο πρόσωπό του. Μπορεί η αγάπη να επιβιώσει πέρα από βάσανα και αγριότητες; Όταν όλα τελειώσουν, τι θα έχει απομείνει πέρα από τα ανεξίτηλα σημάδια του πολέμου στην ψυχή των ανθρώπων;
Ένα υπέροχο βιβλίο, γραμμένο από έναν ξένο που μπορεί και διαβάζει με τα μάτια της καρδιάς του την ψυχή των Ελλήνων. Είναι ένας πραγματικός ύμνος στην πατρίδα μας και τον άνθρωπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

Καλησπέρα εκφραστικοί μου, θεωρώ πως οι περισσότεροι έχετε διαβάσει το βιβλίο ή έχετε δει τη ταινία ή και τα δύο μαζί. Παρακάτω, σας έχω και το αγαπημένο μου απόσπασμα:


 « Η αγάπη είναι μία προσωρινή τρέλα. Εκρήγνυται όπως το ηφαίστειο και μετά καταλαγιάζει. Και όταν καταλαγιάσει πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Πρέπει να σκεφτείς αν οι ρίζες σας έχουν γίνει τόσο δεμένες που είναι ασύλληπτο πως κάποτε ζούσατε χώρια. Γιατί αυτό είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι παγερή, δεν είναι ο ενθουσιασμός, δεν είναι οι υποσχέσεις για αιώνιο πάθος. Είναι απλά η «αγάπη» που κάθε ένας από εμάς μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι την έχουμε. Η αγάπη από μόνης της είναι αυτό που μένει όταν ο έρωτας έχει περάσει, και αυτό είναι μία τέχνη και ένα τυχαίο γεγονός. Η μητέρα σου και εγώ το είχαμε, είχαμε ρίζες που μεγάλωναν από κάτω μας, και όταν όλα τα φύλλα έπεσαν από τα κλαδιά μας, ανακαλύψαμε ότι ήμασταν ένα δέντρο και όχι δύο.» 

~~ Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι

 

Ποιο είναι όμως αυτό το υπέροχο και εντυπωσιακό μουσικό όργανο;

 

 

Μαντολίνο


Μαντολίνο
αγγ. Mandolin γαλ Mandoline ιτα Mandolino
Μαντολίνο
Δημιουργήθηκε: Τέλη 17ου αιώνα
  • Τόπος Προέλευσης: Βόρεια Ιταλία
  • Είδη Μαντολίνου: Μιλανέζικο
    Φλορεντινό
    Ναπολιτάνικο
    Γενοβέζικο (5-6 χορδές)
    Παντουάνικο (5 χορδές)
    Ρωμαϊκό (4 χορδές)
    Σιενέζικο (4-5 χορδές)
    Σικελικό (1 χορδή διπλή ή 3 χορδές τριπλές)
    Eπτανησιακό (4 χορδες)
Ταξινόμηση Παραδοσιακά έγχορδα
Κατασκευαστές Suzuki
Σχετικά Όργανα Μπαγλαμάς, Mπουζούκι
Μουσικοί
Διονύσιος Αποστολάτος

Το μαντολίνο είναι έγχορδο νυκτό μουσικό όργανο. Δημιουργήθηκε λίγο πριν το τέλος του 17ου αιώνα. Είναι η τελειοποίηση της "μάντολα" (Mandola ή Mantola), ενός οργάνου που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, μιας και το όνομά του βεβαιώνεται με μαρτυρίες από το 1210. Είναι βέβαιο ότι πολύ λίγα από τα σημερινά όργανα μουσικής μπορούν να «καυχηθούν» για μια τόσο παλαιά προέλευση. Στη βόρεια Ιταλία τον 17ο αιώνα ξεκίνησε να φτιάχνεται μια μικρότερη μάντολα με λιγότερες χορδές. Το νέο αυτό όργανο ονομαζόταν «μαντολίνο» που στην πραγματικότητα σημαίνει «μικρή μάντολα». Η λανθασμένη αυτή σκέψη αποκαταστάθηκε από τον ερευνητή της ιστορίας του οργάνου Κonrad Wölki και το Μιλανέζικο μαντολίνο ήταν αυτό που αναπτύχθηκε άμεσα από την μάντολα, ενώ το Ναπολιτάνικο μαντολίνο υιοθέτησε μόνο το όνομά του.

Λίγο αργότερα, καθώς μια οικογένεια οργάνων άρχισε να δημιουργείται με βάση το Ναπολιτάνικο μαντολίνο, και η οποία περιλάμβανε μαντολίνα μεγαλύτερων διαστάσεων και βαθύτερων τόνων, το όνομα «μαντόλα» χρησιμοποιήθηκε για μια ακόμα φορά, αλλά τώρα για ένα alto μαντολίνο. Με την έννοια αυτή έμοιαζε με μεγάλο μαντολίνο και φυσικά δεν είχε τίποτα κοινό με την προγενέστερη σημασία της λέξης «Μantola».

Διάφοροι άλλοι τύποι μαντολίνου άρχισαν να εμφανίζονται και να παίρνουν το όνομά τους, όπως συνηθιζόταν, από την πόλη όπου πρωτοκατασκευάστηκαν. Έτσι διαδοχικά, μέσα σε λίγα χρόνια εκτός από τους 3 τύπους μαντολίνων, Μιλανέζικο, Φλωρεντινό και Ναπολιτάνικο, κατασκευάστηκαν το Γενοβέζικο (5-6 χορδές), το Παντουάνικο (5 χορδές), το Ρωμαϊκό (4 χορδές), το Σιενέζικο (4-5 χορδές), το Σικελικό (1 χορδή διπλή ή 3 χορδές τριπλές).Επίσης το Επτανησιακό εχει 4 χορδές( mi la re sol).

 

 Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%BF

 



 
 
 

 Πηγή: Grigoris Stratigis
 
 
 
Αυτά τα ενδιαφέροντα, εκφραστικοί μου.
Καλό βράδυ!
 

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...