ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΓΡΑΨΩ

    Να γράψω όχι πολλά όπως συνήθως μου αρέσει να κάνω, να γράψω λίγα, λίγα  μα πιο προσωπικά και πιο ουσιώδη για εμένα.

    Πρίν λίγες μερες είχα γενέθλια, έκλεισα τα 26 μου χρόνια και φέτος πέρασα μία απο τις ωραιότερες χρονιές εορτασμού των γενεθλίων μου.

    Και όχι επειδή έκανα ένα όμορφο πάρτυ, όχι επειδή με θυμήθηκαν αρκετά άτομα, όχι επειδή πήρα ακριβά δώρα, όχι επειδή ξεφάντωσα μέχρι το πρωί, εξάλλου δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω,  αλλά γιατί δύο πολύ καλοί μου φίλοι διένυσαν μια κάποια απόσταση για να μου κάνουν έκπληξη και να είναι κοντά μου εκείνη τη στιγμή  που οι δείκτες του ρολογιού θα σχημάτιζαν τον αριθμό δώδεκα. Για να είναι εκεί να σβήσω το κεράκι μου και να μου ευχηθούν από κοντά το περιβόητο Χρόνια Πολλά! 

     Και όλο αυτό το όνειρο για μένα κράτησε μόνο δύο ώρες αλλά αυτές οι δύο ώρες είναι ικανές να μου μείνουν αξέχαστες για όλη μου τη ζωή!

     Πίστευα πως θα ήταν τα πιο μοναχικά μου γενέθλια μα μέχρι στιγμής αποδείχθηκαν τα ωραιότερα γιατί είναι τα μόνα που σκέφτομαι και συνεχίζω να χαμογελάω ακόμα κι όταν η μνήμη τους εξασθενίσει στο μυαλό μου.

     Πάντα η φιλία για μένα ήταν κάτι ιερό στη ζωή μου μα η αλήθεια ειναι πως τελευταία είχα ξεχάσει πόσο ευχάριστα μπορεί να με εκπλήξει.

    Οι φίλοι ή μάλλον οι πολύ καλοί φίλοι είναι βάλσαμο στις ζωές μας, να μη τους αφήσετε να χαθούν ποτέ από τη ζωή σας κ ακόμη κι αν κάποια στιγμή σας πλήγωσαν αν όντως αξίζει δώστε τους την ευκαιρία να επανορθώσουν. Κι αν τους πληγώσατε εσείς μη διστάσετε να ζητήσετε συγνώμη και να παλέψετε για να κερδίσετε ξανά την εμπιστοσύνη τους.

   Εγώ τα έχω κάνει και τα δύο! Και πλήγωσα και με πλήγωσαν  άλλωστε άνθρωπος είμαι και εγώ με τα λάθη μου! Όμως αυτοί που άξιζαν είναι και ξέρω πως θα είναι για πάντα στη ζωή μου, μα δε τους το λέω! Κ αυτό εδώ το κείμενο δε θα το δουν, δε θα το διαβάσουν, μα θα υπάρχει, θα υπάρχει και θα ναι αληθινό! Αληθινό σαν αυτά που ζήσαμε χρόνια τώρα!

    Στους ανθρώπους που αγαπάμε δε χρειάζεται να τους λέμε συνέχεια πως τους αγαπάμε, για μένα είναι προτιμότερο να το δείχνουμε! Να το δείχνουμε με πράξεις, με πράξεις που συνοδεύονται από λόγια και όχι από λόγια που κάποια στιγμή θα γίνουν πράξεις ή θα παραμείνουν για πάντα λόγια!

    Και εγώ θα φροντίζω να τους το δείχνω για χρόνια άλλωστε! :)

    Και θα θελα να κλείσω αυτή την ανάρτηση με μία ευχή! Με την ευχή κάποια στιγμή μέσα σε αυτό το έτος να καταφέρουμε να μαζευτούμε όλοι ξανά μαζί η παλιοπαρέα και να θυμηθούμε τα παλιά. Δύσκολο γιατί σκορπίσαμε σε διαφορετικά μέρη αλλά εύκολο γιατί τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο στη ζωή μας!

       * Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να ξέρεις πως έχεις γενέθλια με τη κολλητή σου την ίδια μέρα ακόμη κι αν για διάφορους λόγους δε καταφέρατε να σβήσετε μαζί το κεράκι σας όπως κάνατε στο παρελθόν!  Να σε χαιρόμαστε φιλενάδα μου! :)