ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΣΤΗ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ.

Εκφραστικοί μου, καλημέρα.
Για το πρώτο μέρος του οδοιπορικού πατήστε εδώ: http://ekfrastite.blogspot.gr/2015/12/blog-post_2.html

Για το δεύτερο μέρος απλώς απολαύστε τις φωτογραφίες:

Σε μια όμορφη επιφάνεια με χρωματισμούς γήινους που ταιριάζουν στα Λάφυρα μιας και δημιουργήθηκαν για να μιλήσουν για μερικές μόνο απο τις πνευματικές μάχες που μπορεί να δώσει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του.

Με φόντο μία ροζ τριανταφυλλιά ή μπορεί να είναι και κόκκινη δεν είμαι σίγουρη αλλά είναι πανέμορφη και άμα προσέξετε δεν είναι σαν να το αγκαλιάζει;

Να μοιραστώ μαζί σας κι ένα μυστικό; Στο δεύτερο βιβλίο και όχι λόγω της φωτογραφίας αλλά να... θα υπάρχει και μία Τριανταφυλλιά έκει μέσα αλλά για άλλους λόγους που μελλοντικά θα μοιραστώ μαζί σας.

Να 'μαστε και εδώ! Να αναπαυόμαστε στον κορμό ενός δέντρου. Υπάρχει άλλωστε και Ποίημα για το "Πράσινο" μέσα, είναι δυνατόν να μη φωτογραφιζόμασταν υπο την ανάσα του, την ελπίδα, το οξυγόνο του; 

Κι ένας καλός καφές συνάδει με την ανάγνωση ενός βιβλίου. Δε λέω υπέροχη συντροφιά το κρασάκι αλλά και ο καφές ιδανικός, ειδικά την απογευματινή ώρα και μάλιστα σε ένα πλακόστρωτο δρομάκι.

Και στο τάβλι, αγαπημένη συνήθεια πολλών συνανθρώπων μας που ομολογώ πως παραξενεύτηκα πολύ όταν την είδα μα όσο τη κοιτούσα τόσο περισσότερο μου άρεσε, πρωτότυπη με έναν δικό της τρόπο.

Το πόσο μας ταιριάζει αυτό το φόντο δε λέγεται. Γιατί νιώθω πως το βιβλίο χαμογελάει έντονα εκει μέσα; Το νιώθετε και εσείς;

Και ξανά σε δέντρο, με κορμό έντονο που για μένα δείχνει ιστορία. Μα πραγματικά δε νιώθετε και εσείς οτι τα Λάφυρα μπορούν να αναπνέουν εκει πέρα; Ή μήπως η χαρά μου είναι τόση που μπορώ να τους δώσω μία ακόμη ζωή;

Κι ύστερα αυτή η φωτογραφία! Θεέ μου πόσο υπέροχη φωτογραφία! Πόσο την αγαπώ να ξέρατε μόνο! Η ανάλυσή της, λόγω μεγάλου μεγέθους εδώ δεν είναι ιδιαίτερα καθαρή αλλα νομίζω πως μπορείτε να διακρίνετε και να υποθέσετε για ποιους λόγους μπορώ να αγαπήσω τοσο πολύ αυτή την εικόνα. Οσοι τουλάχιστον μπορείτε να δείτε το μέσα μου σίγουρα θα ξέρετε γιατί μπορώ κάθε φορά που την κοιτώ να την αγαπώ πιο πολύ και πιο πολύ.

Και η τελευταία φωτογραφία με την οποία και θα κλείσω το ταξίδι αυτό, είναι με το χαμόγελο για εμένα, των Λαφύρων που σε πρώτο πλάνο πια μπρορώ να αντικρύσω κάτω απο ένα λουλουδιαστό, ανθισμένο τοπίο που με κάνει να χαίρομαι, να ηρεμώ και να γαληνεύω.

Σωτήρη μου ευχαριστώ θερμά για αυτό το καταπληκτικό ταξίδι με τις υπέροχες φωτογραφίες που μου χάρισες και ευχαριστούμε την Κρεμαστή Λακωνίας που είναι ένα πανέμορφο γραφικό χωριό και μας θύμισε ξανά την αγάπη μας για τα μέρη που λίγοι μα τυχεροί, έχουν ζήσει.

Τα χωριά μας φίλοι, τα όποια χωριά του καθενός είναι και θα είναι πάντοτε η Ιστορία του.

Να είστε όλοι καλά!