Αυτός ο ήχος έμοιαζε με φύλλο που χορεύει στον αέρα…

       " Μια γλυκιά μελωδία τη ξύπνησε. Έτριψε απαλά τα ματοτσίνορα καθώς στριφογύρισε με δυσκολία επάνω στο μαλακό στρώμα.

            «Τι είναι αυτό;» αναρωτήθηκε προσπαθώντας να ερμηνεύσει έναν γαλήνιο και ρομαντικό συνάμα ήχο που «κελάηδιζε» έξω από το παράθυρό της.

            Αυτός ο ήχος έμοιαζε με φύλλο που χορεύει στον αέρα…

Ναι, αυτή η μουσική της έφερνε στο μυαλό ένα μικρό, τρυφερό φυλλαράκι που λικνιζόταν στη πνοή ενός φιλήσυχου μα δροσερού αέρα.

            Ξάφνου κατάλαβε.

Με σπιρτάδα, σηκώθηκε μονομιάς από το κρεβάτι, έριξε επάνω της μια πλεκτή, ζαχαρί ζακέτα που βρισκόταν ακουμπισμένη στην εκρού πολυθρόνα δίπλα της και κατευθύνθηκε γοργά προς τη μπαλκονόπορτα.

Μια μικρή στάση στον όμορφο καθρέπτη της κάμαρας, επιβαλλόταν για να φτιάξει τις χυμώδες καστανές μπούκλες, που σαν ορμητικός χείμαρρος, χύνονταν επάνω στο στήθος της.

            Μόλις τακτοποίησε τα ανήσυχα μαλλιά της, άνοιξε τη μπαλκονόπορτα για να βγει στη βεράντα και να δει τον κύριο υπαίτιο αυτής της εκπληκτικής μελωδίας..

            Εκείνος στεκόταν εκεί. Το ίδιο όμορφος με τη τελευταία φορά που τον είχε δει.

Ακουμπισμένος στο αντικριστό, χτιστό φράχτη να κοιτά προς το δωμάτιό της και γεμάτος χάρη να πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα με τον αισθαντικό ήχο της φυσαρμόνικας.

            «Θεέ μου είναι τόσο όμορφος ακόμη και μέσα στα παλιόρουχά του» σκέφτηκε καθώς τον κοίταξε τρυφερά.

            Ήταν εκεί, ακούνητος, με το ένα πόδι ακουμπισμένο στο χτιστό φράκτη και με τα δυο του χέρια να επεξεργάζεται απαλά τη φυσαρμόνικα. Ξαφνικά άφησε το ένα χέρι να αιωρηθεί στον αέρα χαιρετώντας την.

            Εκείνη ανταπέδωσε θερμά και ένα χαμόγελο «σκάλισε» τα χείλη της.

            Παρατήρησε προσεκτικά τα ρούχα του. Κανένα αγόρι στο κύκλο της δε φορούσε τέτοια ρούχα, εκείνης όμως της άρεσαν. Τα λάτρευε μόνο και μόνο επειδή τα φορούσε εκείνος. Ότι ήταν δικό του, το αγαπούσε!

            Κοίταξε γλυκά το φαρδύ, μαύρο παντελόνι που έφτανε μέχρι λίγο πιο πάνω από τους αστραγάλους, αφήνοντας σε κενή θέα τις λευκές κάλτσες και τα καφέ λουστρίνια του. Ξάφνου τα μάτια της ξεχείλιζαν αγάπη.

            Έπειτα η ματιά της ανέβηκε στο ξεθωριασμένο, κίτρινο πουκάμισο ενός αδυνάτου μα καλοσχηματισμένου κορμιού και χαμογέλασε δίνοντας έμφαση στις καφέ τιράντες που το συνόδευαν.

            Τέλος, το βλέμμα της στράφηκε στην καφέ, πλάγια τραγιάσκα που «κοσμούσε» ένα καθάριο πρόσωπο και έμεινε καθηλωμένο εκεί για λίγα λεπτά.

            Όμορφοι ήχοι πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα και όμορφα συναισθήματα κυριάρχησαν στη ψυχή της στη θέα αυτού του άντρα.

            Ξαφνικά η πόρτα του δωματίου άνοιξε και εισέβαλλε μέσα μια γυναικεία, επιβλητική παρουσία που κατευθύνθηκε γοργά προς τη μεριά της.

            «Δεσποινίς τι συμβαίνει;» Ρώτησε δυνατά μια ψηλή, ψωμωμένη κυρία που απέπνεε πειθαρχία και μόρφωση.

Με ένα της μεγάλο βήμα είχε ήδη βρεθεί στη βεράντα, δίπλα από την κοπέλα, να  κοιτά επιλήψιμα το νεαρό αγόρι.

            «Μάρθα» πρόλαβε να προφέρει η νεαρή κοπέλα με γουρλωμένα μάτια.

            «Δεσποινίς, μου υποσχεθήκατε πως δε θα ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο. Τι δουλειά έχει πάλι εδώ;» Τόνισε δυνατά δείχνοντας με το χέρι τον νεαρό που τις κοιτούσε με ακαταλαβίστικο βλέμμα.

            Οι ήχοι της φυσαρμόνικας διαλύθηκαν…

            Οι δύο νέοι αντάλλαξαν ένα βλέμμα λύπης και εκείνος κάνοντας το πρώτο βήμα «αποχαιρέτησε» το φθινοπωρινό τοπίο…."

Η Αγάπη Δηλώνει Παρών - Κική Κωνσταντίνου
Photo credit Alexandra Mouriopoulou
Τοποθεσία: Κέφαλος Κως

Ευχαριστούμε πολύ λατρεμένη μου!! Μαζί σου, σε όλα τα ταξίδια! Με συγκινεί η αγάπη σου!