Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΚΗΠΟΣ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Ήθελε να βλέπει το όνομά της γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες, γιατί νόμιζε πως έτσι, θα κατάφερνε να πιει νερό από την χρυσή κανάτα των - άλλοτε - ηλιθίων.

Ήθελε να μιλάει για γνώση, γιατί νόμιζε πως με αυτόν τον τρόπο, παρήγαγε έργο. Εγωιστικό έργο. Το μόνο της μέλημα, ήταν να βγει στην επιφάνεια, από την αφελή της μοίρα.

Νόμιζε πως μιλώντας για ήττες και λάθη, θα γινόταν δυνατή, μα ο κύριος στόχος της, ήταν να βγει μπροστά, στην αρένα.

Νόμιζε πως γρατζουνώντας ένα φτερό αετού σε ένα ξύλινο δοχείο, θα έφτιαχνε ήχο. Η πρόθυμη σκέψη της ήταν, το χλωμό πρόσωπο της ψυχής που αποτυπωνόταν στο δέρμα της, να αντικρίσει τον Ήλιο που ήθελε μόνο για εκείνη.
Όλον δικό της!
Αποκλειστικά δικόν της!
Καταστροφικά δικόν της!

Νόμιζε πως οι στίχοι, οι νότες, τα χρώματα και τα Νέον φώτα, της άνηκαν. Υποστήριζε πως τα αγαπά. Η πηγαία της επιθυμία, να φανεί διορατικά, σε έναν βυθισμένο κήπο.

Τη λυπήθηκα...
Τη θυμάμαι, τη ξεχνάω...
Λυπάμαι που την θυμάμαι έτσι.
Ενίοτε, τη συμπονώ. Περισσότερο όμως, της πλέκω όμορφους ρόλους. 


Είναι, η Κήπος μου.

~~ Η Κήπος μου - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Στάθηκα στον Κήπο σου Κική μου. Φεύγω από εδώ με ένα χαμόγελο. Με ακόμα ένα χαμόγελο. Όπως αυτά που νιώθω σαν διαβάζω κείμενά σου. Ένα χαμόγελο που το προκαλούν τα συναισθήματα που απολαμβάνουμε εδώ.
    Καλό Σαββατοκύριακο κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλή Κυριακή Κική μου.
    Πάντα φεύγω ευχαριστημένη από τα γραφόμενά σου.
    Να είσαι καλά και φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημερα και καλη εβδομαδα!!!!!
    Το πιο πιθανό, να υποδύεται συνεχεια ρολους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...