Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λάκης, ο παπαγαλάκης (λίγο πριν το τέλος του παραμυθιού)

 

 Kαλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Για τα πρώτα μέρη του παραμυθιού, εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2021/02/blog-post_49.html

  Για την συνέχεια, εδώ:   https://ekfrastite.blogspot.com/2021/02/blog-post_26.html

και εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2021/03/blog-post.html

 


Και τα χρόνια πέρασαν….

Σαν καθαρό νεράκι, κύλησαν.

Ευτυχώς… και για τους δυο…

 

Η Σόνια χαμογέλασε καθώς κοιτούσε τον Ρένο, με ένα ακαθόριστο ύφος, να αντικρίζει τις πρώτες λευκές τρίχες στα γένια του. Έδειχνε φοβισμένος και προβληματισμένος. Χαμογέλασε ακόμη περισσότερο, όταν είδε δίπλα του, την Μιχαήλ, την καλοσυνάτη αρραβωνιαστικιά του, να χαϊδεύει απαλά την κοιλιά της.

Αμέσως γέμισε με ζεστασιά η ψυχή της. Ο Ρένος, το μελαγχολικό αγόρι που πριν χρόνια την αγόρασε, με κίνδυνο να χρειαστεί να φάει από το φαγητό της, για να περάσει τον μήνα του, θα γινόταν σε λίγους μήνες, μπαμπάς. Ένιωθε ευλογημένος. Το ίδιο ευλογημένη αισθάνθηκε κι αυτή, κυρίως, επειδή αυτός ο νέος, δεν θα ήταν πια μόνος. Του έφερε τύχη, όπως είχε προβλέψει τότε, και όλα, κύλησαν ομαλά στη ζωή του. Η γνωριμία με τη Μιχαέλα ήταν το πιο όμορφο δώρο και δεν θα είχε συμβεί εάν δεν αγαπούσε τόσο τα ζώα και συγκεκριμένα τους παπαγάλους. Καλή φίλη, μιας νεοφερμένης γειτόνισσας, βγαίνοντας στη διπλανή βεράντα, πρώτα αγάπησε τη Σόνια και στη συνέχεια τον Ρένο. Νομίζω πως στη δική τους περίπτωση, η αγάπη, ήταν μονόδρομος. Και τώρα, που θα ερχόταν ακόμη ένα νέο μέλος στην οικογένεια, μόνο χαρά και ελπίδα, θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα τέτοιο γεγονός.

Η Σόνια, έχοντας αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση, πρώτα με τον Ρένο και έπειτα με τη Μιχαέλα, άφησε στην άκρη τα δικά της θέλω και έμεινε κοντά τους, χωρίς όμως να ξεχάσει τον Λάκη και την ελευθερία, που διακαώς επιθυμούσε, όμως είχε αποφασίσει να βάλει στην άκρη τα δικά της όνειρα μέχρι να αισθανθεί πως  θα έρθει ο καιρός,  που θα μπορούσε να αποχωριστεί τον Ρένο της. Και τώρα, το είχε αισθανθεί, αυτή η μέρα είχε φτάσει. Κι όσο κι αν ήθελε να γνωρίσει το νέο μέλος, όσο κι αν ήθελε να είναι εκεί, δίπλα στην Μιχαέλα όταν γεννήσει και φέρει το μωρό στο σπίτι, βαθιά μέσα της, κάτι της έλεγε, πως έπρεπε να φύγει. Συναντούσε τακτικά τον τελευταίο καιρό τον Λάκη, στα όνειρά της, και δεν τον έβλεπε καλά, χαρούμενο όπως πρώτα, πολλές φορές μάλιστα, πεταγόταν τρομαγμένη και ευχόταν να είναι καλά και τίποτα από όσα βλέπει, να αντικατοπτρίζουν την αλήθεια.

Είχε έρθει ο καιρός, έπρεπε να φύγει, να πάει να τον βρει….

 

 

Ο Λάκης, είχε γίνει ένας τροφαντός, επιβλητικός, πανέμορφος παπαγάλος. Έμοιαζε δυνατός όσο άλλοτε. Ενιωθε ευτυχισμένος… Έλεγε στον εαυτό του, πως ήταν ευτυχισμένος… Είχε, για όλα αυτά τα χρόνια, είχε όσα ονειρευόταν και παρακαλούσε να του συμβούν, όταν βρισκόταν ακόμα στο κλουβί του pet shop, πριν γνωρίσει τη Σόνια, αλλά πάντα ένιωθε, πως κάτι του έλειπε και ήξερε ακριβώς τι ήταν αυτό. Ήταν η Σόνια. Έκανε σκέψεις για το που μπορεί να βρίσκεται, πως θα είναι τώρα, αν περνάει καλά, αν τον σκέφτεται, αν ακούει την καρδιά του, που τόσο τακτικά της μιλά και πάντα μα πάντα, την ένιωθε κοντά του και τη φανταζόταν χαρούμενη, ανέμελη, πανέμορφη, ελεύθερη, να αλωνίζει στον ουρανό και να σεργιανίζει όλους τους τόπους που ήθελε να εξερευνήσει. Τη καμάρωνε για το θάρρος της, αυτό το θάρρος, που ο ίδιος νόμιζε πως δεν είχε, αν και μέσα του, κάτι βαθιά, καθημερινά τον διέψευδε.

Είχε περάσει ένας μήνας, από την ημέρα που ο τελειόφοιτος στο μεταπτυχιακό του Φοίβος, έφερε στο σπίτι τη Λούνα, έναν όμορφο σκύλο Αγίου Βερνάρδου, την όποια δυστυχώς, πότε του δεν συμπάθησε, ομοίως κι εκείνη. Δεν κατάφεραν να βρουν ισορροπίες και έτσι αποφάσισαν, να μη λένε πολλά.

Κάθε μέρα που περνούσε, βλέποντας τη σχέση του Φοίβου με την Λούνα, έπιανε τον εαυτό του να ζηλεύει, να αποζητάει κι αυτός, περισσότερη αγάπη και προσοχή. Τα άλλα παιδιά του σπιτιού είχαν μεγαλώσει, είχαν φύγει για τις σπουδές τους και δεν τα έβλεπε τακτικά. Δεν είχε παράπονο, όλη η οικογένεια τον αγαπούσε και μάλιστα πολύ και τον φρόντιζαν πάντα, με το καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως όσο περνούσαν τα χρόνια και τα παιδιά που λάτρευε μεγάλωναν, μαζί τους μεγάλωνε κι αυτός, κι όσο μεγάλωνε, ένιωθε περισσότερο παιδί, επιζητώντας περισσότερο την προσοχή και την αγάπη τους και τον τελευταίο χρόνο, άρχισε να νιώθει μόνος και τωρα που εμφανίστηκε η Λούνα, άρχισε να ζηλεύει και να νιώθει ευάλωτος και καθημερινά στενοχωρημένος. Όταν έβλεπε τον Φοίβο να αγκαλιάζει τη Λούνα, θυμόταν τις στιγμές που  έβγαινε από το κλουβί και ανέβαινε στον ώμο του, του είχαν λείψει τόσο πολύ αυτές οι στιγμές, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί είχε δεθεί τόσο πολύ με τη Λούνα και όχι πλέον, μαζί του.

Και ξαφνικά μια μέρα, ξύπνησε, και δεν είχε καθόλου δύναμη να τραγουδήσει, να μιλήσει, να φωνάξει ζητώντας φαγητό, να ανασηκώσει τις φτερούγες του. Ένιωθε γέρος κι ας μην Ήταν. Μα τι του είχε συμβεί; Αισθάνθηκε όμορφα όταν είδε τον Φοίβο να τρέχει πανικόβλητος και να καλεί, γιατρό. Μέσα σε λίγα λεπτά, βρέθηκε με τον Φοίβο μέσα στο αυτοκίνητο, για να πάνε στο κτηνιατρείο. Πόσο του είχε λείψει ο χρόνος μαζί του, μια βόλτα, μια συζήτηση, μια αγκαλιά…

Ανεξήγητα τα συναισθήματά του, ένιωθε μόνος, παραμελημένος, φοβισμένος μα και τόσο υπέροχα, που είχε και πάλι τον Φοίβο, κοντά του..

 

  _______ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ____

 

Σχόλια

  1. Αχ ο Λάκης.... τα χρόνια περνούν και οι ανασφάλειες μεγαλώνουν. Έτσι η αίσθηση της μοναξιάς άρχισε να τον βαραίνει και να τον σκεπάζει. Από την άλλη η Σόνια έχει και εκείνη το δικό της κάλεσμα βαθιά μέσα της. Σαν να νιώθει τον παλιό αγαπημένο της.
    Πολύ όμορφο, γλυκό. Αγγίζει τώρα νότες μελαγχολίας αλλά κρατώ την ελπίδα μου για όλους.
    Καλησπέρα σου Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ και είχα χάσει τις συνέχειες και έτρεξα και τις διάβασα τώρα. Πολύ μου αρέσει το παραμύθι σου και αγωνιώ και εγώ με το Λάκη και τη Σόνια....Δεν πιστεύω να πάθει κάτι ο Λάκης ε;
    Καλησπέρα Κική μου και αναμένω τη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απ' τα πιο τρυφερά και συγκινητικά που έχω διαβάσει. Μπράβο Κική μου! Με ενδιαφέρον περιμένω το τέλος. Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο μου αρέσουν τα τρυφερά παραμύθια που είναι γεμάτα από αγνά και όμορφα συναισθήματα! Σε συγχαίρω Κική μου για το παραμύθι σου και αναμένω με αγωνία τη συνέχεια του! :) Όπως έγραψαν και πιο πάνω, ελπίζω ο Λάκης μας να μην πάθει κάτι.. 💕💕💕

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι εγω ανησυχώ για τον Λάκη.
    Ελπίζω το παραμύθι σου να έχει αίσιο τέλος.
    Καλή συνέχεια.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κική μου έχω μια πρόταση, δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει, μα στο τέλος μπορείς να το συγκεντρώσεις σε ένα αρχείο και να το βάλεις ώστε να μπορούμε να το κατεβάσουμε ολόκληρο;!

    <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΠΕΡΙ ΛΑΦΥΡΩΝ ΛΟΓΟΣ.

Ναι ναι γι' αυτά τα Λάφυρα θέλω να σας πω φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενη και θέλω να το μοιραστώ με όλον τον κόσμο. Λοιπόν για αρχή μη ξεχάσω να ευχαριστήσω ένα μπλοκ και μία σελίδα που τόσο θερμά με φιλοξένησαν. Ο ταχυδρόμος της Εύβοιας: http://eviapost.blogspot.com/2015/11/blog-post_11.html Οι συγγραφείς και τα βιβλία που αγαπάμε: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.930627550318292.1073742055.818443451536703&type=3 Λοιπόν αν και το ανέφερα και στο φατσοβιβλίο αλλά ξέρω πως κάποιοι αγαπημένοι μου απο εσάς δεν έχετε λογαριασμό εκεί ή δεν πολυασχολείστε, το μοιράζομαι και εδώ μαζί σας: Εγώ μπορεί να έκανα πριν λίγες ώρες μία ωραία, θέλω να ελπίζω, ανάρτηση στο μπλοκ μου για να υποδεχθώ το νέο μήνα (αναφερόμενη στην προηγούμενη ανάρτηση της ακροστοιχίδας), αυτός όμως φρόντισε να με υποδεχθεί με άκρως ευχάριστα νέα. Μόλις έμαθα πως στο βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου που είναι διαθέσιμο το βιβλίο μου έμεινε μόνο ένα αντίτυπο. Πότε ήταν που είχα κάνει σχετική

ΚΑΛΗ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα. Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλή Τσικνοπέμπτη! Να περάσετε όμορφα, παρέα με ανθρώπους που σας δίνουν χαρά. Τη Δευτέρα ήμουν για καφέ με μία καλή φίλη και συζητούσαμε για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν. Πάνω στη κουβέντα μιλήσαμε για το έθιμο της Τσικνοπέμπτης και διαπιστώσαμε πως δεν ξέρουμε το λόγο που υπάρχει και από που προήρθε και γιατί. Εψαξα στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω κάτι σημαντικό. Το μόνο που βρήκα είναι κάτι που ήδη ήξερα. Εγώ όμως ήθελα να βρω την ιστορία της. Πώς δημιουργήθηκε, από ποιούς και τί μπορεί να σημαίνει. Δε μου αρκεί οτι καταναλώνουμε κρέας λόγω παράδοσης για τη νηστεία που επρόκειτε να ακολουθήσει.  Έψαξα αλλά δυστυχώς δεν βρήκα πολλά πράγματα, τό μόνο που βρήκα σχετικά με την ιστορία του εθίμου είναι αυτο:  "Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, πο