Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

To Kυνήγι

 


 

Πόσες;
Πόσες κορδέλες σέρνεις μαζί σου και τις κάνεις νύφες για πεταλούδες;
Πές μου!
Πές μου, πόσες;

Γιατί;
Γιατί δε μιλάς;
Γιατί;

Πές μου!
Πές μου!

Πόσα ξερόκλαδα κρατάς στο χέρι και τα κάνεις κλωνάρια μιας ζωής;
Πόσα;
Πές μου, πόσα;

Κοίτα με
Κοίτα με για λίγο μόνο!
Κοίτα με!

Γιατί στρέφεις πάντα το βλέμμα στον ουρανό;
Γιατί;

Πές μου!
Πές μου!

Πόσες στάχτες μαζεύεις κάθε χρόνο από το τζάκι και τις κάνεις φωλιά για χελιδόνια;
Πόσες;
Ε;
Πές μου, πόσες;

Μη μου γυρνάς την πλάτη.
Όχι, όχι, μη μου τη γυρνάς…
Πές μου!
Μόνο πές μου!

Πόσα;
Πόσα χρώματα συγκεντρώνεις όλο το χρόνο για να συνθέσεις την αναγέννηση της μάνας Γης;
Πές μου!

Πόσο χρόνο διαθέτεις για να ανασάνεις, να φυσήξεις και να σκορπίσεις στον κόσμο μας με την ανάσα σου ελπίδα και ζωή;
Πές μου!

Θέλω να μάθω!
Πές μου!

Γιατί;
Γιατί δε μιλάς;
Γιατί;
Πές μου!

Μα πώς μπορείς να εξαπλώνεις τόσο πράσινο κάτω από τον έναστρο ουρανό και να τον κάνεις να μοιάζει με γήπεδο ποδοσφαίρου που σφύζει από κόσμο και αδρεναλίνη;
Πές μου!
Θέλω να μάθω, πές μου!

Πάλι δε με κοιτάς;
Γιατί δε με κοιτάς;

Πού στρέφεις τώρα το βλέμμα;
Πές μου!

Στη θάλασσα το στρέφεις;
Σε αυτόν τον απέραντο γαλάζιο πίνακα ζωγραφικής που μοιάζει να μη στεγνώνει ποτέ από τις μπογιές του;
Πές μου!

Τίποτα δε μου λες
Μα εγω θέλω να μάθω τα πάντα, όλα!

Πες μου! Έστω κάτι μικρό, πες μου.
Θέλω να μάθω πως μπορείς να παράγεις μουσική από τα οστρακοειδή και εικόνα από ένα σβησμένο φάρο.
Πες μου!

Πού είσαι;
Πού κοιτάς;
Πού στρέφεις το βλέμμα πάλι;

Τόσες προσδοκίες
Τόσες αναμονές
Τόσες υποσχέσεις άλλων!

Τρέχεις ε;
Ξυπόλητη τρέχεις επάνω σε χρυσοποίκιλτους τόνους καφέ άμμου.

Όλο τρέχεις!
Δε σε προλαβαίνω!
Ποτέ δε σε προλαβαίνω.

Σ' ακολουθώ!
Τρέχω ξοπίσω σου, τρέχω!

Απλώνω το χέρι να σε πιάσω, θέλω τόσα να σου πω!

Στάσου για λίγο μόνο,
μη φεύγεις!
Στάσου!

Φεύγεις, χάνεσαι!
Κρύβεσαι πίσω από τόνους πράσινου, γαλάζιου, κόκκινου, καφέ.

Μα πού πάς;
Πού πάς;

Στάσου για λίγο μόνο!

Δε θα ρωτήσω,
Δε θα πω, τίποτα δε θα ζητήσω εγώ να μάθω
Το μόνο που θέλω είναι να μ’ αφήσεις να σε δω.

Για λίγο μόνο, μου αρκεί.
Δε θα ζητήσω τίποτε άλλο.
Μόνο στάσου!

Σε κούρασα; Συγνώμη να ζητήσω;
Είναι η χαρά, ο ενθουσιασμός, ο στόχος νέας κατευθυντήριας πορείας.
Είναι που μπορείς να με λούζεις με χρυσό και να δείχνω το δρόμο για το αστέρι.

Τί;
Πάλι θα φύγεις;
Πάλι;

Μα στάσου!
Πάλι μόνη θα μ' αφήσεις να τρέχω ξοπίσω σου;

Κουράστηκα να τρέχω.
Στάσου, ένα λεπτό κι ας είναι για τόσο μόνο.
Στάσου!

Το λαχάνιασμα δεν επιτρέπει άλλο κυνηγητό.
Τα πόδια τρέμουν, η αναπνοή μουγκρίζει.

Αυτό ήταν!
Χάνομαι κάπου στο άπειρο.
Η καρδιά πάλλεται, θέλει να βγει από το σώμα.

Μένω ακούνητη, ασάλευτη εκεί,
μιλιά δε βγάζω.

Ανάσα!
Ανάσα!

Ακανόνιστοι χτύποι καρδιάς!

Ανάσα!
Ανάσα!

Ακανόνιστοι χτύποι καρδιάς!

Ξάφνου ηρεμία.
Η καρδιά επιστρέφει στο σώμα της.
Η αναπνοή ρυθμίζεται!

Τα πόδια μου γυρίζουν κατεύθυνση,
Ο δρόμος της επιστροφής χαράζεται ευθύς μπροστά μου.

Προχωρώ και η θύμησή σου μου φέρνει μια μελαγχολία.
Όσο συνεχίζω να προχωρώ όμως η διάθεσή μου ανεβαίνει.

Βλέπω γαλάζιο, χρυσαφί, ακούω τραγούδια από την άμμο και
Χαίρομαι!

Ναι! Αρχίζω να χαίρομαι!

Ωχ!
Κάτι με ενοχλεί στο διάβα μου!
Κάποιο μικρό εμπόδιο.!

Σκύβω έκπληκτη!
Τι να δω!

Ένα στεφάνι με λουλούδια!

Ναι!
Το ξέρω αυτό το στεφάνι!
Το ξέρω, είναι δικό σου!

Θυμάμαι!

Στεφάνωνε το καστανόχρωμο, πλεκτό μαλλί σου!

Έπεσε!
Έπεσε σκέφτομαι!
Της έπεσε!

Γυρίζω πίσω!
Είσαι ήδη πολύ μακριά!
Για άλλους τόπους ταξιδεύεις!

Το κρατώ μες στα δυο μου χέρια ευλαβικά και νιώθω ασφάλεια.
Το κοιτώ και θέλω να στο ξαναδώσω.

«Θα ξανάρθει!» Ακούω μια φωνή αγορίστικη, νεανική.

Γυρίζω, τί να δω;
Ένα αγόρι.
Ένα αγόρι ντυμένο με ξερόχορτα.
Έχει κι αυτός στεφάνι!
Ναι έχει!
Καφέ, μα είναι γυμνό, έχει μόνο ξερά κλωνάρια!

Με πλησιάζει,
με κοιτά στα μάτια και χάνομαι!

«Θα ξανάρθει», επαναλαμβάνει!
«Είναι της Άνοιξης», ομολογώ!
«Θα της το δώσω!» Υπόσχεται!
«Να τη στεφανώσεις» Τον παρακαλώ!

Κουνάει το κεφάλι,
μου χαμογελά,
με αποχαιρετά και φεύγει!

Όχι δεν είναι όνειρο!
Είναι ροή, είναι κύκλος, είναι οι επισκέπτες μας
Και πάνω απ' όλα είναι τα παιδιά του χρόνου.

Κι ο χρόνος θυμάται!
Φέρσου καλά στο «κυνήγι»
Πριν σε πιάσει πρώτος αυτός!

Σσσσσουτ!
Βήματα, βήματα πάλλονται επάνω στην άμμο.

Σσσσσσουτ!
Άκου!

Έφτασε!

~~ To Kυνήγι - Κική Κωνσταντίνου

#Τα_Λάφυρα_Της_Ψυχής_Μου
#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Δημιουργώ

Σχόλια

  1. Καλημέρα Ομορφούλα με το ...κυνήγι των λογισμών σου να εκφράζεται σε στίχους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η καρδιά επιστρέφει στο σώμα της.

    γράφεις, μα ο νους?
    πώς συγκρατείς τον αγύρτη νου??????

    Αστοριανή, ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ποταμός! Πραγματικός ποταμός! Λυρικός, εκφραστικός! Κική μου, λατρεύω αυτό σου το είδος θεατρικής ποίησης. Ένας μονόλογος ολοζώντανος γεμάτος σκέψεις. Καλησπέρα κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΠΕΡΙ ΛΑΦΥΡΩΝ ΛΟΓΟΣ.

Ναι ναι γι' αυτά τα Λάφυρα θέλω να σας πω φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενη και θέλω να το μοιραστώ με όλον τον κόσμο. Λοιπόν για αρχή μη ξεχάσω να ευχαριστήσω ένα μπλοκ και μία σελίδα που τόσο θερμά με φιλοξένησαν. Ο ταχυδρόμος της Εύβοιας: http://eviapost.blogspot.com/2015/11/blog-post_11.html Οι συγγραφείς και τα βιβλία που αγαπάμε: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.930627550318292.1073742055.818443451536703&type=3 Λοιπόν αν και το ανέφερα και στο φατσοβιβλίο αλλά ξέρω πως κάποιοι αγαπημένοι μου απο εσάς δεν έχετε λογαριασμό εκεί ή δεν πολυασχολείστε, το μοιράζομαι και εδώ μαζί σας: Εγώ μπορεί να έκανα πριν λίγες ώρες μία ωραία, θέλω να ελπίζω, ανάρτηση στο μπλοκ μου για να υποδεχθώ το νέο μήνα (αναφερόμενη στην προηγούμενη ανάρτηση της ακροστοιχίδας), αυτός όμως φρόντισε να με υποδεχθεί με άκρως ευχάριστα νέα. Μόλις έμαθα πως στο βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου που είναι διαθέσιμο το βιβλίο μου έμεινε μόνο ένα αντίτυπο. Πότε ήταν που είχα κάνει σχετική

ΚΑΛΗ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα. Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλή Τσικνοπέμπτη! Να περάσετε όμορφα, παρέα με ανθρώπους που σας δίνουν χαρά. Τη Δευτέρα ήμουν για καφέ με μία καλή φίλη και συζητούσαμε για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν. Πάνω στη κουβέντα μιλήσαμε για το έθιμο της Τσικνοπέμπτης και διαπιστώσαμε πως δεν ξέρουμε το λόγο που υπάρχει και από που προήρθε και γιατί. Εψαξα στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω κάτι σημαντικό. Το μόνο που βρήκα είναι κάτι που ήδη ήξερα. Εγώ όμως ήθελα να βρω την ιστορία της. Πώς δημιουργήθηκε, από ποιούς και τί μπορεί να σημαίνει. Δε μου αρκεί οτι καταναλώνουμε κρέας λόγω παράδοσης για τη νηστεία που επρόκειτε να ακολουθήσει.  Έψαξα αλλά δυστυχώς δεν βρήκα πολλά πράγματα, τό μόνο που βρήκα σχετικά με την ιστορία του εθίμου είναι αυτο:  "Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, πο