Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

#παγκάκι reserve

 

 

"Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Σαν χθες θυμάμαι ήτανε που πλήρωσα με τις «οικονομίες» των ονείρων μου για να το αποκτήσω.

Ήρθα και τοποθέτησα επάνω του θυσίες, κόπους μιας ζωής κι εκείνο σαν είρωνας άνθρωπος, αυταρχικός, με μούντζωσε, με χλεύασε, με έσπρωξε και με γονάτισε στο χώμα!

Δακρύζω!
Δεν συγκινούμαι!
Αναπολώ!

Θυμάμαι!
Ελπίζω!
Αυτοτιμωρούμαι που μπορώ ακόμη να ελπίζω!

Μια αυτοκαταστροφική κίνηση και να ’μαι πάλι εδώ!
Στη βάση μου! Στην αξία μου!
Στο παγκάκι Μου!

Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Έχει το αίμα, τη σάρκα, τα όνειρα, τη «δήθεν» ζωή και το λυτρωτικό μου θάνατο επάνω!
Είναι χρεωμένο με την ανάσα μου και πιστωμένο με την αδικία της ψυχής μου!

Πρόσεξέ το καλά! Δως του λίγη πρέπουσα σημασία!
Δεν είναι ένα παγκάκι ξύλινο, ένα κάθισμα δίχως ουσία και «σκοπό».
Είναι το «τούβλο» του κορμιού και η φλόγα του «καντηλιού» της ζωής μου.

Έχεις προσέξει πόσο όμορφο είναι το παγκάκι μου;

Εσύ που περνάς καθημερινά και κοιτάς αποτροπιαστικά το δικό μου «σπιτικό» επιρρίπτοντάς μου τις ευθύνες που σου αναλογούν, έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου πόσο κόπο και χρόνο μου πήρε για να το διακοσμήσω;

Μην κοιτάς εσύ!
Που πληρώνεις διακοσμητές για να στο ομορφύνουν!

Το δικό μου σπιτικό έχει αυτό το κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει από το δικό σου!
Έχει κάτι που μόνο εγώ μπορώ να προσθέσω και να διακρίνω!

Και πίστεψέ με είναι εύκολο!

Λίγο οι καταιγιστικές μου σκέψεις, λίγο τα δεκάδες γιατί, λίγο η αδικία που σα σαράκι έχει σφηνώσει μέσα μου, λίγο το κρύο ή η ζέστη ενίοτε και έτοιμη η «μπογιά» και τα «στολίδια» των τοίχων μου!

Δες!
Δες εδώ!
Σε αυτό το σκαλιστό σημείο οι χαραγμένες γραμμές τι δείχνουνε!
Δες!
Τις βλέπεις;

Είναι σκαλισμένες σαν σπιρτόκουτα!
Μου θυμίζει κάτι από τα παιδικά μου χρόνια!
Κάπως έτσι δεν μάθαμε να μετράμε εσύ κι εγώ;

Δεκάδες κάθετες ή ορθογώνιες γραμμές που αν τις ένωνες κατέληγαν σε σπιρτόκουτα. Ορθογώνια σχήματα που μοιάζουν με χαρτόκουτα που συχνά χρησιμοποιώ για να σκεπάζομαι!

Στο δημοτικό τα μαθαίναμε!
Κι οι 2!
Μαζί!
Θυμήσου!

Αυτές οι γραμμές λοιπόν, το περιεχόμενο των άδειων σπιρτόκουτών μου, είναι χαραγμένες με τα αλμυρά δάκρυα και τις ματωμένες παρανυχίδες των χεριών μου! Όσο για τους κόκκινες αγκώνες μου, ας μην το συζητήσουμε.
Πού χρόνος να ασχοληθείς και με αυτές!

Το γυροφέρνεις το παγκάκι μου ε;
Το βλέπω!
Το γυροφέρνεις σαν ποντίκι που εντόπισε το τυρί στη φάκα.

Τι; Θέλεις να κάτσεις;
Δε νομίζω!
Μα ακόμη κι αν κάτσεις έχεις τα κότσια να ακουμπήσεις το «πορσελάνινο» σώμα σου στις σκληροτράχηλες, σανίδες, σάπιων ξύλων;

Γιατί ναι!
Δε θυμάμαι αν στο ’πα!
Αλλά αυτό το παγκάκι είναι σάπιο!
Έχει κομμάτια της σαπισμένης ψυχής μου επάνω και μυρίζει μούχλα από μακριά!

Τι λες;
Θέλεις ακόμη να κάτσεις;
Έχεις κάνει άραγε αντιτετανικό ορό;

Δεκάδες παράσιτα, βακτήρια, μικροοργανισμοί που σιχαίνεσαι, διαβαίνουν καθημερινά το σπιτικό μου αλλά πλέον δε φοβάμαι τίποτε!
Μπορεί να φοβάται άραγε ένα ψοφίμι το αρπακτικό που το παραμονεύει; "

~~ Παγκάκι Reserve - Κική Κωνσταντίνου
(απόσπασμα)
Τα λάφυρα της ψυχής μου, mystory.gr


Ευχαριστώ πολύ για την όμορφη φωτογραφία!

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...