Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάνε με πίνακα

 

 

 

Κάνε με πίνακα

Θυμάμαι...
Θυμάμαι...
Σε παρακαλούσα...

Να γίνω πίνακας
Να γίνω πίνακας

Μη με λησμονείς

Πάντα θα γυρίζω εδώ,
να επιδιώκω, να προσμένω, να περιμένω,
να ειδώ, τον βαθύτατο εαυτό μου

Κάνε με πίνακα
Δώσε μου - μέσω του καμβά - ζωή.
Μέσω της τέχνης σου - της ζωγραφικής - κάνε με άνθρωπο.
Μάθε με να σκέφτομαι, να αγαπάω.

Δώσε μου συναισθήματα
Δώσε μου μυαλό, σκέψη, μάθε με να συγχωράω.

Δώσε μου ελπίδα.
Επίτρεψέ μου να κάνω όνειρα,  να "μεθάω", προσπαθώντας να αγγίξω το αύριο, να τολμώ να κοιτώ στα μάτια όσους με κοιτούν, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω, να εξηγήσω, να ερμηνεύσω, να φανερώσω κάτι "απαγορευμένο".

Θέλω να μπορώ να τους κοιτάω χωρίς να χρειάζεται να πω ή να ακούσω κάτι από αυτούς. Αυτούς - που ως μάζα - δεν έχουν τίποτα να μου προσάψουν, γιατί τόλμησα, να μιλήσω για την έκφραση της ελευθερίας.

Μα ακόμη κι αν το ''οξύμωρο",  υπάρχει στους στίχους, στον μονόλογο, στην αυταπάτη - εντέχνως παραδέξου - πως είμαι ένα δημιούργημα, αλλιώτικο από τα άλλα. Γιατί μην ξεχνάς, εγώ ζήτησα... εγώ ζήτησα...

Να γίνω πίνακας
Να γίνω καμβάς
Να γίνω όνειρο
Να γίνω "πεταλούδα"

Έτσι...
Φευγαλέα και ανισόρροπα,
να μπορώ αντικρίζω τον ήλιο που μας έγνεψε - λανθασμένα - σε τούτον τον κόσμο, που την ματαιότητα, τη βαφτίζει αδυναμία.

Κάνε με πίνακα

Θυμάμαι
Σε παρακαλούσα

Κάνε με πίνακα
Φίλησε με, με τα χρώματά σου
Άγγιξε με, με τα πινέλα σου
Πλάσε με, με τα πάθη και τα λάθη σου μα έστω και για λίγο, κάνε με πίνακα

Κάνε με πίνακα - μόνο για λίγα λεπτά - κι αν χρειαστεί να με λυτρώσεις:
τρύπησέ με,
λάβωσέ με,
σκότωσέ με
διαπέρασε την ύπαρξη σου - έχοντας ως σπαθί- το καβαλέτο σου

Μα κάνε με πίνακα!

Κάνε με πίνακα,
γιατί χωρίς εσένα, δεν μπορώ,
εγώ,
να υπάρξω.

Όχι, όπως μου αξίζει
Όχι, όπως θέλω
Όχι, όπως ονειρεύτηκα
Όχι, όπως κάτι ανώτερο, που δείχνει πως είμαι.

Κάνε με πίνακα

~~ Κάνε με πίνακα - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Και πάλι ένας εκλεκτός σου ποιητικός μονόλογος αγαπημένη μου φίλη από αυτούς που γράφεις και προκαλούν συγκίνηση για την ομορφιά, τα ζητήματα, το δέος και τις εικόνες που δημιουργούν.
    Πολύ όμορφο αλήθεια. Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο μου αρέσει αυτή η προστακτική (σωστά δεν το λέω; δεν είμαι και η καλύτερη στη γραμματική)
    Με το που μπαίνεις, Κάνε με πίνακα.
    Σε αιχμαλωτίζει.

    Κική μου ξέρεις πως αγαπώ τον τρόπο που εκφράζεσαι.
    Αισθάνθηκα για μια στιγμή πως κράτησα το πινέλο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...