Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Σημάδι της Ευτυχίας


Εγώ,
σαν μια μοναχική ανεμώνα,
περιμένω να φανείς σαν άλλος άνεμος,
στο λιβάδι εκείνο, που έσμιξαν μεθυστικά
τα σώματα, των αθεράπευτα ερωτευμένων.

Εγώ,
σαν μια ιερή φυλακή της αγάπης,
περιμένω να κατοικήσεις στο σώμα μου,
σαν ένας οδοιπόρος που χάθηκε, προσπαθώντας να φέρει κοντά του την Άνοιξη.

Εγώ,
σαν ένας θλιμμένος ήλιος - που αναζητά - σαν λαθρεπιβάτης τη σελήνη του, περιμένω να αγγίξεις τα σύννεφα, σαν κατακτητής και δεσμώτης.

Εγώ,
εγώ που στην καρδιά μου φυλάω το αύριο, θέλω να νιώσω σαν ναυαγός και δραπέτης, σαν ελευθερωτής και σκλάβος,
σαν ζωντανός και νεκρός,
σαν άνθρωπος•
που πέταξε τα όνειρά του στο αύριο,
επειδή φοβήθηκε να κρατήσει στα χέρια του, το Άγνωστο.
Να αναμετρηθεί με την Αλήθεια,
να γίνει ένα με τον κόσμο αυτό, να απαλλοτριωθεί και να σμίξει με το ουράνιο τόξο, που κάλυψε τη Γη σαν μανδύας. Μανδύας ποτισμένος με δηλητήριο.

Εγώ,
εγώ που ευλαβικά σκύβω το κεφάλι και περιμένω την ώρα του θανάτου, μπορώ να σου πω πως οι ζωντανοί, δεν φέρουν πάνω τους το σημάδι της Ευτυχίας.

Είναι ανώφελο....

~~ Το Σημάδι της Ευτυχίας - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. "...Οι ζωντανοί δεν φέρουν πάνω τους το σημάδι της ευτυχίας..."
    Τι λες τώρα Κική μου! Τι γράφεις πάλι βρε κορίτσι μου! Πόσο όμορφο, πόσο συμβολικό.
    Μελαγχολικό, δεν λέω αλλά σε αγγίζει βαθύτατα.
    Καλησπέρα καλή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σαν καρφιά , κάθε πρόταση και ένα στο κορμί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...