Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Ήλιος

 

 

 

Να!
Ένας ήλιος.
Ένας ήλιος τόσο λαμπερός, τόσο ζεστός, τόσο όμορφος, με μία μόνο λέξη Υπέρλαμπρος!

Ένας ήλιος σα φως, σα φωτοστέφανο,
σα χορδή από μια παραδεισένια λύρα.

Μα τι όμορφος ήλιος!
Κι είναι άραγε μόνο ένας;

Για να δω!
Μοιάζουν να είναι πολλοί.
Φαντάζουν σαν ένα μεγάλο ρολόι τοίχου που δείχνει να είναι φτιαγμένο από χρυσάφι.

Ένας ήλιος όλο χρυσάφι!
Ένας ήλιος από χρυσάφι!

Και λάμπει τόσο πολύ.
Δεν τυφλώνει, ζεσταίνει και μοιάζει να θέλει να σε αγκαλιάσει ευγενικά.

Και είναι τόσο όμορφος.
Τόσο ρεαλιστικός, τόσο αληθινά φτιαγμένος
που μοιάζει ψεύτικος μέσα στη γεμάτη με αβεβαιότητα κοινωνίας μας.

Κι όμως, το ξέρω!
Είναι αληθινός!

Είναι σαν τον ήλιο που αντίκρισα το πρωί να μου γνέφει από τον απέραντο, γαλάζιο ουρανό.
Είναι σαν τον ήλιο που εύχομαι να φωτίζει τη ζωή των ανθρώπων μετά την προσωπική τους καταιγίδα.

Ναι!
Αυτόν τον ήλιο ονειρεύομαι για τους συνανθρώπους μου!

Ένα μπουκέτο με χρυσά λουλούδια που δημιούργησε η φύση επειδή ζήλεψε την λιακάδα των ουρανών!

Ναι!
Αυτόν τον ήλιο θέλω!

Ξέρω!
Ένα βράδυ σε έκλεψε η φύση και σε έφερε στην αγκαλιά της.
Γεννήθηκες για να είσαι ψηλά!
Δεν άντεξες!
Έφυγες!
Ανέβηκες και πάλι πάνω!

Μας αγάπησες όμως
και θα μας αγαπάς για πάντα!

Το ξέρω!
Το γνωρίζω!
Είμαι βέβαιη!

Έκλαψες απο ’κει ψηλά που μας έβλεπες να λυπούμαστε για σένα και ράντισες τον κόσμο μας με τα μαύρα σου δάκρυα!

Ακόμη κι έτσι, κατάφερες να είσαι κοντά μας!
Είσαι δίπλα μας! Βρίσκεσαι εδώ, κάτω στη γη!

Έκανες τα δάκρυά σου να ανθίσουν για να μας δείξεις πως θα είσαι κοντά μας για πάντα!
Πόσο ίδιος είσαι με εμάς!
Αναγεννήθηκες μέσα απο τα δάκρυά σου, τους σπόρους σου, τις δικές μας λεγόμενες στάχτες!

Είσαι εδώ! Και είσαι κοντά μας!

Νίκησες!
Νικήσαμε!

Εύχομαι να μη σε απογοητεύσουμε ποτέ Ήλιε μου!

Υπάρχεις για να λάμπεις!
Υπάρχουμε για να σε ευγνωμονούμε!

Σε κοιτάζω και βλέπω φως!
Σε αισθάνομαι και νιώθω χάδι!

Θέλω να υπάρχεις για πάντα Ήλιε μου!
Όχι μόνο για μένα, για όλους!

Όλοι χωράμε στην αγκαλιά σου!
Όλοι μπορούμε να μυρίσουμε τα κίτρινα, μαργαριταρένια φύλλα σου!

Άσε μας!
Λύγισε προς το μέρος μας και άσε να ευφρανθούμε από τη μυρωδιά σου!

Σ' ευχαριστώ!

~~ Ο Ήλιος - Κική Κωνσταντίνου

#Τα_Λάφυρα_Της_Ψυχής_Μου
#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Δημιουργώ

Σχόλια

  1. "Είναι σαν τον ήλιο που εύχομαι να φωτίζει τη ζωή
    των ανθρώπων μετά την προσωπική τους καταιγίδα"
    Πόσο ελπιδοφόρο... Καλό απόγευμα Κικάκι 🌺🌷

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λαμπερό ποίημα!! Και αισιόδοξο. Και ανθρώπινο. Μπράβο Κική μου. Όλοι αγαπάμε τον Ήλιο αλλά εσύ του έγραψες ύμνο
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ;;;

"Το δίκιο μου" Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα Δίσκος: Καινούριο φιλί (Φεβρουάριος 2014) "Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά κι εσένα που σε ήξερε κι η πέτρα που σηκώνω τρομάζεις όταν έρχομαι κοντά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη Αθήνα ανοίγεις και χαζεύεις το κενό Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φιλήσανε στο στόμα οι ανάγκες την έκανα τη βόλτα στα βαθιά κι εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες νομίζεις ότι πήγες μακριά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη...

Ημερομηνίες/ Το θαύμα/ Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις

  Καλημέρα, εκφραστικοί μου! Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Ήρθε η στιγμή να μοιραστώ κι εγώ το δικό μου "θαύμα", στο πλαίσιο του δρώμενου  "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις" που επινόησε ο καλός μας φίλος και πάντα δημιουργικός Γιάννης Πιταροκοίλης, μέσα από το blog του «Ηδύποτον».     Εγώ θα σας μιλήσω για το μικρό μου "θαύμα", μιας και που αυτές οι μικρές πολύτιμες στιγμές μας γεμίζουν δύναμη, ζωντάνια, ενέργεια, αγάπη και ζωή.   Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη, γιατί κρατώ στα χέρια μου το πρώτο μου παιδικό παραμύθι. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και πριν από λίγες μέρες παρουσιάστηκε στη Χαλκίδα, στο Λογοτεχνικό Φεστιβάλ «Όψεις του Φανταστικού», μαζί με ακόμη οκτώ υπέροχα έργα και δημιουργούς. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον εκδότη μου, τον κύριο Γιώργο Σωτήρχο, που πίστεψε σε αυτό το παραμύθι. Ευχαριστώ τον κόσμο που ήρθε και μας τίμησε με την παρουσία του, τους συγγραφείς που ταξίδεψαν μέχρι την πόλη μας και ό...