Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Ήλιος

 

 

 

Να!
Ένας ήλιος.
Ένας ήλιος τόσο λαμπερός, τόσο ζεστός, τόσο όμορφος, με μία μόνο λέξη Υπέρλαμπρος!

Ένας ήλιος σα φως, σα φωτοστέφανο,
σα χορδή από μια παραδεισένια λύρα.

Μα τι όμορφος ήλιος!
Κι είναι άραγε μόνο ένας;

Για να δω!
Μοιάζουν να είναι πολλοί.
Φαντάζουν σαν ένα μεγάλο ρολόι τοίχου που δείχνει να είναι φτιαγμένο από χρυσάφι.

Ένας ήλιος όλο χρυσάφι!
Ένας ήλιος από χρυσάφι!

Και λάμπει τόσο πολύ.
Δεν τυφλώνει, ζεσταίνει και μοιάζει να θέλει να σε αγκαλιάσει ευγενικά.

Και είναι τόσο όμορφος.
Τόσο ρεαλιστικός, τόσο αληθινά φτιαγμένος
που μοιάζει ψεύτικος μέσα στη γεμάτη με αβεβαιότητα κοινωνίας μας.

Κι όμως, το ξέρω!
Είναι αληθινός!

Είναι σαν τον ήλιο που αντίκρισα το πρωί να μου γνέφει από τον απέραντο, γαλάζιο ουρανό.
Είναι σαν τον ήλιο που εύχομαι να φωτίζει τη ζωή των ανθρώπων μετά την προσωπική τους καταιγίδα.

Ναι!
Αυτόν τον ήλιο ονειρεύομαι για τους συνανθρώπους μου!

Ένα μπουκέτο με χρυσά λουλούδια που δημιούργησε η φύση επειδή ζήλεψε την λιακάδα των ουρανών!

Ναι!
Αυτόν τον ήλιο θέλω!

Ξέρω!
Ένα βράδυ σε έκλεψε η φύση και σε έφερε στην αγκαλιά της.
Γεννήθηκες για να είσαι ψηλά!
Δεν άντεξες!
Έφυγες!
Ανέβηκες και πάλι πάνω!

Μας αγάπησες όμως
και θα μας αγαπάς για πάντα!

Το ξέρω!
Το γνωρίζω!
Είμαι βέβαιη!

Έκλαψες απο ’κει ψηλά που μας έβλεπες να λυπούμαστε για σένα και ράντισες τον κόσμο μας με τα μαύρα σου δάκρυα!

Ακόμη κι έτσι, κατάφερες να είσαι κοντά μας!
Είσαι δίπλα μας! Βρίσκεσαι εδώ, κάτω στη γη!

Έκανες τα δάκρυά σου να ανθίσουν για να μας δείξεις πως θα είσαι κοντά μας για πάντα!
Πόσο ίδιος είσαι με εμάς!
Αναγεννήθηκες μέσα απο τα δάκρυά σου, τους σπόρους σου, τις δικές μας λεγόμενες στάχτες!

Είσαι εδώ! Και είσαι κοντά μας!

Νίκησες!
Νικήσαμε!

Εύχομαι να μη σε απογοητεύσουμε ποτέ Ήλιε μου!

Υπάρχεις για να λάμπεις!
Υπάρχουμε για να σε ευγνωμονούμε!

Σε κοιτάζω και βλέπω φως!
Σε αισθάνομαι και νιώθω χάδι!

Θέλω να υπάρχεις για πάντα Ήλιε μου!
Όχι μόνο για μένα, για όλους!

Όλοι χωράμε στην αγκαλιά σου!
Όλοι μπορούμε να μυρίσουμε τα κίτρινα, μαργαριταρένια φύλλα σου!

Άσε μας!
Λύγισε προς το μέρος μας και άσε να ευφρανθούμε από τη μυρωδιά σου!

Σ' ευχαριστώ!

~~ Ο Ήλιος - Κική Κωνσταντίνου

#Τα_Λάφυρα_Της_Ψυχής_Μου
#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Δημιουργώ

Σχόλια

  1. "Είναι σαν τον ήλιο που εύχομαι να φωτίζει τη ζωή
    των ανθρώπων μετά την προσωπική τους καταιγίδα"
    Πόσο ελπιδοφόρο... Καλό απόγευμα Κικάκι 🌺🌷

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λαμπερό ποίημα!! Και αισιόδοξο. Και ανθρώπινο. Μπράβο Κική μου. Όλοι αγαπάμε τον Ήλιο αλλά εσύ του έγραψες ύμνο
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...