Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όνειρό του είναι κάποια στιγμή να καταφέρει να αποθανατίσει τη στιγμή που ξεχύνεται η λάβα από ένα ενεργό ηφαίστειο....

 

 

 

«Άλλη μια ανιαρή μέρα», σκέφτηκε τη στιγμή που το ξυπνητήρι έδωσε το παρόν στο λιτό και ακατάστατο δωμάτιό του.
«Σκάσε επιτέλους», αναφώνησε με την ελπίδα πως ως δια μαγείας το μικροσκοπικό, μισητό αντικείμενο θα τον άκουγε και θα σταματούσε τον ενοχλητικό του ήχο.
«Οχού», αναστέναξε βαριά τη στιγμή που κάλυψε το πρόσωπό του με το λευκό μαξιλάρι.
«Δε θα σταματήσεις ποτέ;» του είπε με βραχνή φωνή ανακατεύοντας τα αναστατωμένα, μαύρα μαλλιά του.
Ήταν πασιφανές! Έπρεπε να σηκωθεί. Όση αναβολή κι αν έδινε στο θέμα του ύπνου, ένα ήταν σίγουρο, είχε φωτογράφηση αξιοθέατων και όσο νωρίτερα έφτανε στη δουλειά του, τόσο νωρίτερα θα σχολούσε. Μετά τη δουλειά είχε άπλετο χρόνο για να απολαύσει την φυσική ομορφιά και τις βαθυγάλανες παραλίες της Κέρκυρας.
Όσο περισσότερο χρόνο είχε στη διάθεση του, τόσο το καλύτερο γι αυτόν. Αυτή ήταν η σκέψη που τον ώθησε να σηκωθεί αμέσως από το κρεβάτι του.
Με επιβλητικά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο…
Κοίταξε το είδωλό του στον καθρέφτη και χαμογέλασε, με το πρησμένο από τον ύπνο, πρόσωπό του.
«Χάλια δείχνω», σκέφτηκε και άνοιξε μονομιάς τη βρύση της ντουζιέρας….
Μέσα σε δέκα λεπτά ήταν έτοιμος. Αγουροξυπνημένος αλλά έτοιμος!
Έδειχνε πολύ όμορφος μέσα στο λευκό φανελάκι, στο καρό καφέ σορτς και τις λευκές εσπαντρίγιες του.
Με μια απότομη κίνηση πέρασε τη φωτογραφική μηχανή στο λαιμό του, άνοιξε τη πόρτα και με νυσταγμένη αλλά παιχνιδιάρικη πλέον διάθεση εγκατέλειψε το μοναχικό του δωμάτιο.
Χρειαζόταν επειγόντως καφέ και ένα καλό πρωινό, σκέφτηκε την ώρα που κατέβαινε τις σκάλες που οδηγούσαν στο ισόγειο του ξενοδοχείου συγκροτήματος όπου διέμενε.

Η αυλή του πίσω μέρους των στούντιο που είχε βρει κατάλυμα εκείνες τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού ήταν ειδυλλιακή. Από τη μία η θάλασσα να απλώνεται μπροστά της και από την άλλη τα λουλούδια να αγκαλιάζουν μοναδικά τα τραπεζάκια των πελατών προσφέροντάς τους απλόχερα μικρές ανάσες δροσιάς, οξυγόνου και ευωδιάς.
«Πόσο τυχερός είμαι», σκέφτηκε την ώρα που απολάμβανε το μοναδικό τοπίο. Πήρε βαθιά ανάσα και ξαφνικά αισθανόταν δυνατός, έτοιμος και ικανός να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες εμφανιζόντουσαν στη ζωή του.
Κάθισε μετά χαράς σε ένα τραπεζάκι μαζί με κάποιους τουρίστες που είχε γνωρίσει την προηγούμενη μέρα και χάριν στο επικοινωνιακό του χάρισμα, κατάφερε να τους αποσπάσει μια μικρή συνέντευξη σχετικά με το τουρισμό στη χώρα μας, την ώρα που απολάμβαναν όλοι μαζί, το πρωινό τους.
Αφού τους ευχαρίστησε και τους χαιρέτησε θερμά πέρασε ξανά τη φωτογραφική μηχανή στο λαιμό του και με γοργά βήματα κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
«Αρι βε ντε ρτσι Μαρία», χαιρέτησε τη κοπέλα της υποδοχής και εκείνη του ανταπέδωσε πεταρίζοντας ελαφρά τις βλεφαρίδες της.
Εντάξει, ήταν γόης και το ήξερε. Πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό!
«Τρελόπαιδο», είπε η μια καμαριέρα στην άλλη, την ώρα που τις χαιρετούσε με αστείες γκριμάτσες, κατά την έξοδό του από το ξενοδοχείο.

Αυτός ταν ο Χριστόφορος. Τρελόπαιδο και γόης! Αυτά ήταν για τους άλλους δηλαδή γιατί για τον εαυτό του ταν απλά ο Χριστόφορος, ερωτευμένος με τη «τρέλα» και τη φωτογραφική του μηχανή.
Δυο πράγματα αγαπούσε στη ζωή, την ελευθερία, που γι αυτόν συνεπαγόταν με τρελές επιλογές και τη φωτογραφία, κάτι που ευτυχώς γι αυτόν είχε καταφέρει να κάνει επάγγελμα.
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα», έλεγε και ξαναέλεγε σε όσους τον ρωτούσαν για τη δουλειά του.
Ήταν μόλις 28 χρονών και εργαζόταν για το μεγαλύτερο τουριστικό περιοδικό της χώρας μας.
Για άλλους κατόρθωμα, για άλλους σωστές επιλογές και καλές συγκυρίες.
Για εκείνον, πάθος για τη δουλειά και ταλέντο!
Όντως είχε ταλέντο! Αγαπούσε να φωτογραφίζει τα πάντα γύρω του, δίνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο ζωή. Αγαπούσε τη δουλειά του με πάθος, έδινε όλο του το είναι σε αυτό, όπου πολλές φορές το βράδυ, λόγω κούρασης, κοιμόταν με τη μηχανή, κρεμασμένη στο λαιμό του.
Η αλήθεια είναι πως από 20 χρονών δούλευε σκληρά για να καταφέρει σήμερα να απολαμβάνει το όνομά του στις λεζάντες των φωτογραφιών που κοσμούσαν τα φύλλα ενός τόσο ευρέως, γνωστού περιοδικού.
Αγαπούσε τη δουλειά του γιατί μέσα από εκείνη γινόταν δημιουργικός και ήταν συνέχεια σε επαφή με αυτό που του έδινε ζωή, τη φύση και τα ταξίδια!
Και τα δύο μπορούσε πλέον να τα απολαμβάνει τακτικά μιας και λόγω του αντικειμένου του περιοδικού που εργαζόταν, είχε τη δυνατότητα να ταξιδεύει συχνά και να αποθανατίζει μέρη και στιγμιότυπα της φύσης που καθήλωναν και μαγνήτιζαν τα βλέμματα των αναγνωστών.
Όνειρό του είναι κάποια στιγμή να καταφέρει να αποθανατίσει τη στιγμή που ξεχύνεται η λάβα από ένα ενεργό ηφαίστειο.
Είναι ριψοκίνδυνο το ξέρει αλλά δεν τον ενδιαφέρει αυτό, απλώς δεν το δοκίμασε ακόμη γιατί οι οικονομικές απαιτήσεις δεν του επιτρέπουν κάτι τέτοιο σε καμιά περίπτωση και μάλιστα τη συγκεκριμένη εποχή.
Κάποια στιγμή θα γίνει κ αυτό…. έλεγε στον εαυτό του κάθε φορά που οπτικοποιούσε τον στόχο του!

~~ Η Αγάπη Δηλώνει Παρ(ώ)ν - Κική Κωνσταντίνου
(απόσπασμα) - Εκδόσεις Λεξίτυπον
Η Αγάπη Δηλώνει Απ(ώ)ν - Κική Κωνσταντίνου
Εκδόσεις Λεξίτυπον

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΠΕΡΙ ΛΑΦΥΡΩΝ ΛΟΓΟΣ.

Ναι ναι γι' αυτά τα Λάφυρα θέλω να σας πω φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενη και θέλω να το μοιραστώ με όλον τον κόσμο. Λοιπόν για αρχή μη ξεχάσω να ευχαριστήσω ένα μπλοκ και μία σελίδα που τόσο θερμά με φιλοξένησαν. Ο ταχυδρόμος της Εύβοιας: http://eviapost.blogspot.com/2015/11/blog-post_11.html Οι συγγραφείς και τα βιβλία που αγαπάμε: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.930627550318292.1073742055.818443451536703&type=3 Λοιπόν αν και το ανέφερα και στο φατσοβιβλίο αλλά ξέρω πως κάποιοι αγαπημένοι μου απο εσάς δεν έχετε λογαριασμό εκεί ή δεν πολυασχολείστε, το μοιράζομαι και εδώ μαζί σας: Εγώ μπορεί να έκανα πριν λίγες ώρες μία ωραία, θέλω να ελπίζω, ανάρτηση στο μπλοκ μου για να υποδεχθώ το νέο μήνα (αναφερόμενη στην προηγούμενη ανάρτηση της ακροστοιχίδας), αυτός όμως φρόντισε να με υποδεχθεί με άκρως ευχάριστα νέα. Μόλις έμαθα πως στο βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου που είναι διαθέσιμο το βιβλίο μου έμεινε μόνο ένα αντίτυπο. Πότε ήταν που είχα κάνει σχετική

ΚΑΛΗ ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Εκφραστικοί φίλοι, καλημέρα. Θέλω να ευχηθώ σε όλους Καλή Τσικνοπέμπτη! Να περάσετε όμορφα, παρέα με ανθρώπους που σας δίνουν χαρά. Τη Δευτέρα ήμουν για καφέ με μία καλή φίλη και συζητούσαμε για τις γιορτινές μέρες που ακολουθούν. Πάνω στη κουβέντα μιλήσαμε για το έθιμο της Τσικνοπέμπτης και διαπιστώσαμε πως δεν ξέρουμε το λόγο που υπάρχει και από που προήρθε και γιατί. Εψαξα στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω κάτι σημαντικό. Το μόνο που βρήκα είναι κάτι που ήδη ήξερα. Εγώ όμως ήθελα να βρω την ιστορία της. Πώς δημιουργήθηκε, από ποιούς και τί μπορεί να σημαίνει. Δε μου αρκεί οτι καταναλώνουμε κρέας λόγω παράδοσης για τη νηστεία που επρόκειτε να ακολουθήσει.  Έψαξα αλλά δυστυχώς δεν βρήκα πολλά πράγματα, τό μόνο που βρήκα σχετικά με την ιστορία του εθίμου είναι αυτο:  "Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, πο