Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Σονάτα του Θήτα

Εκφραστικοί μου, καλημέρα.

Τι κάνετε; Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Ήθελα να σας γράψω εδώ και καιρό, αλλά τελικά, αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Είχα κάνει μια "φευγαλέα" σχετική ανάρτηση εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2024/04/blog-post_87.html αλλά είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας πολύ περισσότερα. 

 

Ελάτε μαζί μου, να γνωρίσουμε τούτη τη Σονάτα...



«Η Σονάτα του θήτα», είναι ένα ιδιαίτερο και σκοτεινό βιβλίο ως προς την εσωτερικότητα που τρέφει και αναπτύσσει.

Ξεκίνησε να δημιουργείται την περίοδο της καραντίνας και ολοκληρώθηκε, αρχές του έτους 2024.

Στόχο έχει να ταξιδέψει τους αναγνώστες στην κοινωνία και στον έσω εαυτό, με απώτερο σκοπό να συναντήσουν και να αφουγκραστούν, με ειλικρίνεια και συμπόνια, την ψυχή τους.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτελείται από τρεις ενότητες.

Στην πρώτη ενότητα, συναντά κανείς, ένα ποιητικό ημερολόγιο μονολόγων. Εδώ οι μονόλογοι δεν έχουν τίτλο, φέρουν μιας μορφής αρίθμηση: 1η μέρα, 2η μέρα, 3η μέρα και ούτω κάθε εξής. Δεν έχει σημασία ο τόπος, ο χρόνος, ο ήρωας. Δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν μόνο γεγονότα. Πολλές φορές δεν μιλάει πρόσωπο, μιλάει ένα αντικείμενο, ένα συναίσθημα, ένα φυτό, μιλάει η ενέργεια και η αύρα. Μιλάνε οι μέρες, που γεννιούνται από την ψυχή και χάνονται…

Στην δεύτερη ενότητα, μπορεί ο αναγνώστης να έρθει σε επαφή με μικρά έως πολύ μικρά σε έκταση ποιήματα, όπου στόχος τους είναι να μιλήσουν στη ψυχή των ανθρώπων με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Έναν τρόπο σχεδόν ευλαβικό. Τα χαρακτήρισα «θραύσματα ποιημάτων», γιατί ενώ κομματιάζουν τη ψυχή,  παράλληλα την αγκαλιάζουν, την ημερεύουν, τη  γιατρεύουν…

Στην τρίτη και τελευταία ενότητα, συναντάμε τον θεατρικό μονόλογο «Η Σονάτα του Θήτα», από τον οποίο και πήρε τον τίτλο του το εν λόγω βιβλίο, όπου η πρωταγωνίστρια – εκτεθειμένη στους θορύβους και αναζητώντας παράλληλα το φεγγάρι της – αρνείται να παραδοθεί στον θάνατο, στους φόβους, στα μύχια όνειρά της.

Συναντάμε μία μοναχική ηρωίδα, μία δραματική θα έλεγα περσόνα, όπου τον τελευταίο καιρό, πάνω από το κεφάλι της, στο δώμα όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, έχει εγκατασταθεί ο θόρυβος και όλη αυτή του η ταλαιπωρία. Γνωρίζει και έχει αποδεχτεί πλήρως την ύπαρξη του θορύβου και κατά συνέπεια του θανάτου, όμως αρνείται πεισματικά να του παραδοθεί, επειδή εκείνο το βράδυ δεν υπάρχει φεγγάρι. Και κάπως έτσι ξεκινά μια διαμάχη, ένα παιχνίδισμα, ένα κυνηγητό για να ’ρθει, αν θα ’ρθει, η συμφιλίωση.

Θέλω να σας πω πως ο θεατρικός αυτός μονόλογος, είναι εμπνευσμένος και επηρεασμένος, από την αγαπημένη μου «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» του σπουδαίου και αείμνηστου, Γιάννη Ρίτσου, η οποία με μάγεψε και με μαγεύει…

«Η Σονάτα του Θήτα», λοιπόν, είναι ένα βιβλίο με προσωπικότητα όπου μέσω της ελευθερίας του πνεύματός του, με την ανθρώπινη ευαισθησία του και την ευρύτητα των συλλήψεών του πλάθει τη δική του ιστορία.

 

Πως την εμπνεύστηκα, λοιπόν...

(αντιγράφω από το οπισθόφυλλο που είναι και εξομολόγηση, παράλληλα)

 

Μια μέρα από εκείνες τις δύσκολες, τις μελαγχολικές,
κράτησα στην παλάμη μου τη λέξη «θάνατος» και θέλησα να «παίξω».
«Θα τη γυρίσω ανάποδα», σκέφτηκα, «θα κάνω και έναν αναγραμματισμό».
Έτσι λοιπόν, δημιουργήθηκε μια πολύ όμορφη λέξη.
Η λέξη «Σονάτα».
Μα πρόσεξε, στο τέλος περίσσευε ένα γράμμα.
Το γράμμα «θήτα».
Η λέξη «Σονάτα» όμως, ήρθε και αγκάλιασε το γράμμα «Θήτα».
Και στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο τίτλος:
«Η Σονάτα του Θήτα» ή αλλιώς «Η Σονάτα του Θανάτου».
Και τότε, «Η Γυναίκα με τα Μαύρα»,
που σαν σκιά διωγμένη στο φως με παρακολουθούσε χρόνια τώρα,
με πλησίασε και αγγίζοντας σπλαχνικά τους ώμους μου
ψιθύρισε στοργικά στο «είναι» μου:
 
Τους καταδικάζω…
 
Να βλέπουν το φεγγάρι και να μην υπάρχει φεγγάρι.
Να υπάρχει φεγγάρι και να μην μπορούν να το δουν.
 
 ~~~~~~~~~
 
Το΄ύτο το πόνημα, ξεκίνησε να δημιουργείται πριν ακόμη εκδοθεί το βιβλίο "Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω",  που ήταν το τελευταίο μέρος της Τριλογίας Αγάπης που δημιούργησα και μοιράστηκα μαζί σας, το οποίο σε δύσκολη περίοδο και χωρίς  παρουσίαση εξάντλησε δύο επανεκδόσεις και θερμά σας ευχαριστώ (έχω υπό σκέψη να του κάνω μια παρουσίαση ΄όπως του αξίζει).

Παρότι είμαι ένα άτομο αστείρευτο από ιδέες και εκφράσεις, τούτο το βιβλίο ενώ ετοιμαζόταν από πάντα, ήταν λες και ποτέ δεν ήταν έτοιμο, οπότε τι μου έμελε να κάνω; Το υπάκουσα και όταν ήρθε η στιγμή, εκείνο επέλεξε και γεννήθηκε με τη μορφή που ήθελε.
 
Πέρασαν τρεισήμισι χρόνια από την τελευταία μου έκδοση και μέσα σε αυτά τα χρόνια έγιναν τόσα πολλά, όμως ο χρόνος είναι τόσο ρευστός και αβέβαιος, που όλα συνεχίζουν να κυλάνε σαν νερό καθαρό και πόσιμο.
 
Και αυτή τη φορά, γεύτηκα το νεράκι αυτό και δεν ξέρω ποιον να πρωτοευχαριστήσω. 
Αυτό το πόνημα, μου χάρισε την θεατρική παράσταση/παρουσίαση, που τόσο ονειρευόμουν, χρόνια τώρα.
Σίγουρα έχετε δει υλικό στα social αλλά πιστέψτε με ήταν ασύγκριτη και μαγική εκείνη η στιγμή.
Η γραφή μου, ένιωθα πάντα, πως ήταν αμιγώς θεατρική και με τους κατάλληλους ανθρώπους, το είδα μπροστά μου να γίνεται πράξη.
Είχα ξαναζήσει αντίστοιχες θεατρικές στιγμές στο παρελθόν, τις οποίες πάντα θα ευγνωμονώ και θα κρατώ στην καρδιά μου αλλά αυτή, που την είχα τόσο ανάγκη, με κατέκτησε θα έλεγα.

Θα κάνω ξεχωριστή δημοσίευση στα της παρουσίασης, μιας και τώρα θέλω να μείνουμε αποκλειστικά στο βιβλίο της Σονάτας, επιτρέψτε μου μόνο να σας πω να κυνηγάτε τα όνειρά σας. Να μη σας νοιάζει τι θα πουν ή τι κάνουν οι άλλοι, να μη φοβάστε να ακολουθείτε την ψυχή σας, να παλεύετε για τα όνειρά σας, να εκφράζετε τα θέλω και τις απόψεις. 

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην πόλη που κατοικώ τα τελευταία χρόνια της ζωής μου, την Χαλκίδα, που αγκάλιασε το βιβλίο και εξάντλησε την πρώτη εκτύπωση σε τόσο σ΄ύντομο χρονικό διάστημα.

Ευχαριστώ επίσης τους φίλους, που με στηρίζουν χρόνια τώρα, που ήταν δίπλα μου, στυλοβάτες και αυτή τη φορά.

Τέλη Καλοκαιριού, όπως όλα δείχνουν, θα έχω στα χέρια μου τη δεύτερη επανεκτύπωση του βιβλίου, οπ΄ότε αν κάποιος από εσάς θέλει να το αποκτήσει, με ειδική αφιέρωση, δεν έχει παρά να επικοινωνήσει μαζί μου είτε στο facebook είτε στο mail μου kikh_k@hotmail.com και να το ζητήσει. Θα κρατήσω τα στοιχεία σας και θα επικοινωνήσω για την αποστολή του.

Σας ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου για τη διαδρομή, την αγάπη, την ελπίδα και το όνειρο.

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα! 
Σας φιλώ!
 
 
 

Σχόλια

  1. Ενα μεγάλο μπράβο για όλες αυτές τις δημιουργίες σου Κική μου και για τις επιτυχίες τους!
    Είσαι ένα άτομο με ατελείωτη έμπνευση και πολύ χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν και σένα που προβάλουν την τέχνη σε όποια μορφή της όπως ένα βιβλίο ή ένα θεατρικό!
    Τα συγχαρητήρια μου να είσαι πάντα καλά και πολλές επιτυχίες σου εύχομαι σε ότι κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλοτάξιδο Κική μου. Εύχομαι τα όνειρά σου να σε ταξιδεύουν ψηλά. Θα τα πούμε μετά τις διακοπές για τη Σονάτα σου. Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι πολύ ιδιαίτερα τα έργα σου Κική μου και έχουν μια αναγνωρίσιμη ταυτότητα πλέον. Καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο!! ✨

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.

Καλημέρα και καλό μήνα! Εύχομαι ολόψυχα αυτός ο μήνας και όχι μόνο αυτός φυσικά, να έχει χαρμόσυνες ειδήσεις για όλους μας. Και επειδη σήμερα είναι η αρχή ενός νέου η μήνα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας και γιατί όχι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας καποια αποσπάσματα από ένα δοκίμιο που έγραψα μόλις αλλα για διάφορους λόγους δε θα το αναρτήσω ακόμη ολοκληρωμένο. " Η ψυχή των ανθρώπων φαντάζει στο νου μου ως ένα μικρό (εξωτερικά) θησαυροφυλάκιο. Η καρδιά είναι το κουτί του θησαυρού, το μυαλό είναι το λουκέτο του και τέλος τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων είναι τί άλλο; Μα φυσικά το περιεχόμενο του θησαυρού! Ο ίδιος ο θησαυρός αν θέλετε." " Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προσφέρει και εμείς νομίζουμε πως υπάρχουμε για να λάβουμε. Ναι να λάβουμε, μόνο όταν μάθουμε να προσφέρουμε. Και προσφορά δεν είναι «δίνω» ότι υλικό αγαθό μου περισσεύει, είναι μαθαίνω να μάχομαι, να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να βοηθάω τον συνάνθρωπό μου. "

Ιστορίες ραδιοφώνου: Ένα ναυάγιο που μύριζε αλάτι

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλα οξύμωρα γίνονται.   Γιατί ο ρεαλισμός γεννά