Πανσέληνη

 

Τη γυναίκα αυτή,

την ονομάζουν Πανσέληνη.

 

Ένα μπλε φεγγάρι τα μάτια της,

μία πλήρη, φωτεινή, κυκλική διαμάχη

η ψυχή της.

 

Μέσα της, όλα, 

φαντάζουν παράταιρα

και στο μυαλό της

επικρατεί μια θολή μνήμη

και μια θαλπωρή.

 

Μια θαλπωρή που στάζει ανάγκη:

Ανάγκη εξέλιξης.

 

Λένε,

πως το Φεγγάρι και ο Ήλιος συνδυάζονται

για να δημιουργήσουν τις παλίρροιες

στους ωκεανούς της Γης

 

όμως οι παλίρροιες

δεν ξεπλένουν τα λάθη των Ανθρώπων.

Βουνά γίνονται,

κάμπους λαχταρούνε.

 

Πεδιάδες, μυστικά περάσματα

αναζητούν οι πεταλούδες

μα χάνονται

σαν λύκοι - έρμαια,

σε ένα πληγωμένο σφαγείο.

 

Κάποια βράδια,

μια ασημένια φεγγαρόσκονη

την ακολουθεί

και χαράζει ένα δρόμο 

για την καρδιά της.

Λίγοι,

μόνο λίγοι, 

ελάχιστοι

μπορούν να διακρίνουν την μορφή της

να αγγίξουν τα μαλλιά της

να ακούσουν την μελωδία του κορμιού της

να φιλήσουν ένα όνειρο στα μάτια της

Χορεύει στη ζωή

χορεύει και στον θάνατο.

 

Λίγοι, 

οι λησμονημένοι, 

κατοικούν  στη Χώρα του Αύριο.

Ηγείται,

η γυναίκα αυτή,

ηγείται.

 

Την ακολουθεί η ουτοπία

και η αυταπάτη.

 

Μένει

και περιπλέκει

και ανυπομονεί.

 

Ένα αύριο συνθέτει,

με γηραιά δάχτυλα

διδάσκει τη ζωή

 

ως μια ακολουθία

και ως μια διαδρομή.

 

Διαδρομή,

αδιαπραγμάτευτη.

 

Μα μένει

και περιπλέκει

και ανυπομονεί

 

Τη γυναίκα αυτή,

την ονομάζουν Πανσέληνη.

 

~~ Πανσέληνη - Κική Κωνσταντίνου