Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πανσέληνη

 


Τη γυναίκα αυτή,

την ονομάζουν Πανσέληνη.

 

Ένα μπλε φεγγάρι τα μάτια της,

μία πλήρη, φωτεινή, κυκλική διαμάχη

η ψυχή της.

 

Μέσα της, όλα, 

φαντάζουν παράταιρα

και στο μυαλό της

επικρατεί μια θολή μνήμη

και μια θαλπωρή.

 

Μια θαλπωρή που στάζει ανάγκη:

Ανάγκη εξέλιξης.

 

Λένε,

πως το Φεγγάρι και ο Ήλιος συνδυάζονται

για να δημιουργήσουν τις παλίρροιες

στους ωκεανούς της Γης

 

όμως οι παλίρροιες

δεν ξεπλένουν τα λάθη των Ανθρώπων.

Βουνά γίνονται,

κάμπους λαχταρούνε.

 

Πεδιάδες, μυστικά περάσματα

αναζητούν οι πεταλούδες

μα χάνονται

σαν λύκοι - έρμαια,

σε ένα πληγωμένο σφαγείο.

 

Κάποια βράδια,

μια ασημένια φεγγαρόσκονη

την ακολουθεί

και χαράζει ένα δρόμο 

για την καρδιά της.


Λίγοι,

μόνο λίγοι, 

ελάχιστοι

μπορούν να διακρίνουν την μορφή της

να αγγίξουν τα μαλλιά της

να ακούσουν την μελωδία του κορμιού της

να φιλήσουν ένα όνειρο στα μάτια της


Χορεύει στη ζωή

χορεύει και στον θάνατο.

 

Λίγοι, 

οι λησμονημένοι, 

κατοικούν  στη Χώρα του Αύριο.


Ηγείται,

η γυναίκα αυτή,

ηγείται.

 

Την ακολουθεί η ουτοπία

και η αυταπάτη.

 

Μένει

και περιπλέκει

και ανυπομονεί.

 

Ένα αύριο συνθέτει,

με γηραιά δάχτυλα

διδάσκει τη ζωή

 

ως μια ακολουθία

και ως μια διαδρομή.

 

Διαδρομή,

αδιαπραγμάτευτη.

 

Μα μένει

και περιπλέκει

και ανυπομονεί

 

Τη γυναίκα αυτή,

την ονομάζουν Πανσέληνη.

 

~~ Πανσέληνη - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Πόσο μού άρεσε! Σαν θέμα, σαν εικόνα, σαν συναισθήματα. Κική μου, πάλι γαληνεύεις την καρδιά μας, καλή μου φίλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.

Καλημέρα και καλό μήνα! Εύχομαι ολόψυχα αυτός ο μήνας και όχι μόνο αυτός φυσικά, να έχει χαρμόσυνες ειδήσεις για όλους μας. Και επειδη σήμερα είναι η αρχή ενός νέου η μήνα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας και γιατί όχι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας καποια αποσπάσματα από ένα δοκίμιο που έγραψα μόλις αλλα για διάφορους λόγους δε θα το αναρτήσω ακόμη ολοκληρωμένο. " Η ψυχή των ανθρώπων φαντάζει στο νου μου ως ένα μικρό (εξωτερικά) θησαυροφυλάκιο. Η καρδιά είναι το κουτί του θησαυρού, το μυαλό είναι το λουκέτο του και τέλος τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων είναι τί άλλο; Μα φυσικά το περιεχόμενο του θησαυρού! Ο ίδιος ο θησαυρός αν θέλετε." " Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προσφέρει και εμείς νομίζουμε πως υπάρχουμε για να λάβουμε. Ναι να λάβουμε, μόνο όταν μάθουμε να προσφέρουμε. Και προσφορά δεν είναι «δίνω» ότι υλικό αγαθό μου περισσεύει, είναι μαθαίνω να μάχομαι, να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να βοηθάω τον συνάνθρωπό μου. "

Ιστορίες ραδιοφώνου: Ένα ναυάγιο που μύριζε αλάτι

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλα οξύμωρα γίνονται.   Γιατί ο ρεαλισμός γεννά