Ο Χορός της Μαριονέτας

 

Μου έδωσες ως αγαθό τη σιωπή – ώσπου
έσπασα.
Είδα τον κόσμο μέσα από δυο γυάλινα μάτια.
Και εσύ, που με έρανες με ανάγκη, με βοήθησες ν’ ανακαλύψω πως η σιωπή αγκαλιάζει το σύμπαν.
Πως οι άνθρωποι έχουν μια ξύλινη γλώσσα.
Πως τα κόκκαλά μου είναι ρινίσματα λέξεων
που δεν άνθισαν ακόμα.
Είσαι εσύ, ο ίδιος άνθρωπος, που σαν καλοκουρδισμένο ρολόι μου δίδαξες τη διαφυγή.
Είσαι εσύ, που μου έδειξες αλήθεια,
που κράτησες στην παλάμη σου ένα αστέρι φωτός
και το κάρφωσες στα μαλλιά μου σαν στέμμα,
μα όμως πονούσα,
πονούσα, κι εσύ ενώ το έβλεπες
δεν το δεχόσουν.

Τα ξύλινα χέρια σου μου έδειξαν
πως η σιωπή δεν γυρεύει το αύριο.
Το αύριο δεν συναντά τη στιγμή.
Η στιγμή δεν αντέχει την αιωνιότητα.
Η αιωνιότητα δεν ζητεί την αλήθεια.
Η αλήθεια δεν είναι προσόν τον ερωτευμένων.
Οι ερωτευμένοι δεν φαντάζουν τρελοί.
Οι τρελοί δεν κρατούν ξύλο στα χέρια τους.
Τα χέρια δεν είναι απαραίτητα ένα όργανο των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο χώμα.
Στο χώμα γεννάται εκ νέου η ζωή.
Και τα δέντρα παράγουν ξύλο.
Και το ξύλο είμαστε εμείς.
Και εμείς είμαστε μαριονέτες
μα οι μαριονέτες έχουν αισθήματα.
Κι εγώ σε κοιτώ και νιώθω αγάπη
και η αγάπη με ελευθερώνει,
με κάνει παιδί.

Η αγαλμάτινη παρουσία σου μ’ έμαθε
πως στ’ αστέρια κατοικεί η φθορά.
Άκουσα τη ψυχή σου να πάλλεται
και αισθάνθηκα σαν ένα γλαροπούλι
που αναζητά τροφή στον ωκεανό.
Φαντάστηκα τα μάτια σου να με λούζουν
και τα δάχτυλά σου να πλέκουν πεταλούδες στο σώμα μου
και τότε η ψυχή μου αναπτερώθηκε
σαν παγώνι που γνωρίζει την ομορφιά του
και ζητά θαλπωρή.

Κι είναι αυτό που νιώθω δυνατότερο
και δεν μπορώ - με όσα γράφω - να περιγράψω
και όλα δείχνουν αλληγορικά και αντικρουόμενα
μα η ελπίδα χαράζει το δικό της μονοπάτι
για τους ανθρώπους που επέλεξαν
στη Γη να ανθοφορήσουν.

Κι όταν πλάθω «στίχους» γεννιούνται οι κόσμοι μου
και μέσα σε αυτούς
τα φεγγάρια γιατρεύουν τους ανθρώπους
και οι μανάδες φροντίζουν τα παιδιά που δεν αγάπησαν,
που δεν θέλησαν,
που έδιωξαν από κοντά τους.

Κι όταν σε κοιτώ, ερωτεύομαι.
Κι όταν ερωτεύομαι είμαι δυστυχισμένη.
Κι όταν δυστυχώ, γράφω στίχους.
Κι όταν γράφω στίχους, πλανώμαι
και μέσα στην πλάνη ξεσπώ.
Και όταν ξεσπώ, γυρεύω τη σιωπή
και όταν η σιωπή με αγκαλιάσει
αφήνομαι
και νιώθω πως ο κόσμος με
παιδεύει.

Όλα ένας χορός.
Ένας χορός αλλότριος, αλληγορικός.
Ένας χορός ουτοπίας και αυταπάτης.

Μια κίνηση
και μια υποταγή.
Όμως εσύ,
πάλι εσύ.
Μια μαριονέτα,
ένα κλουβί,
το νήμα.
Η ελευθερία και
η ανάγκη μου.

~~ Ο Χορός της Μαριονέτας – Κική Κωνσταντίνου