Η νοσταλγία είναι ο τρόπος που η ψυχή μας συνεχίζει να γράφει, ακόμη κι όταν εμείς δεν κρατάμε πια μολύβι.

 

 

Υπάρχουν μέρες που δεν χρειάζεται να μιλήσεις για να ειπωθούν όλα. Η σιωπή κουβαλάει μέσα της μνήμες που ποτέ δεν γράφτηκαν, μα υπάρχουν, όπως οι λίμνες που δεν θυμούνται και δεν ξεχνούν. Κάποια αντικείμενα στο σπίτι —ένα ψυγείο που δεν βουίζει, μια σελίδα που ήπιε τα γράμματα, οι κουρτίνες της γιαγιάς που χορεύουν χωρίς αέρα— έχουν τον δικό τους τρόπο να ψιθυρίζουν όσα δεν τολμάμε να πούμε.

Είναι παράξενο πόσο εύκολα οι λεπτομέρειες γίνονται αιωνιότητα. Μια μυρωδιά από πεύκο, λίγη λάσπη κολλημένη στο παπούτσι, ένα παιδικό φως που επιμένει να μη σβήνει· όλα αυτά είναι τα μικρά θαύματα που κουβαλάμε μέσα μας. Όχι γιατί τα καταγράψαμε, αλλά γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να μας εγκαταλείψουν.

Η γραφή δεν είναι πάντα λέξεις στο χαρτί. Μερικές φορές είναι το βλέμμα που στέκεται λίγο παραπάνω σε μια σκιά, το χέρι που ακουμπάει ένα ποτήρι νερό, η παύση ανάμεσα σε δύο ανάσες. Είναι εκεί που ο κόσμος σταματά για λίγο, για να μας θυμίσει ότι υπήρξαμε παιδιά, ότι αγαπήσαμε, ότι μείναμε σιωπηλοί μπροστά σε πράγματα που δεν μπορούσαν να χωρέσουν σε προτάσεις.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή βρίσκουμε το πιο δυνατό φως. Το φως που δεν θέλουμε να σβήσει, γιατί είναι η μόνη απόδειξη ότι όλα όσα χάθηκαν, στην πραγματικότητα, μένουν.

Η νοσταλγία είναι ο τρόπος που η ψυχή μας συνεχίζει να γράφει, ακόμη κι όταν εμείς δεν κρατάμε πια μολύβι.

Κική Κωνσταντίνου

 

 

Σ’ ακολουθώ στο σκοτάδι γιατί εκεί, μέσα στη σιωπή και στην απαλότητα της νύχτας, όλα μοιάζουν πιο αληθινά. Το φως με τρομάζει∙ αποκαλύπτει πληγές, ξεσκεπάζει φόβους και φωτίζει αλήθειες που δεν αντέχω να αντικρίσω. Στο σκοτάδι, όμως, υπάρχει μια γαλήνη παράξενη, μια σιγουριά πως τίποτα δεν με κρίνει, τίποτα δεν με αναγκάζει να σταθώ γυμνή μπροστά στον κόσμο. Σ’ ακολουθώ γιατί μέσα από τα βήματά σου μαθαίνω να βρίσκω θάρρος εκεί που η ψυχή μου τρέμει, κι αν φοβάμαι το φως, δεν είναι επειδή μισώ τη λάμψη του, αλλά επειδή ξέρω πως καμιά λάμψη δεν μπορεί να κρύψει τις σκιές που κουβαλάμε μέσα μας. Το σκοτάδι γίνεται τότε αγκαλιά, καταφύγιο, χώρος όπου ο φόβος συναντά την ελπίδα κι η αδυναμία μετατρέπεται σε δύναμη. Και καθώς περπατώ πίσω σου, ανακαλύπτω πως ίσως τελικά το σκοτάδι δεν είναι εχθρός, αλλά ένας δρόμος που μας μαθαίνει να αντέχουμε μέχρι να βρούμε το φως που δεν μας πληγώνει.

Κική Κωνσταντίνου

Η σιωπή δεν έρχεται όταν σταματά ο ήχος· η σιωπή είναι ένα σύμπαν που υπάρχει παράλληλα με τον θόρυβο. Είναι η γραμμή ανάμεσα σε δύο αναπνοές, η κρυφή χορδή που δονείται μέσα μας χωρίς να ακούγεται. Όταν μιλάμε για σιωπή, συνήθως εννοούμε απουσία φωνής· στην πραγματικότητα, η σιωπή έχει φωνές, μορφές, μνήμες. Μιλάει μέσα από κενά, μέσα από την ακαμψία του χρόνου, μέσα από τα βλέμματα που δεν τολμούν να εκφραστούν. Κάθε στιγμή σιωπής είναι μια μικρή επανάσταση: δεν λέει «μην κάνεις θόρυβο», λέει «παρατήρησε». Μας υποχρεώνει να δούμε τον εαυτό μας χωρίς τις λέξεις που τον περιβάλλουν, χωρίς τις μάσκες που φοράμε. Κάποιοι τη φοβούνται, γιατί η σιωπή είναι καθρέφτης· δείχνει όχι αυτό που θέλουμε να είμαστε, αλλά αυτό που πραγματικά είμαστε. Άλλοι τη λατρεύουν, γιατί μέσα της γεννιέται η δημιουργία, η καθαρή σκέψη, η ουσία που δεν χωράει σε φράσεις. Η σιωπή δεν είναι παθητική· είναι δυναμική, ασταμάτητη, σαν ποτάμι που κυλά μέσα μας, αόρατο αλλά αδύνατο να το αγνοήσεις. Και όταν επιτέλους την αφήσουμε να μιλήσει, καταλαβαίνουμε πως δεν χρειάζεται να φωνάζουμε για να υπάρχουμε. Αρκεί να ακούμε.

Κική Κωνσταντίνου