Εντός

 

Εντός
(ποίηση σαν πάχνη)

οι λίμνες
(σαν σκιά που στάζει)
δεν έχουν μνήμη.
δεν ξεχνούν
επειδή
ποτέ δεν θυμήθηκαν.
σε κοιτάζουν
χωρίς να κυματίζουν,
χωρίς να σε προσμένουν.
η θάλασσα φωνάζει
αλλά η λίμνη
ονειρεύεται
ότι είσαι ακόμη παιδί.
μυρίζει πεύκο,
λάσπη,
σχεδόν θλίψη.
ένα φύλλο
που δεν βούλιαξε ποτέ
μένει εκεί.
κι εσύ
καθισμένος δίπλα,
χωρίς ρολόι,
χωρίς “γιατί”.

οι κουρτίνες
παλιάς γιαγιάς
με λουλούδια που μαράθηκαν
αναστενάζουν στο φως του απογεύματος,
σαν να θυμούνται εσένα,
σαν να θυμούνται εμένα.
δεν φυσάει
κι όμως χορεύουν,
προτού η σιωπή
μαζέψει το φως
και το σβήσει απαλά.

σήμερα δεν άναψε το ψυγείο.
σιωπή.
ούτε ο γνώριμος βόμβος
της καθημερινότητας.
κάθισα στην καρέκλα
δίχως σκιά
παρατηρώντας την παύση
να μεγαλώνει,
σαν παιδί που δεν ήθελα
να αφήσω ποτέ.

η σελίδα
είναι λευκή.
όχι γιατί δεν έγραψα,
αλλά γιατί δεν άντεξε.
την άφησα δίπλα στο ποτήρι με νερό.
ήπιε τα γράμματα,
έβρεξε τη σιωπή.
τώρα μυρίζει σύννεφο
και θυμάται τις λίμνες,
τα φύλλα,
τα χέρια που καθόταν δίπλα.

εντός μου
κάποιος ψιθυρίζει
σαν αέρας
που δεν θέλει να ξεσπάσει.
δεν θυμάμαι ποιος είναι,
ούτε πότε μπήκε.
μόνο
πως έμεινε.
και κάθε τόσο
του στρώνω το κρεβάτι
με σκέψεις
που μυρίζουν πεύκο, λάσπη, σιωπή
και λίγο παιδικό φως
που δεν θέλω να σβήσει.

 

Κική Κωνσταντίνου