Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"ΑΙΩΝΙΟ" ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑ


  Αν η ζωή ήταν χρωμα, τι χρώμα θα ήτανε;





Άραγε θα ήτανε μονόχρωμη;

Σχόλια

  1. πιστεύω πως η ζωή δεν έχει ένα μόνο χρώμα. κάθε φορά εναλλάσσεται από τα πιο σκούρα έως τα πιο φωτεινά...

    φιλιά μικρούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γαλαζιο της θαλασσας και του ουρανου!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ είμαι σίγουρη πως θα είχε πολλά χρώματα!!
    Ανάλογα με την περίσταση θα διάλεγε...
    Φιλάκια κοριτσάκι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. θα συμφωνήσω απόλυτα και εγώ με την βίκυ!
    καλό απόγευμα εκφράσου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κάτι σαν το ουράνιο τόξο θα'λεγα εναλλάσσεται κάθε στιγμή και όλη μαζί αποτελεί το λευκό!

    Φιλιά θαλασσινά για καλό ΠΣΚ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το χω σκεφτει κ γω αυτο ζουζου μου αλλα λειπουν απο εκει καποια σκουρα χρωματάκια. καλυτερα βεβαια η ζωη να ειναι παντα φωτεινη σαν το ουρανιο τοξο! δεν το συζητω! χιχιχιχι

      Διαγραφή
  6. Ρώτησε έναν εκ γενετής τυφλό!
    Μια φορά ένας τυφλός μου είπε το εξής όταν τον ρώτησα πως φαντάζεται τα χρώματα: Το χρώμα ανήκει στην επιφάνεια των πραγμάτων. Κοίτα πιο μέσα από την επιφάνεια.
    Δεν ξέρω αν αυτό σου δίνει απάντηση στο ερώτημά σου αλλά με έκανε να σκεφτώ παρά πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. για να ειμαι ειλικρινης και εμενα με εβαλε ο σχολιασμος σου να σκεφτω.

      αδιαμφησβητητα η απαντηση του κυριου που ανεφερες ειναι (δε βρισκω και τη καταλληλη λεξη αυτη τη στιγμη) αλλα θεωρω πως ειναι πολυ ιδιαιτερη (με τη καλη εννοια φυσικα) και βαζει το μυαλο πολλων ανθρωπων σε εγρηγορση.

      δεν εχει τυχει να γνωριζω τοσο καλα καποιον τυφλο για να μπορεσω να τον ρωτησω κατι τετοιο αλλα και να γνωριζα δε ξερω αν θα ειχα τη δυναμη να το κανω. ετσι αισθανομαι αυτη τη στιγμη τουλαχιστον.

      νομιζω πως η απαντηση στο δικο μου ερωτημα ειναι πως η ζωη ειναι πολυχρωμη. αναλογα με τα σταδια που καλειτε καποιος να ζησει και να αντιμετωπισει στη ζωη του καθε φορα.

      αν ηταν στο χερι μου ομως θα προτιμουσα η ζωη να ηταν μονοχρωμη και μαλιστα λευκη. γεματη αθωοτητα, καλοσυνη και ευωδία (συνδυάζοντας το λευκό στο μυαλό μου με ενα λευκό τριαντάφυλλο).

      καλη σου μερα φιλε μου!

      Διαγραφή
    2. Εμείς που γνωρίζουμε τα χρώματα, θα συμβολίσουμε οτιδήποτε με κάποιο χρώμα. Κάποιος που δεν ξέρει τι είναι χρώμα θα συμβολίσει χωρίς αυτό.
      Θα προτιμούσα πάντως στην ερώτησή σου αντί για χρώμα να ήταν μελωδία! (Εκ γενετής κωφούς δεν έχω γνωρίσει) Ή άρωμα! Ή και τα τρία μαζί!

      Διαγραφή
    3. Moυ αρεσε πολυ η δευτερη παραγραφός σου. Ιδιαίτερη θα έλεγα. Εξάλλου η ζωή μπορεί να παρομοιαστεί με οτιδήποτε θελήσει ένας ανθρώπινος νους, έτσι δεν είναι; Απλά το χρώμα ειναι αυτό που έτυχε να έρθει πρώτο στο δικό μου μυαλό, ίσως γιατί με αυτό έχω μαθει να συνδυάζω και κατα καιρούς τη ψυχολογία μου.

      Το τραγούδι που έχω βάλει να συνοδέψει την ανάρτηση αυτή, αν το προσέξεις στην αρχή όταν ξεκινάει ο ηθοποιός γιατί είχε γραφτεί πριν χρόνια για ένα σήριαλ, ξεκινάει με το παραπάνω ερώτημα. γι αυτό και το συνόδεψα με αυτό το τρόπο.

      τη καλημέρα μου! :)

      Διαγραφή
  7. Γκρι.
    Θα ήταν γκρι.
    Αυτή την περίοδο, τουλάχιστον.
    Αν με ξαναρωτήσεις στο μέλλον μπορεί να σου πω άλλο χρώμα.
    Αλλά αυτό τον καιρό είναι γκρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχ καλη μου Αθηνα κατι σε προβληματιζει σωστα; ευχομαι να περασει και μαλιστα γρηγορα!

      και μη ξεχνας πως το γκρι εχει κι αυτο ως βαση το λευκο!

      θα βγει στην επιφάνεια! κοντεύει! χιχιχι

      φιλακια πολλα!

      Διαγραφή
  8. Λογικά είναι πολλά πολλά χρώματα και αποχρώσεις , αλλά πιστεύω πως υπάρχουν και άνθρωποι που ζουν μέσα στο μαύρο και τις δικές του αποχρώσεις( εκ γεννετής απαισιόδοξοι), πως υπάρχουν άλλοι που ζουν αποκλειστικά στα χαρούμενα κίτρινοκοκκινοπορτοκαλιά(στον κόσμο τους κοινώς) οπότε...
    διάλεξε και πάρε!! χαχαχα
    Εγώ τα θέλω όλα, γιατί ξέρω πως ακόμα και στο μαύρο να είμαι θα ξαναβγω στο γαλάζιο του ουρανού :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ωραια η απαντηση σου λεβινα μου! συμφωνω μαζι σου! ολα χρειαζονται για την αναδυση μας στο χρωμα του ουρανου! :)

      φιλακια πολλα!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...