ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ

Είναι η αφιέρωση, 
της Αγάπης που Δήλωσε Παρών.

Είναι οι εγκάρδιες ευχαριστίες, 
της Aγάπης που Δήλωσε Παρών.

Παρών και όχι Παρούσα...

Εδώ για να παρακολουθήσεις το τρειλερ του βιβλίου:  
https://www.youtube.com/watch?v=noFLpsDjz0w


Λέω στον Πρόεδρό μας: "Αυτή τη φορά Κυριακή, κύριε Μπαϊρακτάρη" 
"Μα Κυριακή δεν είσαι", μου λέει.

Και όχι μόνο, σκέφτηκα.
Να θυμάστε, το υπόβαθρο...

στο μέλλον, θα κατανοήσετε.

Είναι η Αγάπη,
που Δήλωσε Παρών...

αυτήν τη φορά, δήλωσε Παρών, 

την επόμενη όμως;

Η αλήθεια είναι πως φωτογραφία των βιβλίων με φόντο τζάκι, ξύλα και φωτιά δεν είχα και τώρα που πλέον έχω, καταλαβαίνω πόσο μα πόσο πολύ την ήθελα κι ας μην είχα σκεφτεί να την φωτογραφίσω.
Είναι η γλυκιά θαλπωρή που με ζυγώνει....
Είναι που "ότι αγαπάς. ...δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα. ..."!!
Είναι που προέρχεται από την αγαπημένη μου Μενη Σειριδου και την πόλη της Θεσσαλονίκης που πρόσφατα επισκέφτηκα κι απέκτησα ανθρώπους, εμπειρίες, στιγμές.
Ευχαριστώ αγαπημένη μου, για όλα σε ευχαριστώ!

Πάντα δίπλα, πάντα κοντά σου!

Να σας πω πως την Μένη την γνώρισα από κοντά στην πρόσφατη βιβλιοπαρουσίαση που κάναμε στην Θεσσαλονίκη, από το 2015 όμως είναι κοντά μου, δίπλα στα όποια βήματά μου, εκεί, να με στηρίξει με όσα μέσα διαθέτει και μπορεί.

Αυτό που με ένωσε κατά κάποιον τρόπο με την Μένη, από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε ήταν όταν στο μήνυμά της το σχετικό για να πάρει το βιβλίο μου, μου έγραψε πως είχε δει ένα απόσπασμα από το "Παγκάκι Reserve" που είχα ανεβάσει τότε στο φεισμπουκ και αμέσως ένιωσε πως αυτό ήταν δικό της, είχε δικά της κομμάτια μέσα κι αυτό γιατί κάπου συγκεκριμένα υπάρχει ένα δικό της παγκάκι,  στο οποίο καταφεύγει, σκέφτεται και βρίσκει λύσεις. Είναι το δικό της παγκάκι και πλέον το συνάντησε κάπου ανάμεσα στα λάφυρά μου/μας.

Θυμάμαι εντυπωσιάστηκα όταν μου ζήτησε το κινητό μου τηλέφωνο για να επικοινωνήσουμε μα στ' αλήθεια τώρα σκέφτομαι πως αυτό μου έχει συμβεί άπειρες φορές από τότε με τα βιβλία. Είναι που τελικά μπορείς να αγγίξεις κάποιες ψυχές, είναι που και η δική σου, θέλει κάποιον να την αγγίξει.

Θυμάμαι έντονα, πράγμα όχι εύκολο για εμένα, πράγματα που είπαμε στην πρώτη μας τηλεφωνική επικοινωνία και χαράκτηκε μέσα μου η λέξη "αιμοδότης" που μου είχε τότε πει. Είμαστε πνευματικοί αιμοδότες της κοινωνίας μου είπε και είχε δίκιο. 

Κάθε νόμισμα, έχει δύο όψεις.

Ξέρετε βλέπω γύρω μου ανθρώπους να νομίζουν πως είναι ανώτεροί μας, σοφότεροι, πως έχουν κάτι να πουν, να δείξουν μα στην ουσία και τώρα το καταλαβαίνω, είναι χαμένοι άνθρωποι σε έναν δρόμο που οι ίδιοι επέλεξαν και θέλουν να δείξουν τη διαδρομή σε εμάς που πάμε να χαράξουμε μία.

Αρχίζω να παρατηρώ καλύτερα τον κόσμο που μπήκα και ξέρετε τι βλέπω και δεν μου αρέσει; Είναι σαν να υπάρχει η μία πλευρά, αυτή η πλευρά των όσων γράφουν, λυπάμαι που το λέω μα μεγάλο μερίδιο συμπεριφέρονται σαν να είναι ανώτεροι άλλων, σαν ο κόσμος να τους χρωστάει σαν να κάνουν οι ίδιοι κάτι σημαντικό και οι άλλοι θα πρέπει απλώς να τους στηρίξουν κι αν οι άλλοι, δηλαδή το αναγνωστικό κοινό, δεν το κάνει, τότε το χαρακτηρίζουν αμόρφωτο, απολίτιστο και επιτίθεντο σε άλλους εμπορικούς συγγραφείς για να τους μειώσουν.

Δεν μου αρέσει αυτό, ασυμβάδιστοι δρόμοι, να μιλάς πχ για αγνά συναισθήματα και να κρύβεις τόσο μένος....

Και πραγματικά, είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους, δεν μου έχει μιλήσει κανείς άσχημα αλλά τυγχαίνει και σε δημόσιους σχολιασμούς να βλέπω "καλοντυμένα λεκτικά ξεκατινιάσματα" και να αναρωτιέμαι αν όντως είναι δυνατόν.

Ειλικρινά θα 'θελα να τους πω "Παιδιά, χαλαρώστε", είστε η μια πλευρά της τραμπάλας η άλλη είναι το αναγνωστικό κοινό και εκεί επανέρχομαι στα λόγια της Μένης, εκείνοι είναι οι πιο ουσιαστικοί αιμοδότες του πολιτισμού της κοινωνίας μας όχι οι συγγραφείς, ο αναγνώστης είναι και ανάλογα την αγάπη και την στήριξη που σου παρέχει, τόσο περισσότερο μας ενδυναμώνει.

Αυτά τα λίγα γιατί κουράστηκα να βλέπω τον κόσμο να νομίζει πως κάνει κάτι σπουδαίο και πως είναι ανώτερος άλλων, γενικότερα ας σταματήσουμε να δίνουμε οδηγίες στους συνανθρώπους μας και να το παίζουμε σοφοί γιατί η ίδια η ζωή είναι για γέλια και εμείς μέρος της. Άρα; Γελοίοι;(αυτό διατυπωμένο καλύτερα θα έμοιαζε γνωμικό ξένου συγγραφέα)

Ας χαλαρώσουμε, ας απολαύσουμε ότι μας κάνει χαρούμενος και ας κάνουμε χώρο στην αγάπη, να δηλώσει παρόν στη ζωή και την καθημερινότητά μας. Όλα μα όλα, μοιάζουν πιο εύκολα.

Την αγάπη μου, εκφραστικοί.

Να περνάτε όμορφα.