Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΑΝ ΠΟΥΛΙΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΑ, ΦΙΜΩΜΕΝΑ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΑΣ.


Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.





Δεν είμαι τίποτα
Είμαι αέρας στο στόμα σου
Είμαι μόνο
Η πιθανότητα μιας λέξης
Με προφέρεις και υπάρχω


~~ Αργύρης Χιόνης (22 Απριλίου 1943 - 25 Δεκεμβρίου 2011), Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.
 Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ο κόσμος φαίνεται να με προσπερνά
Ένας νέος άνθρωπος που τώρα γερνάει
Πρέπει να αναρωτηθώ τι από το υπόλοιπο της ζωής μου θα κρατήσω

Κρατάω έναν καθρέφτη στο πρόσωπό μου
Υπάρχουν κάποιες γραμμές που θα μπορούσα να δω
Από τις αναμνήσεις της αγάπης μας
Ένα πάθος που έσπαγε τη λογική στα δύο

Έχω να σκεφτώ – και θα πρέπει να σταματήσω τον εαυτό μου τώρα
Αν οι αναμνήσεις σε κάνουν να συνοφρυώνεσαι
Στη σκέψη αυτού που ήλπιζες να γίνεις
Και στη συνέχεια ήρθες αντιμέτωπος με την πραγματικότητα

Αναρωτιέμαι ποιος το ξεκίνησε όλο αυτό
Ήταν ένας ερωτευμένος Θεός που έδωσε ένα φιλί
σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού τελικά μας απομάκρυνε;

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ποιος έκανε τα δέντρα – ποιος έκανε τον ουρανό
Ποιος έκανε τις καταιγίδες – ποιος έκανε τις καρδιές μας να ραγίζουν;
Αναρωτιέμαι πόση ακόμα ζωή μπορώ να αντέξω

Βλέπω επιτέλους το ίδιο μου το μέλλον
Ήσουν ζωντανός, είχα ζητήσει τη βοήθειά σου
Αλλά η σκέψη μου σκεπάστηκε ξαφνικά από ζάλη
Και σκέφτηκα πως δεν με βοήθησες ποτέ, έτσι κι αλλιώς

Πάντα ήσουν τόσο αρνητικός
Ποτέ σου δεν είδες το θετικό
Στεκόσουν πάντα στην άκρη
Και ονειρευόσουν τι πρέπει κάθε φορά να πεθαίνει

Ξέρω ότι μου αρέσει να ονειρεύομαι πολύ
Να σκέφτομαι άλλους κόσμους που δεν υπάρχουν
Μισώ και το ότι χρειάζομαι αέρα για να αναπνέω
Θα ήθελα να αφήσω αυτό το σώμα – και να απελευθερωθώ

Θα σ’ άρεσε να επιπλέεις σαν ένα μυστικιστικό παιδί
Θα σ’ άρεσε να φιλάς έναν άγγελο στο φρύδι
Θα ήθελες πολύ να λύσεις το μυστήριο της ζωής
Κόβοντας τον λαιμό κάποιου ή αφαιρώντας τις καρδιές τους
Θα σ’ άρεσε να μας δεις νικημένους
Θα σ’ άρεσε να κλείσεις τα μάτια σου
Και ενώ γνωρίζεις ότι είμαι νεκρός
Να κρατήσεις τους μηρούς μου

Αν είναι λάθος να πιστεύουμε σε αυτό
Να κρατάς το νεκρό παρελθόν – να κρατάς το νεκρό παρελθόν στην γροθιά σου
Γιατί υπήρξαμε – γιατί μας δόθηκαν οι αναμνήσεις;
Ας τρελαθούμε λοιπόν
Αν είναι να μείνουμε ελεύθεροι!

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος είμαι εγώ
Ο κόσμος φαίνεται πως με προσπερνά
Ένας νέος άνθρωπος που τώρα γερνάει
Πρέπει να αναρωτηθώ από το υπόλοιπο της ζωής μου τι θα κρατήσω

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι ποιος το ξεκίνησε όλο αυτό – ναι
Ήταν ένας ερωτευμένος Θεός που έδωσε ένα φιλί
σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;

Σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;
Σε κάποιον που αργότερα πρόδωσε
Και η λιγότερη αγάπη του Θεού μας έστειλε μακριά;

Lou Reed (1942 – 2013)
Who am I, The raven, 2003

Μετ: Σταύρος Σταυρόπουλος
 Κοιτάχτηκα στα μάτια σου
Κι είχα στο νου μου την ψυχή σου.

Λευκή ροδοδάφνη.
Κοιτάχτηκα στα μάτια σου
Και στο νου μου είχα τα χείλη σου.

Κόκκινη ροδοδάφνη.
Κοιτάχτηκα στα μάτια σου.
Αλλά ήσουνα νεκρή!

Μαύρη ροδοδάφνη.»

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, τ. Α’)


Καθώς διάσχιζε τον κεντρικό διάδρομο με τους καθρέφτες
-στο τέρμα, λέγαν, είταν το γραφείο του διευθυντή-
βρέθηκε μονομιάς στα πρόθυρα των γερατειών.
‘Ορμησε τότε προς την έξοδο κινδύνου, βγήκε
στο πιο ψηλό διάζωμα κι άρχισε να φωνάζει:

«Διώχτε από μπρος μου το πνιγμένο πρόσωπό της,
με κυνηγάει σα μέδουσα, οι σάπιες τρύπες του κολλάν απάνω μου,
βυζαίνουν τα δίκαια όνειρά μου.
Δεν είναι αυτή η μοίρα μου. Γλυτώστε με. Δεν είναι».

‘Οταν τον πρόλαβαν, είχε περίπου ηρεμήσει.
‘Ηπιε λίγο νερό, μιαν ασπιρίνη,
του τίναξαν τους ασβέστες απ’ τα ρούχα, τις στάχτες από τα μαλλιά…
Λίγον καιρόν αργότερα
σβήσαν κ’ οι τελευταίες ανυπόταχτες χειρονομίες.

Είπανε μερικοί πως συμβιβάστηκε,
άλλοι μιλήσαν για λύσεις πανικού,
δυο-τρεις επέμεναν πως αναγνώρισε επί τέλους τις ευθύνες του.

Κανείς δεν έμαθε.
‘Ηρθε η ζωή όπως συνήθως έρχεται και τα σκέπασε όλα.


ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ - ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ



«Η φωνή μας
σαν τα τσαλακωμένα χαρτιά που τα παίρνει ο άνεμος.
Σαν πουλιά σκοτωμένα, φιμωμένοι οι στίχοι μας.
Κι όμως, κάτι κατορθώσαμε κάποτε.
Κάτι πιστέψαμε πως χρωστάμε ακόμα.
Γι’ αυτό, έστω και με κομμένη τη γλώσσα
δίχως μιλιά
δεν σταματάμε
να τραγουδάμε.
Έξω από το τραγούδι, ο άνθρωπος
δεν είναι παρά ένα φοβισμένο αγρίμι.
Μέσα στο τραγούδι η καρδιά του χτυπάει πιο ανθρώπινα.
Ανάβει μυστικά φεγγάρια στα σκοτεινά, στα έρημα βράδια
κρατάει συντροφιά στους ξένους, στους κυνηγημένους
δίνει στους απελπισμένους κουράγιο.
Ας το πούμε μια φορά ακόμα: δίχως Ποίηση
δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα στον κόσμο.
Πάντως δίχως τραγούδι
δεν υπάρχει Ομορφιά»


-Θανάσης Κωσταβάρας, «Η ΜΟΙΡΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ»
(Από «ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ» – 2007)



Όλες οι επάνω, πανέμορφες φωτογραφίες, έρχονται από τον Θεολόγο, παραλιακό μέρος της Βοιωτίας και την αγαπημένη μου Eva Lida.
Eυχαριστούμε τόσο πολύ!


Την Εύα, όπως πολλούς ακόμη ανθρώπους, τους γνώρισα μέσω των βιβλίων. Ακόμη κι εχθές, έπινα καφέ με μία άλλη, υπέροχη γυναίκα που ήθελε να αποκτήσει τα βιβλία και που στο τέλος βγήκαμε και συγγενείς. Εντάξει, τύπου "πάμε πακέτο'" ιστορία που όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Απίστευτο και τόσο ένθερμο περιστατικό. 

Αυτά για την ώρα, εκφραστικοί μου.
Να περνάτε όμορφα και πάμε ολοταχώς για εορταστική περίοδο.

#Oι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου #Tα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου #Κική_Κωνσταντίνου #Φωτοεκφράσεις #Ταξίδια_βιβλίων #Ποιητική_συλλογή #Ελεύθερος_στίχος #Εκφράσου #Ονειρέψου #Δημιουργώ

Σχόλια

  1. Στο ποίημα "Μαύροι Κύκλοι" είχα γράψει:

    "..ακόμη και μισοπεθαμένη η ομορφιά
    νικά την ασχήμια.."

    Προεκτείνω:
    ..ακόμη και σκοτωμένοι οι στίχοι της Ποίησης
    δίνουν φτερά στην Ψυχή του Ανθρώπου..

    ♡♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ την αγάπησα και την προέκταση!

      Καλημέρα και καλό μήνα ξωτικό της ποίησης! :)

      Διαγραφή
  2. Ωραίες οι επιλογές Κικίτσα μου! Α, και οι φωτογραφίες!
    Σε ευχαριστούμε!
    Φιλάκια πολλά ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε ευχαριστούμε για τις ομορφιές Κική μου. Και είναι και πολλές.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όμορφες επιλογές, Κική μου. Έχω ιδιαίτερη αγάπη στον Λόρκα. Πολλά φιλιά, φίλη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είσαι πολύ γλυκιά ύπαρξη Μία μου, ήθελα να στο πω.
      την αγαπη μου και πολλές ευχες για τον νέο μήνα

      Διαγραφή
  5. Εξαιρετικές επιλογές.
    Καλή δύναμη στους ανθισμένους ποιητικούς περιπάτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΓΑΠΗ!

    Έως το τέλος του κόσμου λοιπόν... Έως.... Και μεταφορικά και κυριολεκτικά Σαν επιφώνημα... Πάντα ένα επιφώνημα.. Ένα επιφώνημα θαυμασμού, απόγνωσης, πολλών συναισθημάτων και ένωσης... Πάντα Ένωσης! ~~ Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω - Κική Κωνσταντίνου Εκδόσεις Ανατολικός Η πανέμορφη φωτογραφία μας έρχεται από τα τρυφερά και δημιουργικά χεράκια μιας γυναίκας που αγαπώ και θαυμάζω! Κι όπως η ίδια μου είπε, άργησε αλλά έχει τη θέση που του αξίζει, επειδή περίμενε, υπομονετικά και καρτερικά! Ευχαριστώ ολόψυχα αγαπημένη μου, Alexandra Mouriopoulou !         Η κατανομή του χώρου ήταν άρτια μοιρασμένη και δομημένη στις δύο πλευρές με σκοπό και τα δύο μέρη να είναι ίδια. Ότι υπήρχε στη μία πλευρά υπήρχε και στην άλλη. Ακόμη και οι πετρούλες που στόλιζαν τις ρίζες των μεγάλων δέντρων ήταν ίδιες μεταξύ τους. Ήταν προφανές! Το πρόσωπο που είχε αναλάβει την φροντίδα και την επιμέλεια του κήπου εκτός από το ότι αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο σε αυτόν, για κάποιο ιδιαίτερο λόγο ήθελε και τα δύο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΜΠΛΟΚΟΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΜΑΣ

Κρατώ στα χέρια μου το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2020 απο το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλλονιάς "Κέφαλος" , όπου συμμετέχω με τρία έργα μου. Ξεφυλλίζοντας το, ανάμεσα σε τόσους δημιουργούς και έργα, νιώθω υπερήφανη και ευγνώμων. Τα συγχαρητήρια μου, σε όλους! Eπίσης, ΕΔΩ, μπορειτε να διαβασετε μια υπέροχη συνέντευξη του δικού μας "Σκρουτζάκου"  Giannis Koutris !! Συγχαρητήρια αγαπημένε μου φίλε! Ακόμη, σας έχω δύο εξαιρετικές προτάσεις, δικών μας πάλι, αγαπημένων προσώπων! "Στα παπούτσια των άλλων¨" το νέο βιβλίο της Μαρίας Κανελλάκη, εκδ. 24γραμματα Ανατομικές ιστορίες παντός καιρού και εδάφους, σε ποικιλία δερμάτων και χρωμάτων, για όλες τις (χ)ώρες και για όλα τα πέλματα. Η νέα τάξη υποδημάτων θέλει έντονες αντιθέσεις και άτολμους βηματισμούς. Σ’ αυτό το καλαπόδι κατασκευάστηκαν και οι ιστορίες του βιβλίου. Ψηλοτάκουνες γόβες για «φλατ» ήρωες και παπούτσια γδαρμένα για ανθρώπους-λουστρίνια. Ολοκαίνουργια