"Η Οφηλία έμεινε μόνη, συντροφιά με την κουρελιασμένη ψυχή της.
Κοίταξε το χώρο σπιθαμή προς σπιθαμή και παρατήρησε πως δεν είχε άλλα δάκρυα να αφήσει στο πρόσωπό της.
Αυτό ήταν. Η καρδιά της είχε στερέψει.
Έβγαλε την καρδιά της ευλαβικά και την τοποθέτησε στο μεταξένιο λευκό της μαξιλάρι. Δεν της χρειαζόταν πια. Αποφάσισε να είναι κενή παρά να έχει καρδιά και να πονάει."
"Και εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ο ήχος του τρένου. Το τελευταίο τρένο για σήμερα σε λίγο θα έκανε την εμφάνιση του. Λίγοι οι άνθρωποι στις αποβάθρες… λίγοι και στα βαγόνια του…
«Έρχεται το τρένο», φώναξε δυνατά ο άντρας.
«Το τελευταίο για σήμερα. Λίγοι άνθρωποι στις αποβάθρες, λίγοι και οι επιβάτες του, ως είθισται δηλαδή», συμπλήρωσε η Στεφανία.
«Δε θα ’ρθεις;» ρώτησε ο άντρας που σηκώθηκε για να κατευθυνθεί προς τις γραμμές του τρένου, αφήνοντας τη Στεφανία καθισμένη, ακόμη στο παγκάκι.
Η Στεφανία, σηκώθηκε όρθια, πήρε στην αγκαλιά της το φάκελο με τις σημειώσεις και σκεπτόμενη έντονα, γύρισε και είπε χαμογελαστή στον άντρα."
"Πρώτη φορά του συνέβαινε αυτό. Δεν ήξερε καν ότι υπήρχε τέτοιο συναίσθημα. Του άρεσε όμως, του άρεσε πολύ.
Ήταν σα να εξερευνούσε το ανεξερεύνητο!
«Πιο μαγικό και από τη λάβα ηφαιστείου», σκέφτηκε και χαμογέλασε νοσταλγικά.
Ήθελε να τη ξαναδεί και θα τη ξανάβλεπε πάση θυσία. Το ένιωθε.
Με αστραπιαία κίνηση σηκώθηκε και χαρούμενος, μετά την τελευταία του απόφαση, κατευθύνθηκε προς το Φρούριο. Έπρεπε να τελειώσει μια δουλειά για να ξεκινήσει μιαν άλλη, όχι ακριβώς μιαν άλλη δουλειά, μια άλλη εξερεύνηση θα έλεγα καλύτερα ή μάλλον μια αναζήτηση για κάτι που τον έκανε να αισθάνεται πολύ ευτυχισμένος…"
"Περπάτησαν αρκετά, ώσπου κάπου κοντά στα βράχια, σταμάτησαν και κοίταξαν κατάματα, ο ένας τις αλήθειες του άλλου."
"Δάκρυσε η κοπέλα όταν αντιλήφθηκε τη μελαγχολική της νότα και το αγόρι
όταν παρατήρησε δάκρυα να στολίζουν τα λευκά και πορσελάνινα μάγουλά της
αισθάνθηκε την ανάγκη να κλάψει και αυτό.
Με το ένα χέρι έκοψε ένα ροζ τριαντάφυλλο που ξεπηδούσε επάνω από το μάντρινο τοίχο και της το πέταξε ψηλά.
Στα πόδια της βρισκόταν πλέον ένα τόσο όμορφο λουλούδι…
Το άγγιξε απαλά και δάκρυα έτρεχαν απτόητα στο μάγουλο της, μόνο που αυτή τη φορά ένα όμορφο χαμόγελο, φρόντιζε να τους κάνει συντροφιά."
"Δυο μαύρα, αντρικά παπούτσια έκαναν την εμφάνιση τους και καθώς ανασήκωσε σιγά σιγά το κεφάλι της, από κάτω προς τα επάνω, διαπίστωσε πως μπροστά της στεκόταν ένα ψηλός, αδύνατος, μελαχρινός, γοητευτικός άντρας που φορούσε μαύρο κοστούμι, άσπρο πουκάμισο και βυσσινί γραβάτα, ενώ στα χέρια του κρατούσε μία μαύρη δερμάτινη τσάντα, σαν αυτές που κρατάνε συνήθως οι δικηγόροι.
«Έχω μια απορία», ρώτησε χαμογελαστός.
Ήρθε, από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον και είναι η Αγάπη, που Δήλωσε Παρών.
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Δημιουργώ
Καλή σας μέρα, εκφραστικοί.
Κοίταξε το χώρο σπιθαμή προς σπιθαμή και παρατήρησε πως δεν είχε άλλα δάκρυα να αφήσει στο πρόσωπό της.
Αυτό ήταν. Η καρδιά της είχε στερέψει.
Έβγαλε την καρδιά της ευλαβικά και την τοποθέτησε στο μεταξένιο λευκό της μαξιλάρι. Δεν της χρειαζόταν πια. Αποφάσισε να είναι κενή παρά να έχει καρδιά και να πονάει."
"Και εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ο ήχος του τρένου. Το τελευταίο τρένο για σήμερα σε λίγο θα έκανε την εμφάνιση του. Λίγοι οι άνθρωποι στις αποβάθρες… λίγοι και στα βαγόνια του…
«Έρχεται το τρένο», φώναξε δυνατά ο άντρας.
«Το τελευταίο για σήμερα. Λίγοι άνθρωποι στις αποβάθρες, λίγοι και οι επιβάτες του, ως είθισται δηλαδή», συμπλήρωσε η Στεφανία.
«Δε θα ’ρθεις;» ρώτησε ο άντρας που σηκώθηκε για να κατευθυνθεί προς τις γραμμές του τρένου, αφήνοντας τη Στεφανία καθισμένη, ακόμη στο παγκάκι.
Η Στεφανία, σηκώθηκε όρθια, πήρε στην αγκαλιά της το φάκελο με τις σημειώσεις και σκεπτόμενη έντονα, γύρισε και είπε χαμογελαστή στον άντρα."
"Πρώτη φορά του συνέβαινε αυτό. Δεν ήξερε καν ότι υπήρχε τέτοιο συναίσθημα. Του άρεσε όμως, του άρεσε πολύ.
Ήταν σα να εξερευνούσε το ανεξερεύνητο!
«Πιο μαγικό και από τη λάβα ηφαιστείου», σκέφτηκε και χαμογέλασε νοσταλγικά.
Ήθελε να τη ξαναδεί και θα τη ξανάβλεπε πάση θυσία. Το ένιωθε.
Με αστραπιαία κίνηση σηκώθηκε και χαρούμενος, μετά την τελευταία του απόφαση, κατευθύνθηκε προς το Φρούριο. Έπρεπε να τελειώσει μια δουλειά για να ξεκινήσει μιαν άλλη, όχι ακριβώς μιαν άλλη δουλειά, μια άλλη εξερεύνηση θα έλεγα καλύτερα ή μάλλον μια αναζήτηση για κάτι που τον έκανε να αισθάνεται πολύ ευτυχισμένος…"
"Περπάτησαν αρκετά, ώσπου κάπου κοντά στα βράχια, σταμάτησαν και κοίταξαν κατάματα, ο ένας τις αλήθειες του άλλου."
Με το ένα χέρι έκοψε ένα ροζ τριαντάφυλλο που ξεπηδούσε επάνω από το μάντρινο τοίχο και της το πέταξε ψηλά.
Στα πόδια της βρισκόταν πλέον ένα τόσο όμορφο λουλούδι…
Το άγγιξε απαλά και δάκρυα έτρεχαν απτόητα στο μάγουλο της, μόνο που αυτή τη φορά ένα όμορφο χαμόγελο, φρόντιζε να τους κάνει συντροφιά."
"Δυο μαύρα, αντρικά παπούτσια έκαναν την εμφάνιση τους και καθώς ανασήκωσε σιγά σιγά το κεφάλι της, από κάτω προς τα επάνω, διαπίστωσε πως μπροστά της στεκόταν ένα ψηλός, αδύνατος, μελαχρινός, γοητευτικός άντρας που φορούσε μαύρο κοστούμι, άσπρο πουκάμισο και βυσσινί γραβάτα, ενώ στα χέρια του κρατούσε μία μαύρη δερμάτινη τσάντα, σαν αυτές που κρατάνε συνήθως οι δικηγόροι.
«Έχω μια απορία», ρώτησε χαμογελαστός.
Ήρθε, από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον και είναι η Αγάπη, που Δήλωσε Παρών.
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Νέο_βιβλίο
#Νουβέλες
#ιστορίες_αγάπης
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Δημιουργώ
Καλή σας μέρα, εκφραστικοί.
Μάλιστα....!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠήραμε μια ιδέα Κική μου και όπως το περίμενα εντυπωσιακή.
Οι παραπομπές σου μιλάνε για ένα άλλο είδος γραφής, πέρα από τα ποιήματα που σε είχαμε συνηθίσει.
Πολύ ατμοσφαιρικές αναφορές κρύβουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Περιμένουμε την ανακοίνωσή σου για κυκλοφορία του βιβλίου.
Καλό σου βράδυ.
Καλημέρα Γιάννη μου.
ΔιαγραφήΕυχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Το βιβλίο έχει ήδη κυκλοφορήσει.
Έχω στη διαθεσή μου τα πρώτα αντίτυπα και περιμένω ενημέρωση από τον εκδοτικό για το πότε θα ανέβει στο σαιτ του και στα βιβλιοπωλεία που συνεργάζεται.
Ωστόσο, εάν το θέλεις, όταν το θέλεις, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου.
Ευχαριστώ πολύ.
Να είσαι πάντα καλά.
Εντάξει ..να ξέρουμε τι θα διαβάσουμε δηλαδή!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ ναι, να πάρετε μια ιδέα.
ΔιαγραφήΓενικά, είμαι από τα άτομα που "πλουσιοπάροχα" παρέχουν υλικό.
Ακόμη και οι αναρτήσεις μου, πληθωρικές.
Φιλιά αγαπημένη