Δεν είναι όσα θέλω να σου πω ή όσα νιώθω... Δεν είναι το βλέμμα των ματιών σου - που χάνεται - πίσω από πειθήνιους, καθρέπτες μάχης... Δεν είναι τα συναισθήματα, που σε μια σφαίρα αθανάτων, μας έχουν εξοστρακίσει... Είναι ο τρόπος, που με τα ακροδάχτυλά μου, αγκαλιάζω το πρόσωπο, ενός ξεχασμένου ήρωα.

 

International Poetry Marathon

Today is my 6 day participating in this international poetry marathon, where I have to post 1 poem every day with my photo and invite one or more poets to join the chain of poetry #PeetMeNotLeave, where the poems will be translated into English and enter in the Russian (almanac.)
Διεθνής Μαραθώνιος Ποίησης.
Σήμερα είναι η έκτη μέρα συμμετοχής μου και η διαδικασία είναι η εξής: πρέπει να δημοσιεύω 1 ποίημα κάθε μέρα για 8 ημέρες με τη φωτογραφία μου και θα καλέσω με τη σειρά μου έναν ή περισσότερους Ποιητές για να συμμετάσχουν σε αυτήν την αλυσίδα της ποίησης #PeetMeNotLeave, όπου τα ποιήματα θα μεταφραστούν στα Αγγλικά και μετά θα μπουν στο Ρωσσικό Ημερολόγιο. (Almanac).
Εμένα με προσκάλεσαν οι ποιήτριες
Jenny Sakorafa, Soteroulla Tziambouri, Σοφία Αγραπίδη, Ελένη Βαρθάλη και τις ευχαριστώ θερμά.
Με τη σειρά μου, προσκαλώ σήμερα την ποιήτρια Ελίνα Δερμιτζόγλου αν θέλει να συνεχίσει.


ΈΝΩΣΗ

Δεν είναι όσα θέλω να σου πω ή όσα νιώθω...
Δεν είναι το βλέμμα των ματιών σου - που χάνεται - πίσω από πειθήνιους, καθρέπτες μάχης...
Δεν είναι τα συναισθήματα, που σε μια σφαίρα αθανάτων, μας έχουν εξοστρακίσει...
Είναι ο τρόπος, που με τα ακροδάχτυλά μου, αγκαλιάζω το πρόσωπο, ενός ξεχασμένου ήρωα.
Πού πήγες;
Σε ποιά μονοπάτια βάδισες;
Σε ποιές μάχες λαβώθηκες και πώς απέκτησες το κάθε σου τραύμα;

Αγαπώ τα μαλλιά σου γιατί κυματίζουν σαν μια ξάστερη σημαία. Γιατί μου θυμίζουν κύμα θάλασσας που μαρτυρά "λευκή" ζωή. Γιατί το πρόσωπό σου, έχει γείρει στη χούφτα μου και εγώ λατρεύω, τους αφανείς ήρωες. Εκτιμώ εκείνους, που κόντρα σε κάθε λίθινη εποχή, γίνονται οι ίδιοι δέντρα.

Ψηλά και υπερήφανα, δέντρα.
Πράσινα δέντρα, καφέ δέντρα, αγκαθωτά δέντρα, καμμένα δέντρα....

Ένας υδροβιότοπος η ψυχή σου, να ραντίζεις και να χάνεσαι.
Να φιλοξενείς και να ελπίζεις.
Πάντα να ελπίζεις!

Τα ακροδάχτυλά μου, μοιάζουν με τα μαλλιά σου. Πλέκονται με τα μαλλιά σου, αγκαλιάζονται με τα μαλλιά σου και ευελπιστώ - στην αγκαλιά τους - να χαθεί κάποτε, η μη ευδόκιμη επιλογή.

Πες μου μια λέξη
Στείλε μου ένα σύννεφο
Παρακάλα για μια βροχή

Αλησμόνητη και επιζήμια, βροχή

Βλέπεις;
Βλέπεις εγώ;
Επιζήμιος οδηγός σου!

Βλέπεις;
Κεντρώος και αριστερός δείκτης, μιας εξαρθρωμένης πληγής.

Δώσε μου χώμα και πάρε βλαστό
Δώσε μου αγάπη και πάρε "λάσπη"

Λάσπη, απροσάρμοστη λάσπη, ημιτελή
σαν έναν μαρμαρωμένο πινέλο - που αναζητά - τον εκδιωγμένο καμβά του.

Δώσε μου πνοή μέσα από ένα φιλί σου και κάνε την ανάσα μου, δέντρο. Ένα μεγάλο - απεριόριστης δύναμης και ελευθερίας - δέντρο.

Γίνε η Πηγή μου και εγώ θα είμαι, η Δημιουργός σου.
Γιατί αυτού του είδους σχέση, είναι πάντα η πιο αυθεντική.

Και το όνομά σου: Ένωση!!

~~ Κική Κωνσταντίνου