Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγάπησε καθετί σκουριασμένο και άψυχο, προσφέροντας του έτσι την πιο λαμπρή ουτοπία. Βρήκε τον εαυτό της μέσα στα ερείπια, τον σκότωσε και τον αναγέννησε ξανά και ξανά. Τώρα, εδώ, είχε έρθει για να τα αποχαιρετήσει. Έπρεπε να τα αποχωριστεί κι αυτά. Κι αυτό την πονούσε, όμως τα ίδια τα πλοιάρια, της έδειξαν τον δρόμο.





" «Νεκροταφείο πλοίων και ονείρων», ακούστηκε η γλυκιά φωνή της λυγερόκορμης γυναίκας που βάδιζε φαινομενικά αμέριμνη, κατά μήκος της παραλίας που είχε ονομαστεί «νεκροταφείο πλοίων» εδώ και πολλά χρόνια.
Εκεί είχαν καταλήξει όλα τα σκουριασμένα και αχρηστευμένα καράβια.
Όλα εκεί, μπροστά της, να τα κοιτάζει και να την ηρεμούν.
Γαλήνια, να την ταξιδεύουν.
Είχε πολύ καιρό που ερχόταν σε αυτό το μέρος,
Αυτό το τοπίο, παρόλο που ήταν γεμάτο σκελετούς πλοίων, σκουριασμένα σίδερα, άχρηστα αντικείμενα, σάπια ξύλα, μουχλιασμένα κατάρτια, μισοβυθισμένα ή βυθισμένα πλοία που τα παράτησαν εκεί και τα έκαναν φωλιά για διάφορα ζώα, πουλιά και σκουπίδια, εκείνη την έκανε να νιώθει μια απροσάρμοστη γαλήνη.
Στην αρχή, όταν είχε ανακαλύψει το μέρος αυτό και το έκανε προσωρινό και στη συνέχεια μόνιμο καταφύγιό της, φοβόταν μα στη συνέχεια έγινε μέρος του.
Άρχισε να μιλεί με τα σάπια σκαριά.
Άρχισε να γεύεται την απεριόριστη αλμύρα τους.
Άρχισε να ακούει τις ιστορίες που είχαν να της διηγηθούν.
Πολλές φορές χάιδευε τα χαλασμένα και τρύπια κατάρτια και τις κουπαστές τους.
Κάποια πανιά και κάποια δίχτυα, τα έκλεινε στην αγκαλιά της.
Έρχονταν και γλάροι και άλλα πουλιά και της έκαναν παρέα.
Μια φορά είχε έρθει και ένας σκύλος.
Την κοίταξε και έφυγε τρέχοντας.
Χαμογέλασε εκείνη.
Έφτασε στο σημείο να συνομιλεί μαζί τους και να την συμβουλεύουν.
Άρχισε να βλέπει, ορατά μπροστά της, τις ιστορίες που τις διηγούνταν τα άψυχα κατά τα άλλα, σκαριά.
Είχε φτάσει στο σημείο να ακούει ψιθύρους των ανθρώπων που κάποτε τα κατοίκησαν ταξιδεύοντάς τα, πολλές φορές άκουγε και την «βοήθεια», από όσους είχαν κινδυνέψει, είχε τύχει να δει και τις πνιγμένες ψυχές να επιπλέουν στον αφρό και έπειτα να αναδύονται με ένα λευκό αλμυρισμένο σύννεφο στον αέρα.
Είχε δει και τα πλοία να τα καταπίνει η θάλασσα και έκλαιγε μαζί τους.
Όλα αυτά την φόβιζαν στην αρχή, μα στη συνέχεια, όταν κατάφερε να κατανοήσει την ενδόμυχη επικοινωνία, αγάπησε ακόμη και ότι την φόβιζε.
Αγάπησε καθετί σκουριασμένο και άψυχο, προσφέροντας του έτσι την πιο λαμπρή ουτοπία.
Βρήκε τον εαυτό της μέσα στα ερείπια, τον σκότωσε και τον αναγέννησε ξανά και ξανά.

Τώρα, εδώ, είχε έρθει για να τα αποχαιρετήσει.
Έπρεπε να τα αποχωριστεί κι αυτά.
Κι αυτό την πονούσε, όμως τα ίδια τα πλοιάρια, της έδειξαν τον δρόμο.
Της έδωσαν τη δύναμη να μη λυγίσει.
Ένα λευκό μαντήλι έβγαλε από μια εσωτερική τσέπη του πανωφοριού της.
Συγκινημένη, το τοποθέτησε σε ένα μικρό, λευκό καράβι που το έλεγαν «Ιφιγένεια».Ήταν τόσο μικρό, τόσο αγνό, τόσο λευκό, το είχε κατά κάποιον τρόπο, υιοθετήσει.
Το αγάπησε εξαρχής, τόσο μικρό καράβι και να βρισκόταν εκεί.
Και δεν είχε καν σκουριάσει. Δεν έμοιαζε να έπρεπε να ανήκει εκεί.
Σαν κάποιος να το πέταξε χωρίς να του άξιζε.
Με εκείνο, δέθηκε περισσότερο.
Αγκάλιασε το κατάρτι του και το φίλησε ελαφρώς.
Συγκινημένη το χάιδεψε για τελευταία φορά, κοίταξε όλα τα καράβια, όλο αυτό το σκηνικό εγκατάλειψης και σκουριάς που έβλεπε μπροστά της και ένιωθε να αγαπάει ακόμη περισσότερο αυτό το τοπίο.
Ένιωσε χιλιάδες ευχές να λούζεται από όλα τους και αστείρευτη δύναμη να γεμίζει τα σωθικά της.
Έκλεισε τα μάτια και εισέπνευσε όλη την αλμύρα.
Τα άνοιξε και όλα έμοιαζαν καλύτερα πια.
Περισσότερο, συνειδησιακά συνειδητοποιημένα.
Έφυγε από το σημείο και δεν την πείραζε καθόλου που τα γυαλιστερά, ακριβά παπούτσια της και το θαυμάσιο, δαντελένιο τελείωμα του φορέματός της, βυθιζόταν σε λάσπες και λερωνόταν. Σε κάποια στιγμή κάπου βρήκε και σκίστηκε. Χαμογέλασε γιατί ήθελε να αφήσει ένα δικό της κομμάτι εκεί.
Τα έβλεπε όλα ξάστερα και όσο απομακρυνόταν τόσο γέμιζε δύναμη.
Τα σκουριασμένα καράβια της, σας ένας άυλος μπόγος, ήταν μαζί της."


~~ Η Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου
Photo credit: Alexandra Mouriopoulou
Τοποθεσία: Kως

Ευχαριστούμε πολύ!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

ΚΑΙ ΝΕΟ ΒΡΑΒΕΙΟ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα. Λίγο καθυστερημένα σας τη λέω σήμερα αλλά στη μπλοκογειτονιά υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα και ήθελα χρόνο να τα απολαύσω. Για σήμερα έχω ετοιμάσει μία ανάρτηση που έχει να κάνει με ένα βραβειάκι που εχθές απονεμήθηκε στο μπλοκόσπιτό μου απο την νέα μα πολύ κοντινή μου πλεον μπλοκοφίλη Σοφία Σοφάκι που και χαρά μου έδωσε αλλά και τροφή για νέα ανάρτηση. Σοφάκι μου ευχαριστώ πολύ! Τιμή και χαρά μου! :) Το βραβείο είναι το εξής: και ακολουθείτε απο τους κάτωθι κανόνες: 1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου 2. Να απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις αυτού που σου έκανε tag και να γράψεις 11 ερωτήσεις γι' αυτούς που θα κάνεις εσύ tag 3. Βράβευσε 11 άτομα 4. Ενημερώνεις τα άτομα που βράβευσες Πάμε λοιπόν. 11 Πράγματα για τον εαυτό μου: Παρατηρώ όσο μπορώ τα πάντα γύρω μου. Παρατηρώ με την έννοια του οτι τα επεξεργάζομαι κιόλας. Μου αρεσει να περπατω αργά για να κάνω πράξη το παραπάνω και όταν για κάποιο λόγ...