Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Δεν είχε να δώσει τίποτα, παρά μόνο Αγάπη!

Μα επιτέλους, που νομίζει ότι βρισκόταν; Ποιά ήταν αυτή που τόλμησε να Αγαπήσει; Ποιά ήταν αυτή που ζήτησε να Αγαπηθεί.

Τι ονειρεύεσαι; τη ρώτησαν.
Αγάπη, απάντησε.

Αγάπη;
Γέλασε το άσχημα - όμορφο - πλήθος.

Αυτή;
Αυτή η μικρή, η άμοιρη να τους πάει κόντρα; Αυτή;
Αδιανόητα τρελό..

Έπρεπε να την κάνουν να τους μοιάσει.
Να ζητάει ύλη, αφόρητη ύλη.
Έπρεπε να γίνει σαν αυτούς, διαφορετικά, να τους αδειάσει τον χώρο, να βγει από το στενό το αδιάβατο, το απροσπέλαστο μονοπάτι.

Δεν τους καταλάβαινε
Ποτέ δεν τους καταλάβαινε
Όλοι τους, ήταν τόσο διαφορετικοί.
Αναμεμειγμένα σώματα με επιθυμίες.
Άναρχες επιθυμίες, ευέλικτες• σε κάθε προσωπικό όφελος.

Αντιστάθηκε στις όποιες προκαταλήψεις, στα λόγια τα άνομα, στις πράξεις τις ενοχικές. Αντιστάθηκε μα εξόριστη έγινε. Φοβήθηκε ότι αρχίζει να τους μοιάζει, ξέχασε... Έφυγε μακριά. Τρόμαξε με την σαπίλα που της φύτρωναν μέσα της. Τρόμαξε με το σιδερένιο προσωπείο, το αναίμακτα αδιάφα ο. Τρόμαξε όταν διαπίστωσε πως το στρώμα που κοιμόταν ήταν γεμάτο παράφορα ροκανίδια νεκρών και "άγευστων" ψυχών. Νόμιζε πως τουλάχιστον ετούτος ο τόπος τιμούσε τους νεκρούς τους, βλέπεις ο Αείμνηστος, έτσι της έμαθε.

Σε εκείνον τον κήπο, χρόνια μετά, έσπειρε την αθωότητα, καλλιεργήθηκε η μετάνοια. Μεγάλωσε η καλοσύνη και διασπάστηκε η δολιοφθορά.

Πέρασαν αιώνες, μα της μοιάζει σαν να ήταν χθες. Θυμάται μα προσπερνά αλώβητα τα γκρεμνά μονοπάτια. Βλέπει σε αυτούς, φυτά αθέμιτα, λόγιους διαβάτες, πουλιά που μοιάζουν με κύκνους παράταιρους.

Δικός της δρόμος
Δικός της κόσμος
Δική της ουτοπία

Είναι κεκλεισμένων των θυρών ο δικός της Παράδεισος μα σήμερα - έστω για λίγο - σου δείχνω μια καρτ ποσταλ φωτογραφία.

Μην την κολλήσεις στο ψυγείο, σε παρακαλώ.

~~ Καρτ ποστάλ φωτογραφία - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

ΚΑΙ ΝΕΟ ΒΡΑΒΕΙΟ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα. Λίγο καθυστερημένα σας τη λέω σήμερα αλλά στη μπλοκογειτονιά υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα και ήθελα χρόνο να τα απολαύσω. Για σήμερα έχω ετοιμάσει μία ανάρτηση που έχει να κάνει με ένα βραβειάκι που εχθές απονεμήθηκε στο μπλοκόσπιτό μου απο την νέα μα πολύ κοντινή μου πλεον μπλοκοφίλη Σοφία Σοφάκι που και χαρά μου έδωσε αλλά και τροφή για νέα ανάρτηση. Σοφάκι μου ευχαριστώ πολύ! Τιμή και χαρά μου! :) Το βραβείο είναι το εξής: και ακολουθείτε απο τους κάτωθι κανόνες: 1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου 2. Να απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις αυτού που σου έκανε tag και να γράψεις 11 ερωτήσεις γι' αυτούς που θα κάνεις εσύ tag 3. Βράβευσε 11 άτομα 4. Ενημερώνεις τα άτομα που βράβευσες Πάμε λοιπόν. 11 Πράγματα για τον εαυτό μου: Παρατηρώ όσο μπορώ τα πάντα γύρω μου. Παρατηρώ με την έννοια του οτι τα επεξεργάζομαι κιόλας. Μου αρεσει να περπατω αργά για να κάνω πράξη το παραπάνω και όταν για κάποιο λόγ...