ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Δεν είχε να δώσει τίποτα, παρά μόνο Αγάπη!

Μα επιτέλους, που νομίζει ότι βρισκόταν; Ποιά ήταν αυτή που τόλμησε να Αγαπήσει; Ποιά ήταν αυτή που ζήτησε να Αγαπηθεί.

Τι ονειρεύεσαι; τη ρώτησαν.
Αγάπη, απάντησε.

Αγάπη;
Γέλασε το άσχημα - όμορφο - πλήθος.

Αυτή;
Αυτή η μικρή, η άμοιρη να τους πάει κόντρα; Αυτή;
Αδιανόητα τρελό..

Έπρεπε να την κάνουν να τους μοιάσει.
Να ζητάει ύλη, αφόρητη ύλη.
Έπρεπε να γίνει σαν αυτούς, διαφορετικά, να τους αδειάσει τον χώρο, να βγει από το στενό το αδιάβατο, το απροσπέλαστο μονοπάτι.

Δεν τους καταλάβαινε
Ποτέ δεν τους καταλάβαινε
Όλοι τους, ήταν τόσο διαφορετικοί.
Αναμεμειγμένα σώματα με επιθυμίες.
Άναρχες επιθυμίες, ευέλικτες• σε κάθε προσωπικό όφελος.

Αντιστάθηκε στις όποιες προκαταλήψεις, στα λόγια τα άνομα, στις πράξεις τις ενοχικές. Αντιστάθηκε μα εξόριστη έγινε. Φοβήθηκε ότι αρχίζει να τους μοιάζει, ξέχασε... Έφυγε μακριά. Τρόμαξε με την σαπίλα που της φύτρωναν μέσα της. Τρόμαξε με το σιδερένιο προσωπείο, το αναίμακτα αδιάφα ο. Τρόμαξε όταν διαπίστωσε πως το στρώμα που κοιμόταν ήταν γεμάτο παράφορα ροκανίδια νεκρών και "άγευστων" ψυχών. Νόμιζε πως τουλάχιστον ετούτος ο τόπος τιμούσε τους νεκρούς τους, βλέπεις ο Αείμνηστος, έτσι της έμαθε.

Σε εκείνον τον κήπο, χρόνια μετά, έσπειρε την αθωότητα, καλλιεργήθηκε η μετάνοια. Μεγάλωσε η καλοσύνη και διασπάστηκε η δολιοφθορά.

Πέρασαν αιώνες, μα της μοιάζει σαν να ήταν χθες. Θυμάται μα προσπερνά αλώβητα τα γκρεμνά μονοπάτια. Βλέπει σε αυτούς, φυτά αθέμιτα, λόγιους διαβάτες, πουλιά που μοιάζουν με κύκνους παράταιρους.

Δικός της δρόμος
Δικός της κόσμος
Δική της ουτοπία

Είναι κεκλεισμένων των θυρών ο δικός της Παράδεισος μα σήμερα - έστω για λίγο - σου δείχνω μια καρτ ποσταλ φωτογραφία.

Μην την κολλήσεις στο ψυγείο, σε παρακαλώ.

~~ Καρτ ποστάλ φωτογραφία - Κική Κωνσταντίνου