ΑΝΟΗΤΩΣ ΠΑΡΕΛΚΟΜΕΝΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Όλα ρημάζονται γύρω μας

όλα·

υποσχέσεις

υπεκφυγές

άνθρωποι

ψίθυροι

όλα μένουν αμετάβλητα  - μπροστά στους δείκτες  - που φθείρουν

και παγιώνουν τον χρόνο.

Ποιος ανακάλυψε αυτή τη σπουδαία βλακεία;

ποιος μας οδηγεί;

ποιος μας αποφεύγει;

ποιος εκπληρώνει την αιωνιότητα;

το ένοχο μυστικό μας ανήκει,

η συνείδηση, είναι πλέον θεμιτή.

Μην μου μιλάς,

δεν θέλω να σε ακούσω

δεν θέλω να θυμάμαι

μα θυμάμαι·

έχω πλήρη επίγνωση και αγωνιώ

η μνήμη

η λήθη

το μυστικό

η φθορά

όλα είναι, η φθορά

η αποκάλυψη είναι·

μια σκούρα γραμμή που φωτίζει, που σχηματίζει μια γωνιά, στο δέντρο της αναγέννησης.

Τα μυρμήγκια τρελάθηκαν

εκείνα, καθοδηγούν

και εμπνέουν·

Στην έρημο βαλτώνω, βαλτώνω και βαλτώνω

για την έννοια της αποκάλυψης, αναχωρώ

και βουλιάζω, στην ικανότητα του φανταστικού γεγραμμένου.

Δρώμενο γίνομαι·

σε έλαιο βαφτίζω την ουτοπική αναπαράσταση

και φεύγω, για να βρω τον αντίλαλο, που μου χάρισε ο χωρόχρονος.

Κάνεις δεν είναι πια εδώ

όλα είναι αντισυμβατικά στο γίγνεσθαι

όλα αναζητούν μια εμμονή που βαρέθηκα να περιμένω.

το σήμερα, δεν είναι πια εδώ

αγκομαχεί και ελπίζει·

το αύριο το κρατώ στο χέρι μου, επάνω σε ένα λαμπερό αστέρι

και το τώρα

αχ, αυτό το τώρα!

αχ!

σαν μήλο, το γεύομαι·

Είμαστε, ανοήτως παρελκόμενα

~~ Ανοήτως Παρελκόμενα - Κική Κωνσταντίνου