Άπληστη Σιωπή - Κική Κωνσταντίνου

 

Είναι άπληστη η σιωπή σου,
Άπληστη!

Εμάς δεν μας γέννησε μάνα.
Δεν βυζάξαμε γάλα.
Δεν μεγαλώσαμε με ανέσεις.
Δεν μας γαλήνεψε καμία αγκαλιά.

Το "σ' αγαπώ" δεν ειπώθηκε με λέξεις
Το χάδι δεν υπήρξε στη ζωή μας
Δεν μας αφιέρωσαν ύμνους, τραγούδια, δεν μας δίδαξαν τι θα πει χορός.

 Εμείς τραφήκαμε με λέξεις,
οι παφλασμοί των κυμάτων μας δίδαξαν τη σημασία των θορύβων, των υπαινιγμών.
Εμείς στερηθήκαμε τη ζωή, προσφέροντας το αίμα μας, σε όσους φλέρταραν - επικίνδυνα - με τον θάνατο.

Εμείς είμαστε τα παιδιά των πεινασμένων,
των αντίξοων ερευνητών, των ανθρώπων που μούλιασαν τα δάκρυά τους στο σάλιο τους, που κατάπιαν το αίμα τους με υπομονή, που δέχθηκαν να δώσουν τη σάρκα τους σε βάναυσες υποθέσεις, σε έρευνες, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν στο τίποτα, εκείνο το τίποτα που ήταν η κούνια μας, το κρεβάτι μας, η αγκαλιά μας.

Ειναι Άπληστη η σιωπή σου,
Άπληστη!

Στο λέμε εμείς που σφαδάζει το ''γιατί" στα δόντια μας, που η κραυγή έγινε ένα πεινασμένο λουλούδι μέσα μας, που τρέξαμε στο δρόμο με ματωμένα γόνατα και κανείς δεν ήρθε να μας σκουπίσει το αίμα που ομόρφυνε το άλλοτε - άχαρο - τσιμέντο.

Εμείς, που αχόρταγα τα δεχτήκαμε όλα, που κάναμε την υπομονή ένα αστέρι στα μάτια μας, που ήπιαμε νερό από τη λασπωμένη γούρνα, που στρέψαμε το βλέμμα στον ορίζοντα με προσμονή, μπορούμε ευλαβικά να σου ζητήσουμε να μιλήσεις, να λυτρωθείς, να χτίσεις με τα χέρια σου την ελπίδα!

Και να θυμάσαι:

Είναι Άπληστη η σιωπή σου,

 Άπληστη!