ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚ

             Καλημέρα στη μπλοκογειτονιά μου και καλή εβδομάδα να έχουμε.

            28 Μαΐου σήμερα.  Κοντεύει να μας αποχαιρετήσει κι αυτός. Να φύγει και να μη ξανάρθει τώρα άμεσα εννοώ. Σε ένα χρόνο καλώς να έρθει ξανά.

            Τώρα θα μου πείτε ο Ιούνιος θα είναι καλός; Νέες εκλογές, νέα μετρά, νέοι φόροι, εφορία, κτλ κτλ κτλ. Νέα προβλήματα γενικώς!

            Περί εκλογών και τα λοιπά θα τα πούμε άλλη φορά σε άλλη σχετική ανάρτηση όταν πλησιάζει ο καιρός τους, για σήμερα θέλω να σας πω δυο λογάκια που έγιναν μέσα στο διήμερο που πέρασε.

            Λοιπόν έχουμε και λέμε.  Το σκ στο χωριό ηταν πολύ καλό και γρήγορο, όπως τα περισσότερα σκ μου.

            Αυτό το σκ όμως ηταν λίγο πιο ιδιαίτερο από τα υπόλοιπα αφού εκεί κοντά που μένω είχαμε τον εορτασμό του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου. Δε νομίζω πως χρειάζεται να σας πω περισσότερα για τη φήμη του μιας και που είναι ξακουστός σε όλα τα μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο.

            Κόσμος! Όπως καταλαβαίνετε πολύς κόσμος και μάλιστα όλων των ηλικιών! Και δεν εννοώ μόνο κόσμος στην εκκλησία και στο Προκόπι (το χωριό), γενικά εννοώ κόσμος και ιδίως κόσμος που πήγαινε με τα πόδια στην εκκλησία διανύοντας πολλά χιλιόμετρα για να τιμήσει τη μνήμη του.

            Ο κάθε άνθρωπος για δικό του λόγο αποφασίζει να πάει περπατώντας στην εκκλησία και για να είμαι ειλικρινής πολλές φορές κοιτώντας ομάδες ανθρώπων στο δρόμο αναρωτιόμουνα για πιο λόγο αποφάσισαν να το κάνουν αυτό.

            Κάποιο τάμα ίσως; Είναι κάτι που προσπαθούν να το κάνουν κάθε χρόνο; Άλλοι για άσκηση; Άλλοι για παρέα; Δεν μπορούσα να είμαι σίγουρη για πιο λόγο το κάνουν αλλά σημασία έχει ότι το κάνουν και όταν το κάνουν για λόγους πίστης και όχι για λόγους που πιθανό ούτε οι ίδιοι να μη ξέρουν (γιατί θεωρώ ότι πολλοί μπορεί να το κάνουν απλά για παρέα ή για βόλτα ή για φυσική άσκηση ή έτσι απλά δίχως λόγο και αιτία) είναι πολύ σημαντικό και άξιο. Αν πάλι το κάνεις δίχως καν να ξέρεις γιατί το κάνεις τότε απλά δε χρειάζεται να το κάνεις. Αυτή είναι η γνώμη μου. Λιτά κι απέριττα.

            Το άλλο πράγμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το εξής περιστατικό: 
            Επιστρέφοντας με το λεωφορείο στη Χαλκίδα κάθισα μπροστά μπροστά για να μη ζαλιστώ μιας και που ο δρόμος μας είναι πολύ περίεργος να το πω και στο Προκόπι μπήκανε μέσα στο λεωφορείο πολύς κόσμος και έρχεται ένας άνθρωπος μπροστά στον οδηγό και του είπε σιγανά ότι κάπου έχασε το πορτοφόλι του και δεν είχε να πληρώσει εισιτήριο και χωρίς δεύτερη σκέψη ο οδηγός, δίχως καν να ρωτήσει εισπράκτορα και ελεγκτή του λέει πέρνα μέσα βρε.

            Μου έκανε εντύπωση η ευθύτητα αυτού του ανθρώπου. Απάντησε μονομιάς δίχως να σκεφτεί αν έπρεπε να το συζητήσει με τον εισπράκτορα και τον ελεγκτή. Δε ξέρω αν εσάς σας φένετε λίγο αυτό αλλά εμένα μου φάνηκε πολύ. Πραγματικά.  Έχω συνηθίσει να θεωρώ τους ανθρώπους σκληρούς και διστακτικούς συνάμα. Να συζητάνε το καθετί πριν το κάνουν.

            Μου άρεσε που το άκουσα και το είδα να συμβαίνει αυτό. Πραγματικά μου άρεσε! Δεν ηταν και κάτι τόσο σημαντικό μα για μένα εκείνη τη στιγμή ηταν και συνεχίζει να είναι. Δεν είναι η πράξη ακριβώς είναι η ευθύτητα του ανθρώπου. Το πόσο αστραπιαία τον προτρέψε να μπει μέσα δίχως να το συζητήσει με τους άλλους δύο που ανέφερα προηγουμένως.

            Τελικά οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμη και μπορείς να τους συναντήσεις σε πολύ μικρά πράγματα γιατί έχουμε τη τάση να θεωρούμε ανθρωπιά πολλές φορές κάτι πολύ ευφάνταστο και ίσως υπερβολικά καλό, όμως να που μπορούμε να τη διακρίνουμε και σε κάπως πιο μικρά πράγματα, απλώς πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί και παρατηρητικοί για να μπορούμε να τη διακρίνουμε.

            Αυτά για σήμερα φίλοι μου. Εις το επανιδείν λοιπόν!