Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΓΥΝΑΙΚΑ!

H Aρετή, η Σοφία, η Αγάπη, η Καλλίστη, η Ελπίδα, η Ειρήνη και ίσως αρκετά ακόμη ονόματα - αρετές που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή είναι ονόματα γυναικείας φύσης θα μπορούσα να πω... Ίσως γιατι μόνο μία γυναίκα που κυριολεκτικά γεννά τη ζωή θα μπορούσε να "φέρει" τόσο σπάνια ονόματα-αγαθά. Μακάρι να τα τιμάμε όλοι μας! Ή έστω να το προσπαθήσουμε!

Σχόλια

  1. Αυτό ξαναπές το!! Καλημέρα!!

    ΥΓ: Ναι στη φωτογραφία εγώ ήμουν αλλά όχι τόσο μικρή και κοντούλα όσο δείχνω! :) 28 χρονών είμαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημερα και αο εδω κατερινουλα!!!

      εισαι μικρουλα μωρε ολυ!!! και γλυκια!!! <3
      εχεις ολο το μελλον μροστα σου γλυκια μου να κανεις ολλα ραγματα σε οοιο τομεα θελησεις!!! μεσα αο τη ψυχη μου σου ευχομαι τα καλυτερα!!!! <3 <3 <3

      Διαγραφή
  2. Η Γυναίκα μπορεί να γεννά τις "Κόρες" της Ζωής,
    μα ο Άντρας τις τιμά καθώς τις ερωτεύεται και τις προστατεύει από λεηλασίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ολοκληρωμενος "μηχανισμος" η γυναικα
    υποδεεστερος ο αντρας
    για τον λογο ακριβως που αναφερεις.
    Για να μπορεσει να μεταδωσει απο μεσα της
    στο μεσα του παιδιου ολα τα αγαθα.

    Καλησπερες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λένε πως το όνομά μας μας χαρακτηρίζει! Θα συμφωνήσω μαζί σου : πρέπει να το τιμάμε πάνω απ' όλα!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημερα Κικη ,ετσι ειναι ειμαστε χαρισματικα οντα αλλα επειδη αυτο φαινεται εντονα ειναι ισως σωστο εμεις να μην το κανουμε αισθητο , η πραγματικη ανωτεροτητα ειναι αυτη που δεν τη δειχνεις , οσο για το αλλο φυλο ειναι πιστευω το απαραιτητο συμπληρωμα μας, αυτο που οταν φερεται σωστα μας εξισορροπει, φιλιά πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ταυτίζομαι πλήρως με την εξαιρετική και αξιολογότατη μου φίλη την ~reflection~

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :)

      οντως, εχει απολυτο δικιο!

      να εισαι καλα φιλε μου!

      καλο απογευμα ευχομαι ολοψυχα!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...