Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΙΣΑΙ Η ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΩΦΑΛΑΛΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΑΠ' ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΑΠΟ ΚΑΘΕ, ΙΣΩΣ ΘΕΑΤΡΟ




 
 
Αν η πρώτη νουβέλα μας γοητεύει με τα όμορφα τοπία και η δεύτερη μας ταξιδεύει σε εποχές ρομαντικές , η Τρίτη νουβέλα μας προσγειώνει στην πραγματικότητα και μας δείχνει πόσο σοφή είναι η αγάπη. Βρίσκει καθημερινά τόπους, τρόπους να αναπτυχθεί και απαντήσεις στις ερωτήσεις της καρδιάς… Η αγάπη δηλώνει παρών, έτσι απλά, λιτά και άξια!


_____________


Φωτογραφία και λόγια - ανάλυση - κριτική από την αγαπημένη μου εξαδέλφη και φιλόλογο, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή!


Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!





 
 
 
 
 
Με την πρώτη νουβέλα ταξιδεύουμε νοητά στην Κέρκυρα, το πανέμορφο νησί που συνενώνει στην μακραίωνη ιστορία του το μυθικό παρελθόν (νησί των Φαιάκων στην Οδύσσεια), με το κοσμοπολίτικο παρόν, που αποπνέει μια αίσθηση αρχοντιάς με βενετσιάνικες και δυτικές επιρροές στα αξιοθέατα και τον πολιτισμό του. Τυχαία η επιλογή του; Μάλλον όχι, μιας και το ρομαντικό στοιχείο του νησιού το κάνει να μοιάζει ιδανική επιλογή για να εκτυλιχθεί μια όμορφη ιστορία αγάπης δυο σύγχρονων νέων. Το επάγγελμα του Χριστόφορου δε (φωτογράφος), σοφή επιλογή για ένα μοναδικό ζουμάρισμα στα αξιοθέατα, τα ήθη/έθιμα και την σκιαγράφηση των ηρώων, στοιχεία που χαρακτηρίζουν το είδος της νουβέλας (σελ 20 τελευταία παράγραφος μαζί με τα αξιοθέατα περιγράφονται και κάποια έθιμα: μπουγάδες απλωμένες στις βεράντες χιαστί, σπάσιμο κανατών στους δρόμους κλπ). Επίσης η συγγραφέας χρησιμοποιώντας ως εκφραστικό μέσο την αντίθεση παρουσιάζει καρέ καρέ τη μεταστροφή του Χριστόφορου από τρελό και γόη του παρελθόντος, σε τρελά ερωτευμένο και αφοσιωμένο στην εξωτική Μόνικα. Η αποκάλυψη της αλήθειας στον Χριστόφορο από την φίλη της, έρχεται να ανανοηματοδοτήσει τα αμέτρητα εσταντανέ της Μόνικα από τον φωτογράφο μας και να δώσει όλες τις εξηγήσεις που ζητούσε. Η μεγαλύτερη αντίθεση ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον κόσμο των ήχων και των λέξεων και τον κόσμο της σιωπής και των νοημάτων, πρόκειται να αρθεί, με την αγάπη της σιωπής, με την αγάπη που δηλώνει παρών.


_____________


Φωτογραφία και λόγια - ανάλυση - κριτική από την αγαπημένη μου εξαδέλφη και φιλόλογο, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή!


Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!





 
 
 
 
Για ν’ αποκτήση κανείς γρόσια, άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη νάχει μεγάλη τύχη, να εύρη στραβόν κόσμο, και να είναι αυτός μ’ ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με τριανταέξ τα εκατό θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1851-1911, Έλληνας συγγραφέας


___________


Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.


Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.


Ευχαριστώ πολύ!





 
 
 
 
Είν’ η ζωή αχαμνόδεντρο

σ’ ένα γκρεμόν επάνω.


Κωστής Παλαμάς, 1859-1943, Ποιητής


___________


Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.


Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.


Ευχαριστώ πολύ!





 
 
 
Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που πέρασε ποτέ απ’ το ελληνικό θέατρο – από κάθε, ίσως θέατρο.


Μάνος Χατζιδάκις, 1925-1994, Έλληνας μουσικοσυνθέτης


(προς την Έλλη Λαμπέτη, σχετικά με το ρόλο της στο θεατρικό έργο «Σάρα, τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», 1981)


___________


Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.


Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.


Ευχαριστώ πολύ!





 
 
 
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.


Κάρολος Κουν, 1908-1987, Ο Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης


___________


Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.


Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.


Ευχαριστώ πολύ!





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...