Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ



Ένα δυνατό αεράκι φύσηξε και η λευκή κουρτίνα στο παράθυρο ξεπρόβαλλε στο κενό χώρο. Διάσπαρτα άνθη είχαν κεντηθεί επάνω της... Ένας ήχος κρυστάλλων ακούστηκε να κουδουνίζει στον αγέρα και η κουρτίνα "χόρεψε".
Ένα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν ό,τι δεν υπήρχε, έγραφε:
«Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί… και θα ξεδιψάσει!»
Ο αέρας το κούνησε ελαφρώς κι αυτό υπάκουσε. Απλά, Λιτά, Άξια!

___________

Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.

Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.

Ευχαριστώ πολύ!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ιστορίες_Αγάπης
#Εκφράσου


«Το παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυς, το Ποντικονήσι, το Κανόνι, το Φρούριο, τη Παλιά Πόλη, τα σοκάκια, τις μπουγάδες που απλώνουν χιαστά στις βεράντες αντικριστών σπιτιών και το δρόμο που σπάνε τις κανάτες είναι λίγα από όσα πρέπει να φωτογραφίσω», συλλογιζόταν τη στιγμή που την είδε! Και τότε σταμάτησε!
Έμεινε εκεί, ακούνητος, ασάλευτος, σε ένα σοκάκι να τη χαζεύει μαγεμένος!
Στεκόταν εκεί, ψηλή, αδύνατη, με λίγο χλωμή επιδερμίδα και μαύρα, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, ολόισια, γυαλιστερά μαλλιά. Το κούρεμα των μαλλιών της ήταν ασύμμετρο, τριγωνικό, πίσω ήταν πιο κοντά και μπροστά μάκραιναν με έμφαση στις μύτες, ενώ πυκνές, μαύρες, καλοχτενισμένες αφέλειες κοσμούσαν το όμορφο πρόσωπό της.

___________

Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.

Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.

Ευχαριστώ πολύ!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ιστορίες_Αγάπης
#Εκφράσου


Προσπέρασαν το ζευγάρι, που μέχρι πριν τσακωνόταν τόσο δυνατά ώστε κατάφερε να τους επηρεάσει και ως δια μαγείας, δεν γύρισαν πια να κοιτάξουν… ούτε καν από περιέργεια.

Ο άντρας, σηκώθηκε από το παγκάκι και κοιτάζοντας την κοπέλα με συμπόνια, έφυγε. Εκείνη έμεινε εκεί, ασάλευτη, με σκυμμένο το κεφάλι να «μετράει» τις πέτρες που ακουμπούσαν στα παπούτσια της. Ήταν ελάχιστες, σε αντίθεση με τα δάκρυά της, που πλέον τα ξέπλεναν.

___________

Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.

Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.

Ευχαριστώ πολύ!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ιστορίες_Αγάπης
#Εκφράσου


Η Μάρθα για λίγα λεπτά έμεινε ασάλευτη με τη πλάτη στραμμένη προς το μέρος της κοπέλας και προς στιγμήν έκανε να γυρίσει εμπρός. Η ακούνητη θέση της επανήλθε. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής η γυναικεία φιγούρα έκανε δυο βήματα και μόλις βρέθηκε κάτω από το δοκάρι της πόρτας είπε με ξεψυχισμένη φωνή.

«Ο Θεός μαζί σας!»

Αμέσως μετά χάθηκε στο σκοτεινό διάδρομο.


___________


Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.


Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.


Ευχαριστώ πολύ!






 










«Δε θα ’ρθεις;» Ρώτησε ο άντρας που σηκώθηκε για να κατευθυνθεί προς τις γραμμές του τρένου, αφήνοντας τη Στεφανία καθισμένη, ακόμη στο παγκάκι.
Η Στεφανία, σηκώθηκε όρθια, πήρε στην αγκαλιά της το φάκελο με τις σημειώσεις και σκεπτόμενη έντονα, γύρισε και είπε χαμογελαστή στον άντρα.
« Το σπίτι μου είναι δυο στενά πιο κάτω. Δε πηγαίνω με το τρένο. Πηγαίνω πάντα με τα πόδια»
«Δηλαδή δε θα συνταξιδέψουμε»; Ρώτησε στενάχωρα ο άντρας για να εισπράξει το αρνητικό χαμόγελο της Στεφανίας, η οποία τον χαιρέτησε κάνοντας του νεύμα με το χέρι, του χαμογέλασε γλυκά και έφυγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς τις κυλιόμενες σκάλες.

___________

Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.

Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.

Ευχαριστώ πολύ!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ιστορίες_Αγάπης
#Εκφράσου
 


Ήθελες μόνο να παίρνεις
να παίρνεις, να παίρνεις και να μη δίνεις τίποτα.
Να περισυλλέγεις αλόγιστη Αγάπη
και να δίνεις ένα φράγκο, μια δεκάρα
πιστεύοντας πως αυτό ήταν όλη σου η περιουσία.

Κι αν ήταν, να το δεχτώ…
δεν ήταν όμως
Δεν ήτανε!

Δανεικό αντικείμενο ήταν κι αυτό
που πριν λίγους μήνες, τυχαία –
πιθανολογώ ·
είχες μαζέψει στο στενό
ενός χαλκόστρωτου δρόμου.

___________

Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών και είναι στον Πειραιά, συντροφιά με την αγαπημένη μου εξαδέλφη, Ιωάννα Κωνσταντίνου Παπαγγελή.

Για να αποκτήσεις κι εσύ το βιβλίο της Αγάπης, επικοινώνησε μαζί μου.

Ευχαριστώ πολύ!

#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ιστορίες_Αγάπης
#Εκφράσου


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...