Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΉΘΕΛΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΔΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ




 
 
Και θα έρθει η στιγμή που «Η αγάπη θα δηλώσει Απών»:
«Κι Ήμουν κι εγώ…. Κι ήσουν κι εσύ…. Ω… Σαν τα χελιδόνια»
____________

Για να αποκτήσεις το νέο βιβλίο, επικοινώνησε μαζί μου, άμεσα.
Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Μαρία Παρασκευοπούλουκαι το μπλοκ της Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου
Εδώ η βιβλιοκριτική της:
http://www.syllegw-stigmes.gr/2018/02/vivliokritiki-kiki-konstantinou-h-agapi-dilonei-paron.html
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!
 
 
 
 
 
Εκείνος, φωτογράφος.
Εκείνη, περιπλανώμενη.
Την συναντά τυχαία και την φωτογραφίζει.
Στην αρχή είναι ένα αυθόρμητο "κλικ"
Στην πορεία, ξεκινάει ολόκληρη διαδρομή φωτογραφιών με δύο ήρωες που μεταξύ τους δεν έχουν ανταλλάξει ούτε μία λέξη.
Και κάπως έτσι ξεκινάει η δική τους Ιστορία.
Μια σιωπηρή Ιστορία Αγάπης
Για να αποκτήσεις το νέο βιβλίο, επικοινώνησε μαζί μου, άμεσα.
Η φωτογραφία από την αγαπημένη μου Μαρία Παρασκευοπούλου και το μπλοκ της Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου.
Εδώ η βιβλιοκριτική της:
http://www.syllegw-stigmes.gr/2018/02/vivliokritiki-kiki-konstantinou-h-agapi-dilonei-paron.html
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!
 
 
 
Η Αγάπη Δηλώνει Απών, ετοιμάζεται.
Επικοινώνησε μαζί μου για να αποκτήσεις το πρώτο μέρος της τριλογίας και ακόλουθησέ μας στα μονοπάτια της Αγάπης

______________

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη αγαπημένη μου φίλη Μαρία Παρασκευοπούλου για την στήριξη, τις υπέροχες φωτογραφίες και την όμορφη παρουσίαση που στο συλλεκτικό της μπλοκ, μας πρόσφερε.
Διάβασε την βιβλιοκριτική της εδώ:http://www.syllegw-stigmes.gr/2018/02/vivliokritiki-kiki-konstantinou-h-agapi-dilonei-paron.html
Ευχαριστούμε πολύ!
Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου
 
 
"Καλώς ήρθες στο τρένο μου"
Είναι η Αγάπη που Δηλώνει Παρών.
Για να την αποκτήσεις, επικοινώνησε μαζί μου.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη αγαπημένη μου φίλη Μαρία Παρασκευοπούλου για την στήριξη, τις υπέροχες φωτογραφίες και την όμορφη παρουσίαση που στο συλλεκτικό της μπλοκ, μας πρόσφερε.
Διάβασε την βιβλιοκριτική της εδώ: http://www.syllegw-stigmes.gr/2018/02/vivliokritiki-kiki-konstantinou-h-agapi-dilonei-paron.html
Ευχαριστούμε πολύ!
Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου
όμορφα στην τοποθεσία Αθήνα.

Σχόλια

  1. Κική μου τι διαβάζω με χαρά ; έχεις ετοιμάσει το επόμενο ; ή είναι στα σκαριά ; φυσικά είμαι μέσα και το ξέρεις έτσι ; απλά να μας αναγγείλεις την έκδοση για να κάνω την παραγγελία μου. Με το καλό και όλες μου τις ευχές κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...