Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

OI "ΤΗΕ WORKSONGS PROJECT" ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

 

Την Τρίτη 3/4 εν μέσω ετοιμασίας νέων ηχογραφήσεων, συνεργασιών και εκδηλώσεων-εμφανίσεων,
οι "The Worksongs Project"
κάνουν διάλειμμα με τρελά νερά και Τραγούδια της δουλειάς!






Η συνεχώς ανανεούμενη μουσική μας παράσταση, επενδυμένη με φωτογραφικό και  κινηματογραφικό αρχειακό υλικό,
ταξιδεύει στο Bogart (Βαρατάση 16, Χαλκίδα). Ώρα έναρξης 21:30. Είσοδος 5€


Πιο ειδικά για το αντικείμενο μας:
 
     Τραγούδια της δουλειάς στη διεθνή λαογραφία ονομάζονται εκείνα που είτε αναφέρονται σε εργασίες, είτε τις συνοδεύουν. Τα δεύτερα μέσα από πλήθος θεμάτων, είχαν ως στόχο να συντονίσουν μια ομαδική εργασία, όπως για παράδειγμα την κωπηλασία, ή απλά με τη συντροφιά τους να ανεβάσουν τη διάθεση και την παραγωγικότητα.
 
    Η μουσική μας παράσταση περιλαμβάνει κάθε φορά μια ξεχωριστή επιλογή μελωδιών, ταξιδεύοντας στις έξι ηπείρους στο πέρασμα του έτους. Πρόκειται για ένα ταξίδι, που φιλοδοξεί να εμφανίσει τις ομοιότητες στη δραστηριότητα και κατ' επέκταση στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων της δουλειάς όλου του κόσμου.




     Το σχήμα "The Worksongs Project"
                                         συναποτελούν οι:

Ζαγαρέλος Λεωνίδας: φωνή, κιθάρα, φυσαρμόνικα

Λιάσκος Δημήτρης: πνευστά, επιμέλεια

Μαλακατές Περικλής: φωνή, μπάσο

Μωραΐτης Αποστόλης: φωνή, ούτι, κιθάρα

Τσιμπλάκης Βαγγέλης: τύμπανα, κρουστά 
                                        
 Στεφανής Δημήτρης: επιμέλεια βίντεο 

ΥΓ: σύντομα θα ενημερώσουμε για το νέο καλλιτεχνικό μας εγχείρημα
ως τότε μαθαίνεται νέα μας 
στο κανάλι:

και τη σελίδα:



Σχόλια

  1. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το θέμα Κική μου. Λαογραφία και μουσική. Έξοχο. Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...