Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΚΟΥΚΛΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ





Όταν ήμουν μικρή, είχα μια κούκλα.

Για την ακρίβεια είχα πολλές κούκλες, αλλά δεν είχα αδέρφια.
Και επειδή δεν είχα αδέρφια , έπαιζα συνέχεια με τις κούκλες,
με έναν ιδιαίτερο όμως τρόπο: Τις κατέστρεφα!

Έβγαζα χεράκια, ποδαράκια, κεφαλάκια και τα πετούσα κάτω από τη βεράντα του σπιτιού μου.
Ως άλλος ένας, καλά, μικρός, «μανιακός», δολοφόνος,

Υπήρχε όμως μία κούκλα, μια συγκεκριμένη κούκλα που δεν κατάφερα ποτέ να καταστρέψω και δεν τα κατάφερα, επειδή στην ουσία ποτέ δεν θέλησα.
Και δεν ξέρω και τι πραγματικά ξεχωριστό μπορεί να είχε, ποιο μπορεί να ήταν εκείνο το «ζωτικό» χαρακτηριστικό της. Ξέρω μόνο, πως ακόμη κι αν από συνήθεια προσπάθησα να την καταστρέψω, ουσιαστικά ποτέ μα ποτέ, δεν τα κατάφερα. Σε κάθε πιθανή «ρωγμή» που της προκαλούσα, έκλαιγα και καλούσα απελπισμένη, σε βοήθεια.

Όταν ήμουν μικρή, είχα μια κούκλα.
Μια κούκλα πολύ όμορφη.
Φορούσε κόκκινο και λευκό.
Είχε καπέλο και κορδέλα διαγώνια.
Πορσελάνινη, με μακριά ξανθά μαλλιά και μπούκλες, μέχρι την πλάτη.

Μπορούσε να περπατάει και να μιλάει,
ήταν σα να είχα αδέρφια.

Με καθοδηγούσε πολλές φορές και εγώ αρνιόμουν να ακολουθήσω, πιστεύοντας πως καθοδηγώ.
Πρέπει να χαμογελούσε, όταν ηθελημένα, μου το επέτρεπε.
Ηταν μια αξιοζήλευτη, ζωντανή, πορσελάνινη κούκλα που με κοιτούσε, την κοιτούσα και μιλούσαμε δίχως φόβο, σθεναρά.

Ζήσαμε πολλά πράγματα και καταστάσεις μαζί.
Όμορφες και άσχημες συνθήκες, μας ένωσαν.
«Μεγάλωσες», μου είπε μια μέρα και «πρέπει να σε αποχαιρετήσω»
Λυπήθηκα. Της είπα στη γλώσσα μας, «μπορώ ακόμη να σε κρατήσω».
Θα έβρισκα τον τρόπο.

Ήξερα σε κουτί δεν θα έμπαινε ξανά, ούτε σε κάποια γωνία ή σε κάποιο κρεβάτι για πάντα θα κατοικούσε. Και να πάει αλλού, δεν ήθελε. Με εμένα ένιωθε πως η αποστολή της, στον κόσμο αυτό, έπρεπε να κλείσει.
Κάλεσα πολλές φορές σε βοήθεια, στην αρχή δεν την άφηνα να φύγει, μα ένα δάκρυ στα γαλανά της μάτια μου έδειξε, πως ο ωκεανός της την περίμενε και όφειλα να την αφήσω την πόρτα αυτής της πύλης, η ίδια, να την κλείσει.

Την αποχαιρέτησα με δάκρυα και αναστεναγμούς, μα με μια αγάπη που δεν έλεγε να λυγίσει. Την ξέχασα μεγαλώνοντας, αρνούμενη, να δεχτώ πως την «φυγή», εγκατάλειψη, την είχα βαφτίσει.

Και μετά σαν πέρασαν τα χρόνια, ανακάλυψα, κατά συνέπεια,
τον λόγο που τόσο την είχα αγαπήσει.
Κάποιος πολύτιμος, στερήθηκε ψωμί και τυρί για να μου την δωρίσει.
Κι ήταν τα μόνα που είχε για να φάει.

Γιατί όταν ήμουν μικρή,
Είχα μόνο μία κούκλα συναισθηματικά ακριβή κι αυτό η ψυχή, μπορούσε να το αναγνωρίσει.

Ήταν πολύτιμη γιατί δημιουργήθηκε από τη βασική στέρηση ενός ανθρώπου, που γεννήθηκε από την ανάγκη του, να μου τη δωρίσει..

Για να χαμογελάω και να μην καταλαβαίνω το γιατί.
Απλώς να νιώθω…
Και να νιώθω….
Κι η ανάγκη αυτή, να είναι η Ζωή.

Όταν ήμουν μικρή, είχα μια κούκλα, μα ήταν ο θησαυρός μου!
Και σήμερα, γεννιέται ξανά.
Στις αλληγορίες μου, στις θύμησές μου, στα παιδικά μου όνειρα.
Χαλάλι!


H Κούκλα - Κική Κωνσταντίνου


#Κική_Κωνσταντίνου
#Η_Έκφρασή_μου
#Εκφράσου
#Ονειρεύομαι
#Πεζό


Σχόλια

  1. Πολύ όμορφο και πολύ με συγκίνησε Κική. Για έναν παράξενο λόγο, θες η Μητέρα μου λάτρευε τις κούκλες και μάζευε πολλές, δεν έμεινα αδιάφορος και εγώ στην ομορφιά τους.
    Μάλιστα στα χρόνια που η El Greco, την θυμάσαι ; έδινε μικρά αριστουργήματα.
    Πολύ τρυφερό το σημερινό σου εδώ μας ταξιδεύει πολλά χρόνια πριν.
    Καλό απόγευμα Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κική μου...απα πα..καλέ κι εγώ μοναχοπαίδι ήμουν και τις αγαπούσα όλες, δεν τις κατέστρεφα!!! Υπέροχο κείμενο , σε βλέπω γρήγορα να μας βγάζεις και βιβλίο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τί όμορφο κείμενο Κική μου όπως όλα όσα γράφεις .
    Η κούκλα σου μοιαζειαφου κι εσύ κούκλα είσαι .
    Καλή συνέχεια και φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...