Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




 
Κι ούτε κατάλαβα πως βρέθηκες εκεί.
Ποιος σε τοποθέτησε, γιατί εσύ;
Τι δουλειά έχεις εκεί πάνω; Δίπλα στους ξύλινους στυλοβάτες;

Και τα φύλλα σου, ολόκληρα, δε δείχνουν λειψά. Κανείς δεν σε μάδησε, κανείς δεν θέλησε να μάθει, αν κάποιος άλλος, τον αγαπά.

Ανέγγιχτη ήσουν,
λευκή, παρθένα, στο βωμό να αφοσιώνεσαι και σε καλοστημένους, στρατιώτες πλάνης, έτοιμη να θυσιαστείς.

Κι ούτε που κατάλαβα. Τι θέλεις εσύ εκεί πάνω; Εκεί πέρα; Τι έχεις να πείσεις, να μας πεις. Μα είσαι μόνο μία Μαργαρίτα και έχουν μάθει να σε χαρακτηρίζουν "ελαφρά".

Κι αν είχες στόμα να μιλήσεις, τι θα σου επέτρεπαν να πεις;
Καταδικασμένη ήσουν, φυλακισμένη, ασύστολα να ερωτοτροπείς.

Κι ούτε που κατάλαβα, πως η Μαργαρίτα γέννησε, επτά, ξανθά παιδιά.

Ήσουν μόνο μία άψυχη Μαργαρίτα που δεν μάδησε κανείς.. τι μπορεί, να έχεις, να μας πεις;

"Είμαι μια Μαργαρίτα​ που αγαπήθηκε όσο κανείς.
Ακουμπούσα στην καρδιά του ευλαβικά, να μεταφέρω όμορφο μαντάτο ετοιμαζόμουν και έπειτα, ο ουρανός γέμισε με κεραυνούς και το Δόρυ του, βρέθηκε μίλια, μακριά. Η λευκή του μπλούζα, έγινε πέλαγος φυγής. Και ένα μικρό, ξύλινο μανταλάκι ήταν η μόνη ελπίδα διαφυγής.
Έφυγε... απροσπέλαστα έφυγε​ και έκτοτε, κυριαρχώ, υποτάσσοντας την όποια εικονική ελευθερία μου, για το καλό των άλλων.
Λιάζονται και ξαποσταίνουν και σήμερα, οι ζώσες ελπίδες των ανθρώπων.
Κι αυτά ήταν όλα, όσα είχα να σου πω"

~~ Η Μαργαρίτα - Κική Κωνσταντίνου


#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Ποίηση
#Ονειρεύομαι
#Δημιουργώ


Τι; Έτσι θα σας άφηνα εγώ;
Παγκόσμια Μέρα Ποίησης και δεν θα σας χάριζα απλόχερα ένα νεογέννητο ποίημα;


Η Μαργαρίτα λοιπόν!

Χρόνια πολλά στον Ποιητή, μέσα μας! 

Καλημέρα, εκφραστικοί!

Σχόλια

  1. Καλή σου μέρα ποιήτριά μου!! Το νεογέννητο ποίημα σου είναι υπέροχο! Χρόνια πολλά στον ποιητή που έχεις μέσα σου, να σου δίνει πάντα εμπνεύσεις και να σε πετάξει ψηλά πολύ ψηλά στο στερέωμα το δημιουργικό!
    Φιλιά πόλλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπράβο κορίτσι μου....! μπράβο απ την καρδιά μου....!
    πανέμορφο, λυρικότατο, ευαίσθητο σαν την ΚΑρδιά σου.
    Τίμησες με τον δικό σου αληθινό τρόπο τη μέρα της ποίησης.
    Δεν ξέρεις πόσο σε καμαρώνουμε για τον αγώνα σου και την προσπάθειά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ημέρα ποίησης χθες αν δεν κάνω λάθος..γνήσια εκπρόσωπος κοριτσάκι μου.Καλή σου μέρα και δημιουργική!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...