Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΑΡΩΝ



"Η Κική έχει το πάθος να πραγματεύεται στη γραφή της την έννοια της "ΑΓΑΠΗΣ". Στα τρία αυτά της τα διηγήματα αυτή ακριβώς η ερωτική Αγάπη φωνάζει στην κυριολεξία "ΠΑΡΩΝ" με τον δικό της βροντώδη και ουσιαστικό τρόπο.

Στην "Αγάπη της Σιωπής" την προσεγγίζει με τρόπο δυνατό, ιδιαίτερο σε μια δύσκολη σχέση δύο νέων ανθρώπων. Θα ταξιδέψουμε στα όμορφα στενά και στις παραλίες της Κέρκυρας. Θα ακολουθήσουμε σμάρια ανθρώπων που ζουν τις δικές τους στιγμές σε μια γραφή "του δρόμου", με λίγα λόγια της κίνησης μέσα στο χώρο. Ένας νεαρός φωτογράφος συναντά την απόλυτη ανατροπή στις απόψεις του για τον έρωτα σαν αντικρύζει μια όμορφη αλλά σιωπηρή νεαρή γυναίκα. Εκεί θα νιώσει μια Αγάπη, έντονη, μαγική που θα τον οδηγήσει στο να υπερβεί μια σειρά από τα μοντέλα που είχε στη ζωή του. Το διήγημα βάζει χοντρά ζητήματα που απαιτούν απαντήσεις και στάση ζωής."

______

Λόγια του αγαπημένου μου Giannis Pitarokoilis ή όπως τον γνώρισα στην μπλοκόσφαιρα: http://idipoton.pblogs.gr/



 " Στην "Φυσαρμόνικα των Αισθήσεων" θα ταξιδέψουμε σε μια ρετρό εποχή, ΝεοΒικτωριανή, που άγγιξε για λίγο και την Ελληνική Κοινωνία. Εδώ θα δούμε την Αγάπη και τον Έρωτα να δοκιμάζονται στις μυλόπετρες των ταξικών αντιθέσεων που ύψωσαν οι άνθρωποι. Ένας φτωχός νεαρός με όπλο και έμπνευσή του την φυσαρμόνικά του και μια νεαρή κοπέλα κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας. Θα αντέξουν ; θα σταθούν όρθιοι ; θα ανατρέψουν τις δομές που ορθώνουν γύρω τους οι άλλοι ; Μια απλή φυσαρμόνικα θα γίνει η σάλπιγγα που θα γράψει τη δική της ιστορία ;

Προσωπικά με συγκίνησε πάρα πολύ αυτό το διήγημα, το ομολογώ."

______

Λόγια του αγαπημένου μου Giannis Pitarokoilis ή όπως τον γνώρισα στην μπλοκόσφαιρα: http://idipoton.pblogs.gr/


 
"Στην "Στάση των τρένων" επανερχόμαστε στο σήμερα. Μια πάρα πολύ πρωτότυπη σύλληψη από την συγγραφέα μας. Και πάλι ένα θέμα της στο δρόμο. Στην καθημερινότητα. Ένας σταθμός τρένου. Μια νεαρή γυναίκα που παρατηρεί και σημειώνει και ένας νεαρός περαστικός που ενώνει την παρατήρησή του με τις δικές της σκέψεις και αναζητήσεις. Πολύ όμορφο. Ειδικά το κλείσιμό του με αναφορά στους στίχους του Χριστιανόπουλου στο "Ενός λεπτού σιγή" είναι συγκλονιστικό.

Κάντε τον κόπο να αναζητήσετε το Βιβλίο και να το διαβάσετε. Αξίζει κάθε προσοχής χωρίς ίχνος υπερβολής. Και ειδικά όταν ο συγγραφέας είναι ένας νέος άνθρωπος, μια νεαρή Γυναίκα που απλώνει τα όνειρά της σε δημιουργικούς κόσμους, τότε αξίζει ακόμα περισσότερο.

Η Κική Κωνσταντίνου έχει πάθος και αγαπά αυτό που κάνει. Να γράφει, να δοκιμάσει λογοτεχνικά είδη, να μην φοβάται να εκτεθεί συγγραφικά. Με ελάχιστα ίσως ανύπαρκτα μέσα είναι μια Νέα Γυναίκα που στον ορυμαγδό της σημερινής μας πραγματικότητας δεν διστάζει να βγει με θετικά μηνύματα για όλους μας και να δηλώσει και εκείνη με αξιόλογο τρόπο το δικό της "ΠΑΡΩΝ"."

______

Λόγια του αγαπημένου μου Giannis Pitarokoilis ή όπως τον γνώρισα στην μπλοκόσφαιρα: http://idipoton.pblogs.gr/
 


Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!
Για την συνολική στήριξη κι αγάπη!
Να είσαι πάντα καλά αγαπημένε  μου φίλε, να δημιουργείς, να προσφέρεις και να σου δίνει πάντα η ζωή και οι συνάνθρωποί σου, όλα τα καλά που αξίζεις!
 

Εδώ: http://idipoton.pblogs.gr/2018/01/mia-agaph-poy-dhlwnei-parwn.html για να διαβάσεις την συνολική ανάρτηση! 

Καλή εβδομάδα σε όλους, εκφραστικοί!
Να περνάτε όμορφα!

Σχόλια

  1. !!!!!!!!!!!
    Κική μου,
    και εσύ να είσαι καλά κορίτσι μου....! εμείς σε ευχαριστούμε για τις δημιουργίες σου και την ομορφιά που μοιράζεσαι μαζί μας.
    Δεν έχω λόγια.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...