ΤΟ ΦΥΚΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το μισό πρόσωπο,
με κοιτούσε με αποστροφή πίσω από το θολό τζάμι...
Το έβλεπα, το συναντούσα κρυφά σε κάθε ανομολόγητη σκέψη, μα με τις πειθήνιες υπεκφυγές μου, το κρατούσα πάντα στη σωστή απόσταση.

Όριο μέσα στο όριο
Τέλος πριν την αρχή
Και κάθε αρχή, απρόσμενο φινάλε αμφοτέρων

Μέσα στην καρδιά μου, άνοιξα μία τρύπα.
Ξεχείλισε το γαλάζιο από μέσα της:
καθαρό, πηγαίο, πληθωρικό.
Προσκάλεσα ένα καράβι να 'ρθει να κατοικήσει.

Ήρθε, κι όλα στην αρχή ήταν όμορφα.
Ακόμη και στον κυματισμό, έβλεπα ήλιους να περιλούζουν το Αιγαίο.
Εξάλλου εγώ σε αυτή την αλμύρα μεγάλωσα,
την γεύτηκα.
Ώσπου μια μέρα, ήρθε το κουπί.
Συνέχεια κουπί.

Μα εγώ σου σιγοτραγουδούσα,
σε ταξίδευα με ήχους αισθαντικούς.
Φρόντιζα τα χρώματα να έχουν την κατάλληλη ισορροπία.
Ήξερα, πως τα ψάρια ήταν οι αποικιοκράτες των θνητών και δεν σου επέτρεψα να τα πειράξεις.

Μπορούσες να τα αγγίξεις, να τα χαϊδεψεις, να τους κάνεις καντάδα αν θες, μα όχι να τα χτυπήσεις ή να τους κάνεις κάποιο μεγαλύτερο κακό.

Αυτό ήταν το μειδίαμα.
Το μόνο μειδίαμα.

Όμως εσύ βρήκες τον τρόπο
Έφερες το κουπί

Τα χτυπούσες
Με χτυπούσες

Τα διέσχιζες
Με διέσχιζες

Τα χάραζες
Με χάραζες

Ώσπου στην αγκαλιά σου, ήρθε ένα φύκι
Κι η κουπαστή, απελευθερώθηκε
Στον βυθό μετοίκησε, εκεί

Έκτοτε, κάποιες στιγμές σκάβω κι ανακαλύπτω πετρέλαιο

Ήθελήσατε

~~ Το Φύκι - Κική Κωνσταντίνου

Καλή μας επιστροφή, εκφραστικοί!

Καλό Φθινόπωρο να έχουμε!