Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ (μέρος δεύτερο)

Καλημέρα εκφραστικοί μου.

Είστε για ένα παιδικό εορταστικό παραμύθι; Είναι η Μπέλα, ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι και αυτή είναι η ιστορία της (θεατρικά δοσμένη) Πως δημιουργήθηκε; Μια ανάγνωση εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_73.html 

Και πάμε γρήγορα γρήγορα, να θυμηθούμε το πρώτο μέρος της εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_17.html







ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ




Τα στολίδια κουράζονται μετά το τραγούδι και το χορό, φουσκώνουν, ξεφουσκώνουν, λαχανιάζουν και έπειτα στρέφονται προς το ακούνητο και υπεροπτικό δέντρο και ξεσπούν σε γέλια.


Το δέντρο υπεροπτικό στην αρχή, αλλά φανερά εκνευρισμένο όταν ξεκινούν και του πετούν τσίχλες, καραμέλες, χαρτάκια κτλ, αρχίζει να εκνευρίζεται.

Ξαφνικά, σαν κάποιο θεριό να μπήκε μέσα του και χωρίς να τους μιλήσει, αρχίζει να τα κυνηγά με αστείο τρόπο στη σκηνή.

Σε κάποια φάση πέφτει κάτω και τα στολίδια και τα τρία τον περικυκλώνουν και κάθονται πάνω του.

Εμφανίζεται  η Γυναίκα και μενουν όλοι ακινητοποιημένοι στη σκηνή.


Η Γυναίκα, φανερά σοκαρισμένη, τα πλησιάζει, τα κοιτά με ανοιχτό στόμα και πιάνοντας το μάγουλο της, κοιτάζει τον κόσμο, κοιτάζει εκείνα και αναρωτιέται;

«Πότε στόλισα το δέντρο; Και γιατί έπεσε;»
«Μήπως το στόλισα και δεν το θυμάμαι; Είμαι λίγο αφηρημένη τον τελευταίο καιρό»
«Αλλά πως έπεσε κάτω; Δεν θυμάμαι να το έριξα. Μήπως έκανε σεισμό;»

«Νιαου» ακούστηκε η ζωηρή Μπέλα

«Ψιψίνα μου γύρισες» είπε η κυρία και άρχισε να ψάχνει στα άλλα δωμάτια την χαμένη της γάτα.

Το δέντρο και τα στολίδια σηκώνονται επάνω, αρχίζουν να παίζουν ξύλο με αστείο και χαριτωμένο τροπο, να τραβάνε  ο ένας τα μαλλιά του άλλου και ξαφνικά, παγώνουν στην σκηνή, όταν έρχεται ξανά η γυναίκα. Μοιάζουν σα να εχουν στολίσει το δέντρο, σε κατακόρυφη παράθεση αυτή την φορά.


«Ψιψίνα μου, που είσαι γλυκιά μου, έλα στη μάνουλα»
Η γυναίκα σοκαρισμένη πάει μπροστά στο δέντρο και τα στολίδια και αρχίζει να κοιτάξει μια το κοινό και μια εκείνα με το στόμα ανοιχτό.

«Δεν είμαι καλα, δεν είμαι καλά. Πότε σήκωσα το δέντρο όρθιο και δεν το θυμάμαι; Θα τρελαθώ σήμερα.»

«Είδατε κάτι εσείς που δεν είδα εγω; (απευθύνεται στα παιδιά)
συνομιλεί λίγο μαζί τους και στο τέλος παραδέχεται πως κάτι περίεργο συνέβη αλλα αγαπά το πνεύμα των Χριστουγέννων, το εμπιστεύεται και πως ότι γίνει θα γίνει για καλό.

Έπειτα χαιρετά τα παιδιά και πάει για ύπνο.

Αποχωρεί από τη σκηνή και τα στολίδια διάσπαρτα κάθονται στην σκηνή αλλά μακριά ο ένας από τον άλλον.

Το δέντρο υπεροπτικό κάνει δήθεν πως κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

Ξαφνικά η Μπέλα αρχίζει να κοιτάει με ενδιαφέρον το δέντρο και καταλήγει να δείχνει ερωτευμένη.

Ο Αδάμος και ο Ματίας την ανακαλύπτουν, την επεξεργάζονται και αρχίζουν να την πειράζουν.

«Σταματήστε πια» Είπε η Μπέλα
«Μα το δέντρο; Τι του βρήκες; Είναι ψηλό και άχαρο» Είπε ο Ματίας.
«Ενώ εμείς, φουσκωμένοι και χαριτωμένοι όσο κανείς άλλος» Συμφώνησε ο Αδάμος.
«Μα εσείς είστε φίλοι, αδέρφια, είστε κάτι άλλο. Αχ εγώ, πάντα έτρεφα καποια συναισθήματα αλλά πέρασε καιρός να καταλάβω… και τώρα είναι Χριστούγεννα και νιώθω τόση αγάπη αλλά και μοναξιά. Θέλω αγάπη, πολλή αγάπη.» Η Μπέλα μελαγχόλησε και τα στολίδια την αγκάλιασαν.

Το δέντρο μοιάζει να ακούει και να συμφωνεί. Το πρόσωπό του μαλάκωσε και ο κορμός λύγισε. Κουνιόταν προς τα εκεί σαν να ήθελε να τους αγκαλιάσει, Μόλις γύρισαν τα βλέμματά τους προς τα εκεί, το δέντρο δήθεν αδιαφόρησε.

«Καλός είναι μωρέ, ίσως με λίγη χρυσόσκονη και κάποια επιπλέον γιρλάντα, γίνει πιο γλυκούλης» είπε ο Αδάμος.



________________ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ___________ 


Σχόλια

  1. Πολύ γλυκό Κική ! βλέπω έχεις μια συγκροτημένη πλέον δομή στην παρουσίαση και γράψιμο θεατρικού έργου και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο και εντυπωσιασμένο. Συνεχίζουμε λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ.

Σήμερα που θα πρέπει κανονικά να γιορτάζουμε τον ερχομό της Άνοιξης, ο καιρός μας απέδειξε πως δεν είναι έτοιμος ακόμη να την υποδεχθεί.         Δε ξέρω για τους τόπους σας, στο δικό μου όμως επικρατεί κρύο, μουντίλα και πολύ συννεφιά. Τίποτα από το τοπίο που κοιτώ απ' έξω δε μου θυμίζει Άνοιξη αλλά η αλήθεια είναι πως μέσα στη καρδιά μου, η χαρά και η αισιοδοξία που νοιώθω για τον ερχομό ενός νέου μήνα και μιας πιο "χαρούμενης" εποχής υπερχειλίζει και με κάνει να αισθάνομαι αρκετά καλά ψυχολογικά.         Εύχομαι ολόψυχα σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους και σε όλους όσους με διαβάζουν και διαβάζω φυσικά να έχουν έναν υπέροχο μήνα, γεμάτο μόνο με ευχάριστες αλλαγές στη ζωή τους και στα συναισθήματά τους γενικώς.         Και να θυμάστε πως: " Κι αν ο καιρος ειναι μουντός θα αλλάξει, όταν όμως η καρδιά μένει μουντή καμία αλλαγή δε θα ναι ορατή ακόμα κι αν χτυπά  φως πολύ! "

ΠΕΡΙ ΛΑΦΥΡΩΝ ΛΟΓΟΣ.

Ναι ναι γι' αυτά τα Λάφυρα θέλω να σας πω φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενη και θέλω να το μοιραστώ με όλον τον κόσμο.
Λοιπόν για αρχή μη ξεχάσω να ευχαριστήσω ένα μπλοκ και μία σελίδα που τόσο θερμά με φιλοξένησαν.
Ο ταχυδρόμος της Εύβοιας: http://eviapost.blogspot.com/2015/11/blog-post_11.html Οι συγγραφείς και τα βιβλία που αγαπάμε:https://www.facebook.com/media/set/?set=a.930627550318292.1073742055.818443451536703&type=3
Λοιπόν αν και το ανέφερα και στο φατσοβιβλίο αλλά ξέρω πως κάποιοι αγαπημένοι μου απο εσάς δεν έχετε λογαριασμό εκεί ή δεν πολυασχολείστε, το μοιράζομαι και εδώ μαζί σας:

Εγώ μπορεί να έκανα πριν λίγες ώρες μία ωραία, θέλω να ελπίζω, ανάρτηση στο μπλοκ μου για να υποδεχθώ το νέο μήνα (αναφερόμενη στην προηγούμενη ανάρτηση της ακροστοιχίδας), αυτός όμως φρόντισε να με υποδεχθεί με άκρως ευχάριστα νέα. Μόλις έμαθα πως στο βιβλιοπωλείο Παπαποστόλου που είναι διαθέσιμο το βιβλίο μου έμεινε μόνο ένα αντίτυπο. Πότε ήταν που είχα κάνει σχετική ενημέρωση για τους Ευβο…

ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΑΓΓΙΧΤΕΙ

<<Μόλις διαβήκατε την οδό της Αγάπης>>,  φανερώθηκαν κάποια έντονα, καλλιγραφικά, κόκκινα γράμματα και η καρδιά του φτερούγησε όπως πριν>>... Και εγώ συνεχίζω.... Ξετύλιξα γρήγορα γρήγορα το δέμα μου με αγωνία... Μα τι χρώμα!! Τι αίσθηση!! Τι μυρωδιά!!Ένα βιβλίο που το αγαπούσα πριν καν το αγγίξω... Αδιάβαστο κ αγαπημένο! Έχω σταματήσει στην άκρη του δρόμου με τα φλας αναμμένα... Και αδύνατον να κρατηθώ.. ξεφυλλίζω κ διαβάζω... "Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν!"
Αυτό ήθελα...να νιώσει παρών! ...Στο παρόν!
Εδώ, που ήρθε για εμένα, στην Καστοριά, στο Άργος Ορεστικό, στην έξοδο της Εγνατίας Οδού! Είναι η οδός της αγάπης, μόλις την διαβήκατε αγαπημένα μου.
Είναι τα λόγια Εκείνης, που έφθειρε τα βιβλία από την αγάπη της και το πόσο πολύ με συγκίνησαν, μπορείτε υποθέτω, να καταλάβετε. Ευλογημένη που έχω τέτοιους ανθρώπους!! Και τους τιμάω να ξέρετε.
Επίσης, είναι Εκείνη που σε εικόνες μας έδωσε κάτι από την οδό της αγάπης, στην οποία εκείνη, τα βάδ…