ΜΠΕΛΑ, Η ΧΡΙΣΤΟΥΝΕΛΛΑ (μέρος τρίτο)

Καλημέρα εκφραστικοί μου.

Είστε για ένα παιδικό εορταστικό παραμύθι; Είναι η Μπέλα, ένα κόκκινο χριστουγεννιάτικο στολίδι και αυτή είναι η ιστορία της (θεατρικά δοσμένη) Πως δημιουργήθηκε; Μια ανάγνωση εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_73.html 

Και πάμε γρήγορα γρήγορα, να θυμηθούμε το πρώτο μέρος της εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_17.html

και το δεύτερο μέρος εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2018/12/blog-post_18.html

και πάμε τώρα για την τελική ευθεία του :)

«Μπα…» είπε ο Ματίας για να εισπράξει άγρια βλέμματα Μπέλας και Αδάμου.

«Καλά μωρέ, μπορεί να γίνει λίγο πιο χαριτωμένος αλλα σαν εμάς ποτέ. Κι έπειτα δεν εχει όνομα. Μα είναι δυνατόν να μην εχει όνομα; Τον Δέντρο; Μα δέντρο;» Με αστείες κινήσεις απευθύνεται στο κοινό.

Το δέντρο μοιάζει να στενοχωριέται και η Μπέλα του χαμογελά. Ο Αδάμος, δίνει μια καρπαζιά στον Ματία και τον παίρνει αγκαλιά για να αποχωρήσουν από την σκηνή.

«Ας μείνουν για λίγο μόνοι» Ακούγεται ένας ξεφτισμένος απόηχους του Δήμου.

Η Μπέλα και το Δέντρο κοιτάζονται και νιώθουν μια γλυκιά θαλπωρή. Λίγα λεπτά με διστακτικά χαμόγελα και κινήσεις ντροπής μοιάζουν να τους φέρνουν πιο κοντά.

Ξαφνικά, το πρώτο βήμα γίνεται:

Η Μπελα τραγουδά:

ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ

Σε θαυμάζω και σε ακολουθώ

σε ένα πνεύμα γιορτινό

δεν ξέρω πλήρως το σκοπό

μα ότι νιώθω είναι αληθινό

Πράσινο και κόκκινο, μoνίμως ταιριαστό

ένα φύλλο εσύ και ένα στολίδι εγώ

πιασε το χέρι μου, μπες στο ρυθμό

όπου κι εσύ – όπου κι εγω

χαχαχα

θυμάσαι;

(σε αυτό το σημείο πιάνονται με το δέντρο αγκαλιά και χορεύουν)

Τα πρώτα χρόνια της ντροπής

σε ερωτεύτηκα όσο κανείς

έμοιαζες απλησίαστος και υπεροπτικός

μα μην ξεχνάς είμαι στολίδι και είμαι τύπος λαμπερός (κλείνει το μάτι στο κοινό)

Πράσινο και κόκκινο, μόνιμος ταιριαστό

ένα φύλλο εσύ και ένα στολίδι εγώ

πιασε το χέρι μου, μπες στο ρυθμό

όπου κι εσύ – όπου κι εγώ

όπου κι εσύ – όπου κι εγώ

όπου κι εσύ – όπου κι εγώ

(σε αυτό το σημείο στέκονται στην μέση της σκηνής, με αστείο κάπως τροπο και σταματούν να χορεύουν ενώ κοιτάζουν ο ένας τον άλλο)

Σε θαυμάζω και σε ακολουθώ

σε ένα πνεύμα γιορτινό

δεν ξερω πλήρως το σκοπό

μα ότι νιώθω είναι αληθινό

Τα πρώτα χρόνια της ντροπής

σε ερωτεύτηκα όσο κάνεις

έμοιαζες απλησίαστος και υπεροπτικός

μα μην ξεχνάς είμαι στολίδι και είμαι τύπος λαμπερός (κλείνει το μάτι στο κοινό)

χαχαχα

θυμάσαι;

(σε αυτό το σημείο η Μπελα του κάνει υπόκλιση, το δέντρο της φυλάει το χέρι και εμφανίζεται στην σκηνή η Γυναίκα)

σοκαρισμένη τους πλησιάζει, εκείνα μενουν ακίνητα αλλα γελάνε και εκείνη τα προσπερνά, βάζει το χέρι της στο μάγουλο, κοιτάζει τον κόσμο και γεμάτη απορία λέει:

«Ε ποτέ»

________________________ΤΕΛΟΣ!!!!!!!________________________

Αυτή ήταν η Μπέλα, εκφραστικοί μου!

Ένα αβίαστο θεατρικό παραμύθι που προέκυψε και εδραιώθηκε, τόσο ξαφνικά.

Θα μπορούσε, αν είχε γραφεί νωρίτερα, να γινόταν ένα θεατρικό παραμυθάκι μας παιδικής  εκδήλωσης αλλά φέτος δεν το προλάβαμε, του χρόνου ίσως, όμως δεν ήθελα να την κλείσω στο συρτάρι χωρίς να την μοιραστώ μαζί σας!

Καλές γιορτές! Να περάσετε υπέροχα εύχομαι!

Φιλιά πολλά!